9. bölüm / 78

Söz Gecesi

Bölümler 78Şu an: Söz Gecesi

İki gün boyunca köy yerinde durulmadı.
Barzanî konağının avlusu sabah akşam insan doldu.
Köylüler, aşiret büyükleri, uzak akrabalar...
Herkes Azad Barzanî’nin kızına yapılacak o meşhur söz törenini konuşuyordu.

“Azad Ağa kızını kuma diye veriyor ama bak sen şu düğüne…”
“Şahmaranların parası çoktur, Azad’ın da gururu…”
“Bu düğün, töreyi bile utandıracak.”

Kadınlar tel kırmalarını hazırlıyor, genç kızlar türküler söylüyor, erkekler davulların derisini gergin tutuyordu.
Barzanî konağının önünde günlerdir kazanlar kaynıyor, mis gibi kavurma, bulgur pilavı kokuları köyün dört bir yanına yayılıyordu.

Ama o evin en sessiz odasında bir kız, pencereden dışarıyı seyrediyordu.
Avjin, ince tüllerle kaplı odasında sessizdi.
Kadınlar eline kına yakıyor, bileğine kırmızı kurdele bağlıyordu.
Fısıltılar, gözyaşına karışıyordu.

Bir kadın yanına eğildi, kulağına fısıldadı:

“Korkma kızım, baban seni ezdirmedi. Böyle düğün doğuda yapılmadı hiç.”

Avjin gözlerini kapadı.
İçinden “Ben ezilmedim belki, ama içim paramparça,” dedi sessizce.

Akşam olduğunda, köyün üstü ışıklarla doldu.
Meşaleler yakıldı, davullar gümbür gümbür çalmaya başladı.
Şahmaran aşiretinden gelen kalabalık, ihtişamlı atlarla konaktaki meydana girdi.
Bahoz atından indiğinde herkesin gözü ondaydı.
Üzerinde siyah bir yelek, omzunda kürk vardı; kararlı, dik, gururlu bir ağa gibi duruyordu.

Azad Ağa onları avlunun ortasında karşıladı.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra imam dualar okudu, kahveler dağıtıldı.
Ve töre gereği, Bahoz sözü ağzından bizzat söyledi:

“Allah’ın emri, peygamberin kavli ile kızınız Avjin’i kendime helal isterim.”

Azad Barzanî’nin gözleri nemlendi.
Kızının elini tuttu, ileri çıkardı.
Sesi titredi ama dik durdu:

“Benim kızım bir annenin canıyla doğdu. Bu evlilik, bir canın yerine bir yuva olsun. Ama bil ki, Bahoz Ağa, eğer bir gün bu kızın gözünden yaş düşerse, ben o yaşın hesabını senden sorarım.”

Kalabalığın içinden uğultular yükseldi.
Erkekler başlarını eğdi, kadınlar dualar okudu.
Heja Hanım dudaklarını büzdü ama bir şey diyemedi; çünkü töre gereği söz, artık verildi.

Bahoz yavaşça Avjin’in yanına yaklaştı. Yüzükleri dualarla takıldı. Bir an göz göze geldiler.
O gözlerde hem korku, hem teslimiyet, hem de derin bir suskunluk vardı.
Bahoz elini uzattı.
Avjin tereddüt etti, sonra yavaşça elini verdi.
O an davullar çaldı, zurnalar inledi.

Ama o seslerin altında iki kalp sessizce çarptı.
Biri geçmişin ağırlığıyla,
diğeri bilinmeyenin korkusuyla.

Gece boyunca oyunlar oynandı, türküler söylendi.
Köyde kimse böyle bir tören görmemişti.
Altınlar saçıldı, sofralar kuruldu.
Ama Azad Ağa her kahkahada biraz daha sustu, her davul vuruşunda biraz daha içine kapandı.
Çünkü biliyordu; bu sesler kızının gidişinin sesiydi.

Sabaha karşı, meşaleler sönmeye başladığında, Avjin odasına çekildi.
Kadınlar “Artık nişanlısın, hanım olacaksın,” diye fısıldadı.
Kapı kapandığında Avjin aynaya baktı.
Parmağinda alyansıyla tektaşı, elinde kınası ,bileğinde kurdele, ama içinde bir boşluk vardı.

Kendi kendine mırıldandı:

“Bütün doğu duysun istediler adımı…
Ama ben adımı değil, kaderimi duydum bu gece.”

Ve pencereden dışarı baktığında, kar taneleri sessizce düşüyordu.
Töreye göre o artık nişanlıydı, ama kalbine göre hâlâ babasının küçük kızıydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

61okunma 2beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Söz Gecesi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 136