57. bölüm / 78

Soğuk Gülümseme

Bölümler 78Şu an: Soğuk Gülümseme

Ertesi sabah şehir, gri bir sessizliğe uyanmıştı.
Berfin pencereyi araladı; dışarıda yağmur, ince taneler halinde cama vuruyordu.
Bir fincan kahve yaptı, ama içmedi.
Kahve bu kez sadece bir bahaneydi — düşüncelerine eşlik eden bir sessizlikti.

Masaya oturdu, önündeki küçük not defterini açtı.
Dün gece yazdığı birkaç cümleye baktı:
"Her şey zamanı geldiğinde. Onlar şimdi huzur sanıyor… ama her huzur, bir fırtınadan önce gelir."

Kalemi eline aldı, bir isim yazdı: Rojda.
Bu isim, geçmişten gelen bir dosttu.
Eskiden birlikte çalıştıkları bir kadındı; sessiz, dikkatli ve gerektiğinde soğukkanlı.
Berfin, onun yardımıyla çok şeyi öğrenmişti — özellikle insanları nasıl okuması gerektiğini.

Telefonunu aldı, numarayı çevirdi.
Karşıdan tanıdık bir ses geldi:
“Berfin… yıllar oldu. Senin sesini duymak bile tuhaf geldi.”
Berfin yavaşça gülümsedi.
“Tuhaf olan sesim değil, Rojda. Tuhaf olan, benim artık hiçbir şeye şaşırmamam.”

Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra alçak sesle devam etti:
“Birkaç şey öğrenmem gerekiyor. Eski dostluklar hâlâ işe yarar mı, bilemem ama… senin güvenilir olduğunu bilirim.”
Rojda hiç tereddüt etmedi: “Sen yeter ki iste, Berfin. Kimden söz ediyoruz?”

Berfin pencereye yaklaştı, elini cama dayadı.
Yağmurun damlaları parmak uçlarından süzülüyordu.
“Sadece biri değil… bir kadın. Ama onun yanında duran bir adam da var.”
Rojda alayla sordu:
“Bir kadın için mi, yoksa bir adam için mi başlıyoruz bu oyuna?”
Berfin’in sesi soğuk ama ölçülüydü:
“İkisi için. Ama özellikle kendim için bitiriyorum.”

Konuşma kısa sürdü.
Planlar şimdilik adı konmamıştı, ama niyet artık belirgindi.
Telefon kapandığında Berfin aynaya döndü.
Kendi yüzüne baktı — sakin, güzel ama keskin bir ifadesi vardı.
“Artık duygularla değil,” dedi yavaşça.
“Zihinle hareket etme zamanı.”

O gün dışarı çıktı.
Gri bir pardösü giymiş, saçlarını sıkıca toplamıştı.
Bir defter ve bir zarf çantasına koydu.
Adımlarını ağır ağır attı; her adımda kararlılığı büyüyordu.

Yağmurun altından geçerken kendi kendine fısıldadı:
“Avjin… senin sakinliğin bana ilham oldu.
Ama ben de fırtınayı nasıl getiririm, sen öğreneceksin.”

Uzakta bir tramvay geçti, şehir uğultusu içinde kayboldu.
Berfin kaldırımdan yürürken başını kaldırdı, yüzüne düşen damlaları sildi.
Artık o, yalnız bir kadın değildi —
plan yapan, doğru zamanı bekleyen, kalbini değil aklını dinleyen bir kadındı.

Ve şehirdeki o sessiz sabah, yaklaşan bir fırtınanın ilk adımıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Soğuk Gülümseme

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 152