17. bölüm / 78

Bahoz Ağanın İlgisi

Bölümler 78Şu an: Bahoz Ağanın İlgisi

Güneş dağların arkasına çekilirken, konağın taş duvarları loş bir sessizliğe bürünmüştü.
Koridorlardan kandil ışıkları süzülüyor, dışarıdan hafif bir rüzgâr perdeyi dalgalandırıyordu.
Herkes yavaş yavaş odalarına çekilmişti; mutfaktan gelen son tıkırtılar bile sönmüştü.

Ben, odanın köşesindeki minderin üzerinde oturuyordum.
Kınalı ellerimi birbirine kenetlemiş, aklımdan geçenleri susturmaya çalışıyordum.
Günün ağırlığı, Berfin’in sözleri, Dilan’ın içtenliği ve Bahoz’un gölgesi… hepsi birbirine karışmıştı.

Kapının yavaşça açıldığını duyduğumda, kalbim bir anlığına hızla çarptı.
Bahoz Ağa içeri girdi — adımlarında hem vakar, hem de bir yorgunluk vardı.
Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıyrılmış, bakışları karanlıkta bile güçlüydü.

Bir süre sessizce durdu.
Sonra ağır bir nefes alarak, bana doğru yürüdü.

> “Alışabildin mi buralara?” diye sordu, sesi derin ve yumuşak bir tınıyla.

Başımı kaldırdım, göz göze geldik.
O an sanki bütün günün gürültüsü sustu.

> “Henüz değil… ama deniyorum,” dedim kısık bir sesle.

Bahoz’un yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
Yaklaşıp yanıma oturdu.
Kandilin ışığı yüzüne vurunca, gözlerindeki yorgun sıcaklık daha da belirginleşti.

> “Bu konak kolay alışılmaz bir yerdir. Ama sen farklısın, Avjin. Gözlerinde korku yerine direnç var. O yüzden sana inanıyorum.”

O sözleri duyduğumda içimde bir şeyler yumuşadı.
Tüm gün boyunca bastırmaya çalıştığım duyguların arasında bir güven dalgası yükseldi.
Onun yanında olmak hem ürkütücü hem de huzur vericiydi.

> “Korkmuyorum,” dedim, “sadece… yabancıyım burada.”

Bahoz başını eğdi, gözlerini birkaç saniye kapattı.
Sonra elini uzattı, parmaklarıyla parmaklarımı kavradı.
Dokunuşu sıcak ve kararlıydı.

> “Yavaş yavaş, her şey yerine oturacak. Berfin’in sözlerine aldırma. O, kabullenmeyi bilmez. Ama ben seni seçtim, bunu unutma.”

Sözleri kalbime işledi.
Yavaşça başımı eğdim, gözlerim doldu ama ağlamadım.
Bahoz, sessizce ayağa kalktı, penceredeki perdeyi kapattı ve tekrar yanıma döndü.
Bir süre konuşmadan oturduk, sadece rüzgârın sesi vardı.

Sonra, başımı usulca omzuna yasladım.
O da kolunu omzuma doladı, beni kendine çekti.
O an ne bir korku ne de bir utanç kaldı; sadece dinginlik.

> “Artık dinlen, Avjin,” dedi alçak bir sesle. “Yarın yine uzun bir gün olacak.”

Ben ise sadece fısıldayabildim:

> “Yanımda ol yeter…”

Ve o gece, Şahmaran konağının taş duvarlarının arasında, ilk kez huzurla uyudum.
Korkularımın yerini, Bahoz’un sessiz varlığı ve sıcak nefesi aldı.
Sabaha kadar süren o sessizlikte, kalbim ilk defa gerçekten bir yere ait hissetti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

62okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Bahoz Ağanın İlgisi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136