34. bölüm / 78

Gece Misafiri

Bölümler 78Şu an: Gece Misafiri

Konağın üstüne gece ağır ağır çökmüştü.
Avludaki nar ağacı sessizdi, rüzgâr bile esmekten çekiniyor gibiydi.
Uzakta bir köpek havladı, sonra her şey yeniden derin bir sessizliğe gömüldü.

Avjin’in odasında kandilin titrek ışığı duvarlara gölgeler çiziyordu.
Vazodaki gül, neredeyse tamamen solmuştu.
Kırmızısı kararmış, yaprakları bir bir dökülmüştü.
Ama o küçük metal harf hâlâ parlıyordu — “B.”

Avjin, gülün yanındaki deftere notlar alıyordu.
Her detay, her küçük ipucu defterin sayfalarına işleniyordu.

> “Berfin’in oyunu sessiz ama derin,” diye mırıldandı.
“Ama sessizliğin içindeki sesi ben duyarım.”

Tam o anda, pencerenin önündeki perde hafifçe kıpırdadı.
Rüzgâr esmemişti.
Avjin irkildi.
Kalbi bir anlığına hızla atmaya başladı.

Yavaşça ayağa kalktı, perdeye yaklaştı.
Avludan gelen belli belirsiz bir gölge pencereye vuruyordu.
Bir adım attı, elini perdeye uzattı —
ama tam o anda dışarıdan çok hafif bir tıkırtı geldi.
Kapı aralığından bir siluet geçti.

Avjin’in eli buz gibi oldu.
Kandilin ışığı titredi.
Bir anlığına gölgenin bir kadın formu olduğunu gördü.
Uzun saçlar, ince bir siluet ve tanıdık bir duruş…

> “Berfin…” diye fısıldadı, neredeyse duyulmayacak kadar sessiz.

Kapıya yöneldi, yavaşça açtı ama koridor boştu.
Yalnızca rüzgârın savurduğu perde ve uzaktan gelen ayak seslerinin yankısı vardı.

---

Avluda Bahoz

Gece devriyesindeydi.
Son zamanlarda içini kemiren huzursuzluk onu uyutmuyordu.
Köşeyi döndüğünde nar ağacının gölgesinde biri kıvrılmış duruyordu.
Bir an nefesi kesildi — elini silahına attı.

> “Kim var orada?”

Siluet hemen geriye çekildi.
Bahoz hızla adımladı ama kişi çoktan duvardaki gölgeye karışmıştı.
Yalnızca yerde bir iz kalmıştı:
küçük bir tül parçası, ucunda ince bir parfüm kokusu…
Berfin’in kokusu.

Bahoz o tül parçasını eline alırken avuçlarının içi terledi.
Yıllardır tanıdığı o koku, şimdi gecenin içinde bir lanet gibi dolanıyordu.

> “O geri döndü…” dedi kendi kendine.
“Ama bu kez dışarıdan değil, içeriden geliyor.”

---

O sırada Avjin odasında…

Kapının önünden geçen gölgeyi takip etmek için dışarı çıktı.
Koridorun sonundaki merdivenlerden aşağı indiğinde, ay ışığı taş zemine vuruyordu.
Küçük bir ışıltı dikkatini çekti.
Eğildi — yerde bir şey vardı:

Minik, gümüş bir kolye ucu.
Üzerinde zar zor seçilen bir kelime kazınmıştı:
“Unutma.”

Avjin’in kalbine bir ürperti yayıldı.
Etrafına baktı ama kimse yoktu.
Kolyeyi eline aldı, parmaklarıyla okşadı.

> “Berfin… hâlâ buradasın, değil mi?”

Yavaşça ayağa kalktı, gözlerini karanlığa dikti.
O anda nar ağacının dallarından bir kuş havalandı —
sessizliği delip geçen tek ses buydu.

Ama Avjin o gece uyuyamadı.
Çünkü artık biliyordu:
Birisi konağın içinde dolaşıyordu.
Ve her adımında geçmişin nefesini taşıyordu.

---

Sabah olduğunda, Bahoz elinde tül parçasıyla odaya geldi.
Avjin de kolye ucunu gösterdi.
İkisi sessizce birbirine baktı.
Artık aynı şeyi hissediyorlardı:

> “Berfin sadece uzakta değildi…
Berfin, artık buradaydı."

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

40okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Gece Misafiri

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 139