50. bölüm / 78

Gün Batımının Sözü

Bölümler 78Şu an: Gün Batımının Sözü

Güneş yavaş yavaş alçalmaya başlamıştı.
Nehir, altınla boyanmış gibi parlıyordu; suyun üstünde dans eden ışıklar, rüzgârla birlikte dalgalanıyordu.
Avjin ve Bahoz hâlâ oradaydılar — yan yana ama sessiz, her biri kendi içinde başka bir şey hissediyordu.

Bahoz, bir taş aldı yerden, suya attı. Taş birkaç kez sekip kayboldu.
“Hayat da böyle,” dedi, gözlerini suya dikerek. “Bazı şeyler çok kısa kalıyor yüzeyde… sonra sessizce batıyor.”

Avjin ona baktı.
“Senin hayatında ne battı?” diye sordu, sesi yumuşak ama merak doluydu.

Bahoz gülümsedi, ama o gülümsemenin içinde eski bir kırgınlık vardı.
“Birçok şey,” dedi. “Ama ilk kez biri için yeniden yüzeye çıkmak istiyorum.”

Avjin’in kalbi bir an hızlandı. Sözlerin arasında gizli bir itiraf vardı, öyle sade ama öyle gerçekti ki…
Bir an sustu, gözlerini nehre çevirdi, parmak uçlarını suya değdirdi.
“Ben de,” dedi. “Uzun zamandır kimseye yaklaşmak istemedim. Ama şimdi… kendimi saklamak da istemiyorum.”

Bahoz, onun bu sözünü duyunca biraz yaklaştı.
“Beni saklamadan sev,” dedi fısıltıyla. “Ben seni korkutmam, Avjin.”

Avjin başını kaldırdı; göz göze geldiler.
O anda rüzgâr bile durdu sanki.
Gözlerinin içinde hem geçmişin gölgesi hem de yeni bir başlangıcın ışıltısı vardı.

Bahoz elini uzattı, yavaşça onun yanak hizasındaki bir saçı kulağının arkasına itti.
“Seninle konuşmak… uzun zamandır unuttuğum bir huzuru hatırlatıyor bana.”

Avjin’in dudaklarından sessiz bir nefes çıktı,
“Bana da,” dedi, “sanki hayatın sesini yeniden duymak gibi.”

Bir süre sustular.
Sadece nehrin sesi, akşamın serinliği ve birbirine yakın iki kalbin atışı vardı.

Güneş tam ufuk çizgisine indiğinde, gökyüzü turuncudan kızıla dönüyordu.
Avjin, ellerini dizlerinin üzerine koydu, ufka baktı.
“Bugün buraya gelmek iyi geldi,” dedi. “Sanki içimdeki fırtına dindi.”

Bahoz, onun omzuna elini koydu.
“Bazen sadece doğru insanla bir yere gelmek yetiyor,” dedi.

Avjin dönüp ona baktı.
Bahoz’un gözlerinde bir söz, bir niyet vardı — ama o an sessiz kalmayı seçti.
Çünkü bazı şeyler söylenmeden de anlaşılırdı.

Rüzgâr hafifçe esti, söğüt dalları onların üzerine eğildi.
Avjin başını Bahoz’un omzuna yasladı.
Hiç konuşmadan, sadece o anın sessizliğinde birbirlerini dinlediler.

Nehir akmaya devam ediyordu,
ama artık o sessizlikte bir söz vardı —
henüz dile gelmemiş,
ama kalplerinde çoktan yankılanmış bir “seviyorum” sözü…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Gün Batımının Sözü

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 138