63. bölüm / 78

Adı Konmayan Mesafe

Bölümler 78Şu an: Adı Konmayan Mesafe

Konağın avlusuna akşam serinliği çökmüştü. Rüzgâr, nar ağaçlarının yapraklarını hafifçe titretiyordu.
Avjin, verandadaki küçük masada oturmuş, elinde sıcak çay fincanıyla Bahoz’u izliyordu.
Bahoz, birkaç gündür hep aynıydı: sessiz, düşünceli, bakışları uzak bir yerde…

Avjin fincanı elinden bırakıp ona doğru yürüdü.
“Yine dalmışsın,” dedi hafif bir gülümsemeyle.
Bahoz başını kaldırdı, yorgun ama yumuşak bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Biraz hava aldım, o kadar.”

Avjin, onun yanına oturdu.
Bir süre ikisi de konuşmadı. Sadece rüzgârın sesi, bir de bahçedeki fenerin hafif titrek ışığı vardı.
Avjin, Bahoz’un eline dokunmak istedi — ama o anda Bahoz elini geri çekti, sanki farkında olmadan.
Avjin bunu fark etti ama bir şey demedi.
Yalnızca gözlerini yere indirdi, gülümsedi.
“Yorgunsun galiba,” dedi.
Bahoz başını salladı. “Biraz.”

Aralarında koca bir sessizlik büyüdü.
Eskiden o sessizlik huzurluydu; şimdi ise aralarına görünmez bir duvar gibi girmişti.

Avjin sessizliği bozmak için konuştu:
“Dilan’la yarın pazara gideceğiz. Sen de gelir misin?”
Bahoz, gözlerini ondan kaçırarak cevap verdi:
“Bilmiyorum… işler var.”

Avjin başını hafifçe eğdi. “Anladım.”
Ama içinden geçen o basit cümleydi:

> “Ne oldu sana, Bahoz?”

Bahoz, Avjin’in gözlerine bakamadı.
O an, kalbinin içindeki gerçeği gizlemek için kendini zor tuttu.
Onun annesinin mektubu… o yangının yankısı… her şeyi anlatmak istese de, Avjin’in gözlerindeki saflık izin vermiyordu.
Bir kelimeyle o ışığı söndürebilirdi, bunu biliyordu.

Avjin ise hiçbir şeyin farkında değildi.
Yalnızca Bahoz’un ses tonundaki küçük değişiklikleri, artık daha kısa süren gülümsemelerini hissediyordu.
Ama bunları yorgunluğa, mevsimin ağırlığına, ya da kendi kuruntusuna bağladı.
Çünkü sevmek, bazen fark etmemeyi seçmekti.

Gece çökerken Avjin sessizce ayağa kalktı.
“İstersen çay tazeleyeyim,” dedi yumuşakça.
Bahoz başını kaldırmadan, “Gerek yok,” dedi.

Avjin birkaç adım attıktan sonra durdu, dönüp arkasına baktı.
Bahoz hâlâ aynı yerde, aynı sessizlikteydi.
O an kalbinde tuhaf bir his belirdi — sanki bir şey değişmişti, ama ne olduğunu anlayamıyordu.

Odadan içeri girdiğinde aynada kendine baktı.
Yüzünde bir hüzün vardı ama sebebini bulamadı.
Kendine fısıldadı:

> “Belki de bazen insanlar yorgun olur… belki o da öyledir.”

Oysa Bahoz, dışarıda gökyüzüne bakarken fısıldamıştı:

> “Keşke sadece yorgun olsaydım, Avjin…”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

18okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Adı Konmayan Mesafe

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 152