35. bölüm / 78

Berfinin İzleri

Bölümler 78Şu an: Berfinin İzleri

Şehir sabahın gri ışığına uyanırken, Berfin çoktan ayaktaydı.
Küçük dairesinin perdeleri yarı kapalıydı, dışarıdaki dünyaya yalnızca kısık bir ışık sızıyordu.
Masada, dün geceye ait birkaç dosya, eski fotoğraflar ve Şahmaran Konağı’nın krokisi duruyordu.
Berfin elindeki kahveyi yudumlarken gözlerini bir noktaya dikmişti.

> “Onlar huzuru hak etmediler,” dedi kendi kendine.
“Avjin, sen benim yerimi aldın. Ama ben senin nefesini bile gölgeleyeceğim.”

Masadaki fotoğraflardan birini eline aldı.
Fotoğrafta Dilan vardı — gülümserken, elinde bir tepsiyle konağın avlusunda.
Berfin’in dudaklarında soğuk bir gülümseme belirdi.

> “Köprüyü geçmeden yılan suya girmez…
Ama ben o köprüyü çoktan kurdum.”

Telefonunu eline aldı, hızlıca bir numara çevirdi.
Karşıdan tanıdık bir erkek sesi geldi, tedirgin ama bağlı:

— “Söyle, ne yapmamı istiyorsun?”
Berfin sesini alçalttı, neredeyse fısıldadı.
— “Konağa döneceksin. Dilan’ın yanına. Sana güveniyor, seni kardeşi gibi görüyor.”
— “Ama Avjin dikkatli, Bahoz her şeyi fark ediyor.”
Berfin’in sesi sertleşti:
— “Onların dikkatini senin samimiyetin değil, sessizliğin çekecek.
Sadece izleyeceksin. Avjin’in defterini bul.
İçinde ne yazıyorsa, bana getireceksin.”

Kısa bir sessizlik oldu.
Adam, belli ki korkuyordu.
Ama Berfin’in sesinde öyle bir kararlılık vardı ki, reddetmeye cesaret edemedi.

— “Peki… Ne zaman hareket edeyim?”
— “Bu gece.
Konağın duvarları seni hâlâ tanır.
Ama unutma…
Eğer hata yaparsan, seni o taş duvarlar değil, ben gömerim.”

Telefon kapandığında Berfin derin bir nefes aldı.
Ellerini masanın kenarına dayadı, gözleri hırçın bir kararlılıkla parladı.

> “Avjin’in kalbine giden yolu buldum,” dedi kendi kendine.
“Onun güvenini yıktığımda, Bahoz’un da kalbini sökeceğim.”

---

O gece Şahmaran Konağı’nda…

Avjin veranda kapısında duruyordu.
Hava serindi, gökyüzü yıldızsızdı.
Bir huzursuzluk, sanki duvarların arasından sızıyordu.
Bahoz, çalışma odasında kâğıtları incelerken birden başını kaldırdı.
Bir ses duymuştu.

Avludan gelen o tanıdık ayak sesleri…
Sanki geçmiş geri dönüyordu.

Kapı yavaşça aralandı.
İçeri, birkaç yıldır şehirde olan genç bir adam girdi.
Üstü başı toz içindeydi, yüzünde eski dostluğun sıcaklığı vardı.

> “Ağam…” dedi, başını eğerek.
“Ben geldim. Konağa geri dönmek istedim.”

Bahoz şaşırdı, ama tanımıştı.
Yaman, yıllar önce Berfin zamanında konağın işlerini yöneten gençti.
Sadık görünür ama içi okunmazdı.

— “Nerelerdeydin sen, Yaman?”
— “Şehre gitmiştim ağam. Ama gönlüm hep bu evde kaldı.
Dilan bana yazdı, yardım lazımmış… Ben de geldim.”

Bahoz, şüpheli bir ifadeyle başını salladı.
— “Bu konak her zaman iş bilir ellere ihtiyaç duyar.
Ama unutma Yaman, bu ev artık eskisi gibi değil.”

Yaman hafifçe başını eğdi.

> “Biliyorum ağam.
Bu evde artık başka bir kadın hükmediyor.”

---

Gece ilerledikçe...
Yaman mutfakta Dilan’la karşılaştı.
Dilan sevinçle ona sarıldı.

— “Yaman abi!
Kaç yıl geçti, inanmıyorum!”
Yaman gülümsedi.
— “Zaman geçse de, bazı yerler insanın evi olur, Dilan.”

Ama o sırada bakışları fark ettirmeden yukarı, Avjin’in odasının bulunduğu yöne kaydı.
Orada, defterin saklandığı çekmeceyi hatırlıyordu.
Berfin’in sesi kulağında yankılandı:

> “Avjin’in defterini bul.”

O gece herkes uyuduğunda Yaman avluda sessizce ilerledi.
Ay ışığı taş zemine vuruyor, nar ağacının gölgesi uzun ve uğursuz düşüyordu.
Yavaşça merdivenleri çıktı, Avjin’in odasının kapısına geldi.
Kapının koluna elini uzattı,
ama o anda içeriden bir ses geldi:

> “Kimsin sen?”

Avjin ayakta, elinde kandil… gözleri doğrudan Yaman’a kilitlenmişti.
Yaman’ın yüzündeki masumiyet dondu, kelimeler boğazında düğümlendi.

Ve o an, Berfin’in planının ilk adımı başlamış oldu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

34okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Berfinin İzleri

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138