3. bölüm / 78

Annesiz Büyüyen Kız

Bölümler 78Şu an: Annesiz Büyüyen Kız

Yıllar geçmiş, Barzanî konağının duvarları eski seslerini yitirmişti. Bir zamanlar Zelal Hanım’ın gülüşüyle dolan avlu şimdi rüzgârla konuşur, kapı önündeki taşlara düşen her yağmur damlası o eski günleri hatırlatırdı.

Avjin artık yedi yaşındaydı. Uzun saçları annesinin rengine benzer, gözleri babasının bakışını taşırdı. Konağın kadınları ona hep “Zelal’in aynısı” derdi. Ama o, annesinin kim olduğunu sadece fısıltılardan bilirdi.
Herkes onun yanında susar, geçmişi dile getirmezdi.
“Ananı anma, ağan duymasın,” derlerdi.

Azad Barzanî, kızına hiç sert davranmazdı ama ona da tam yaklaşamazdı. Kızına her baktığında Zelal’i görür, içi sızlardı.
Bir sabah, Avjin avluda taşlarla oyun oynarken Azad yanına geldi.
“Ne yapıyorsun kızım?”
“Ev yapıyorum babam,” dedi Avjin. “Anam gelsin içinde yaşasın diye.”
Azad’ın yüreğine bir bıçak saplanmış gibi oldu. Ellerini arkasına sakladı, gözlerini kaçırdı.
“Anan artık uzak yerlerde, kızım,” diyebildi kısık bir sesle.
“Uzak nerde, baba?” diye sordu Avjin safça.
“Duaların gittiği yerde…”

Kız o günden sonra her akşam yatsıdan sonra dua eder oldu. Ellerini gökyüzüne kaldırır, sessizce fısıldardı:
“Allah’ım, anamı bana rüyada göster.”

Bazen gerçekten de görürdü. Rüyasında bir kadın, beyaz bir elbiseyle yanına gelir, saçlarını okşar, “Korkma, ben buradayım, Avjin’im,” derdi. Sabah olduğunda Avjin, kokusunu hâlâ hissederdi. Ama bunu kimseye anlatmazdı.

Köydeki kadınlar ona hep iyi davranırdı ama bazıları arkadan konuşurdu:
“Anasının canını aldı, ağanın da gülüşünü.”
O sözler kulağına çalındıkça Avjin’in kalbi kırılırdı. Ama ne olduğunu, neden böyle dediklerini anlayamazdı.

Nevroz, Adar ve Baran abileri onu korur, kimse kötü laf etmesin diye önüne geçerdi. Fakat evin içinde artık bir sevgi eksikti — sıcak ama kırık bir sevgi.
Azad bazen gece yarısı odasına girer, kızını izlerdi. Uyurken annesinin yüzünü görür gibi olurdu. Yavaşça elini kızının başına koyar, fısıldardı:
“Sen onun nefesisin, Zelal’im… seni sana bırakmadım.”

Ama sabah olduğunda, yine duvar örerdi kendine.
Köylü gözünde Azad hâlâ güçlü, gururlu ağaydı. Ama içindeki adam çoktan yorgundu. Her gün biraz daha sessizleşiyor, her bakışında kızına olan sevgisiyle suçluluğu birbirine karışıyordu.

Avjin büyüdükçe babasının bu sessizliğini anlamaya başladı.
O sessizlik, sevgisizliğin değil; korkunun sesiydi.
Kızının da bir gün Zelal gibi kaybolmasından korkuyordu Azad.

Bir akşam, Avjin pencereden dışarı bakarken kendi kendine mırıldandı:
“Babam beni sevmiyor galiba…”
Azad o an kapının arkasındaydı, duydu.
O gece ilk kez yıllar sonra ağladı. Sessizce.
Bir baba gibi değil, bir koca gibi…
Ölü bir kadının ardından hâlâ yas tutan adam gibi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

105okunma 7beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Annesiz Büyüyen Kız

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 152