47. bölüm / 78

Güne Dokunan Eller

Bölümler 78Şu an: Güne Dokunan Eller

Avjin, kahve fincanlarını lavaboya koyduktan sonra mutfağın küçük penceresinden dışarı baktı. Bahçedeki ağaçlar sabah rüzgârıyla hafifçe sallanıyor, dalların arasından süzülen güneş ışığı toprağın üzerinde dans ediyordu. Hava mis gibi toprak ve taze ekmek kokuyordu.

Bahoz, bir yandan telefonla ilgilenirken bir yandan da onu izliyordu. Avjin’in yüzüne vuran ışık, sanki onunla yarışır gibi sıcak ve yumuşaktı. Bir an durdu, ellerini masanın kenarına koyup sessizce gülümsedi.

“Ne düşünüyorsun öyle?” dedi Avjin, arkasını dönmeden.

Bahoz hafifçe gülerek yaklaştı, “Sana bakmanın bile insanın içini ısıttığını,” dedi.

Avjin utanarak başını eğdi, parmaklarını tezgâhta gezdirdi. “Sen de çok abartıyorsun,” diye fısıldadı ama sesi titrek bir tebessümle doluydu.

Bahoz elini uzattı, Avjin’in saçlarını nazikçe kulağının arkasına itti. “Abartı değil bu… Gerçek,” dedi, sesi yumuşak ama kararlıydı.

Bir süre sessizce durdular. Sadece dışarıdan gelen kuş sesleri ve rüzgârın uğultusu duyuluyordu. Sonra Bahoz, “Hazırlan istersen,” dedi. “Bahçeye inelim. Bugün hava güzel, birlikte biraz yürürüz.”

Avjin başını salladı, odasına geçti. Dolabın kapağını açtığında, Bahoz’un ona aldığı sade beyaz elbiseyi gördü. Parlak ama zarifti, sanki o sabah için dikilmiş gibiydi. Elbiseyi giydiğinde aynaya baktı; yüzünde huzurlu bir ifade vardı.

Bahoz arka bahçede onu bekliyordu. Güneş artık iyice yükselmiş, toprağı altın gibi parlatıyordu. Avjin yaklaştığında Bahoz’un gözleri bir an dondu — sanki ilk defa görüyormuş gibi baktı ona.

“Ne oldu, öyle bakıyorsun?” diye sordu Avjin, hafif bir merakla.

“Bilmiyorum,” dedi Bahoz, “ama insan bazen birine bakarken zamanı unutabiliyormuş, onu şimdi anladım.”

Avjin utangaçça güldü. Bahoz elini uzattı, “Gel, yürüyelim.”

Zeytin ağaçlarının arasından geçtiler, rüzgâr Avjin’in saçlarını hafifçe savuruyordu. Bahoz, parmaklarını onun parmaklarıyla ördü; o an, dünya sadece ikisine aitmiş gibi geldi.

Kısa bir sessizlikten sonra Avjin fısıldadı:
“Böyle sabahlar hep olsun isterim…”

Bahoz başını ona çevirdi, gözlerinin derinliğinde hem bir söz hem bir dua gizliydi:
“Olacak, Avjin. Bundan sonra hiçbir sabah sensiz başlamayacak.”

Avjin, elini biraz daha sıkı tuttu. O anda rüzgâr durdu, kuş sesleri bile sanki onlara saygı gösterip sustu.
Konağın bahçesinde, iki kalp birbirine dokunmuştu — sessiz, sade ama sonsuz bir sevdayla.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

28okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Güne Dokunan Eller

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136