39. bölüm / 78

Nar Ağacının Gölgesinde

Bölümler 78Şu an: Nar Ağacının Gölgesinde

Zaman, Şahmaran Konağı’nın taş duvarlarını sessizce aşındırırken mevsimler değişti.
Berfin şehirde hâlâ kayıptı.
Onun sessizliği hem bir boşluk hem bir huzur olmuştu.
Ne mektup geldi ne haber…
Sadece rüzgâr, onun adını bazen pencerelere fısıldıyordu.

Konağın içindeyse hayat, yavaş ama kararlı bir şekilde normaline dönmeye başlamıştı.
Artık sabah kahvaltılarında öfke değil, sessizlik;
sessizlikte de huzur vardı.

Avjin, sabahları nar ağacının altına kahve tepsisini getirir olmuştu.
Bahoz da çoğu zaman sessizce ona katılırdı.
İlk zamanlar iki yabancı gibiydiler —
aynı masada oturup farklı düşüncelerde kaybolan iki insan.
Ama zamanla, kelimeler yerini bakışlara,
bakışlar yerini bir tür anlayışa bıraktı.

---

Bir sabah, gökyüzü açık maviydi.
Rüzgâr serin ama yumuşaktı.
Avjin, kahve fincanını masaya koyarken gülümsedi:
— “Nar bu yıl erken çiçek açtı. Baharı aceleye getirmiş olmalı.”

Bahoz, kahvesinden bir yudum aldı.
— “Belki de senin elini özledi,” dedi.
Avjin başını kaldırdı, şaşkın bir tebessümle baktı.
— “Benim elimle mi açıyor artık?”
— “Bilmiyorum,” dedi Bahoz, “ama eskiden bu avlu sessizdi. Sen gelince her şey değişti.”

Kelimeler ağırdı ama içinde kırgınlık yoktu.
Avjin uzun zaman sonra ilk kez, o sert bakışların ardında insanı yumuşatan bir sıcaklık gördü.
Kalbi istemsizce hızlandı.

Sözleriyle değil, sessizliğiyle konuşan bir adamdı Bahoz.
Ama o gün o sessizlik, artık acı değil, paylaşılmış bir nefes gibiydi.

---

Günler birbirini kovaladı.
Avjin bazen akşam yemeklerini birlikte yemeyi teklif ederdi.
Bahoz, başta her defasında “işim var” diyerek reddederdi.
Sonra bir akşam, hiçbir şey söylemeden masaya oturdu.

O gece uzun zamandır ilk kez, ikisi aynı sofrada aynı anda gülümsedi.
Küçük, ama önemli bir adımdı bu.

Avjin, yemeğin sonunda elindeki kaşığı bıraktı.
— “Konağın eski günlerini özlüyorum,” dedi.
— “O günler çok gürültülüydü,” dedi Bahoz.
— “Ama sen sessizliği seversin.”
— “Artık öyle değil,” dedi adam kısık sesle.
Avjin bakışlarını kaçırdı, ellerini önünde kenetledi.
Kalbinde kıpırdayan o tanıdık sızıya anlam veremiyordu.

---

Bir gece, yağmur başladı.
Avjin uyuyamadı.
Nar ağacının yaprakları cama vuruyordu, rüzgâr eski günlerin yankısını taşıyordu.
Sessizce balkona çıktı.

Bahoz oradaydı.
Elinde sigarası, gözleri gökyüzünde.
Yağmur damlaları yüzüne düşüyordu ama o hiç kıpırdamıyordu.

Avjin sessizce yanına yaklaştı.
— “Yine mi uyuyamadın?”
— “Uyku bana küs galiba,” dedi Bahoz.
— “Belki de artık yalnız uykular değil, yalnızlık da bıktı senden.”

Bahoz başını çevirip ona baktı.
O anda aralarındaki yılların mesafesi bir anlığına yok oldu.
Sadece iki yorgun kalp kaldı orada —
birbirine temkinli ama farkında.

— “Avjin…” dedi Bahoz, kelimenin ucunda bir tereddütle.
— “Ne, Bahoz?”
— “Sen gelmeden önce bu ev taş gibiydi.
Sen geldikten sonra duvarlar bile nefes alıyor.”

Avjin’in kalbi sıkıştı.
Ne söyleyeceğini bilemedi.
Yalnızca gözlerini kapattı ve yağmurun sesini dinledi.
Birlikte sustular.
Ama bu kez o sessizlik, aralarına değil, üzerlerine bir örtü gibi serildi.

---

Ertesi gün sabah olduğunda,
bahçede nar ağacının ilk çiçeği açmıştı.
Avjin elini uzatıp dokundu, parmaklarının ucuna bir damla yağmur düştü.

Bahoz uzaktan onu izledi,
gözlerinde uzun zamandır unuttuğu bir huzur vardı.

> “Belki de bazı kırıklar, doğru eller dokununca şifa bulur,”
diye mırıldandı kendi kendine.

Ve ilk kez, Berfin’in yokluğunun bıraktığı o karanlık boşlukta
bir umut doğmuştu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

25okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Nar Ağacının Gölgesinde

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 152