36. bölüm / 78

Yaman’ın İhaneti

Bölümler 78Şu an: Yaman’ın İhaneti

Avjin’in sesi koridoru doldurduğunda Yaman irkildi.
Kandilin titrek ışığı yüzünü aydınlatıyor, gözlerindeki tedirginliği açıkça ortaya koyuyordu.
Bir an sustular.
Sadece rüzgârın, nar ağacının dallarını duvara vurduğu ses duyuluyordu.

Avjin elindeki kandili biraz daha kaldırdı, sesi sert ama sakin çıktı:
— “Bu saatte burada ne arıyorsun, Yaman?”

Yaman, başını eğdi, dudakları titredi.
Hazırladığı yalanı çabucak kurdu.
— “Kusura bakmayın hanımım… Dilan’ın bıraktığı erzakları üst kata taşıyacaktım.
Yorgundum, yönümü şaşırdım. Işık görünce seslendim ama siz duymadınız sanırım.”

Avjin gözlerini kısmıştı, bakışı delip geçiyordu.
O masum kelimelerin ardındaki tedirginliği hemen sezmişti.
Fakat bir şey belli etmedi.
Yavaşça gülümsedi.
— “Gece yarısı yardıma gelen pek olmaz, Yaman.
Ama niyetin buysa, sabah konuşuruz. Şimdi herkes uyusun.”

Yaman başını eğip hızla uzaklaştı.
Koridordan inerken içi sıkışıyordu.
Sanki Avjin’in gözleri hâlâ ensesinde, nefesi kulağındaydı.
Bir an için Berfin’in sesi zihninde yankılandı:

> “Sakın paniğe kapılma.
O seni izlerse bile, senin korkunu değil, sadakatini görsün.”

---

Ertesi sabah…

Güneş, konağın avlusuna yeni düşmüştü.
Dilan kahvaltı sofrasını hazırlarken, Yaman mutfakta ona yardım ediyordu.
Gülüyordu ama gözleri dalgındı.

> “Burası değişmiş,” dedi kendi kendine.
“Eskiden bu evde sıcaklık yoktu.
Şimdi her köşesi huzur kokuyor. Belki de o yüzden Berfin bu kadar öfkeli.”

Avjin mutfağa girdiğinde Yaman bir an afalladı.
Ama Avjin’in yüzü sakindi.
Gözleriyle Dilan’a dönüp gülümsedi.
— “Sağ ol, Dilan.
Yeni gelen işlerin takibini Yaman’la yaparsın.
Benim de gözüm üstünüzde olacak.”

Cümlesindeki son kelimeler ince ama keskin bir uyarı gibiydi.
Yaman başını eğdi.
— “Emredersiniz, hanımım.”

Ama Avjin, onun sesindeki titremeyi fark etmişti.
O ses, sadakatten çok gizlenen bir korkuya benziyordu.

---

O akşam, Bahoz’un odasında...

Bahoz elindeki raporları incelerken, Avjin sessizce içeri girdi.
Elinde küçük bir not defteri vardı.

— “Yaman’ı hatırladın mı?” diye sordu.
Bahoz başını kaldırdı.
— “Evet. Zeki ama içi karanlıktır. Berfin’in zamanında çok göze girerdi.
Niye sordun?”

Avjin defteri masaya koydu.
— “Bu gece odama kadar geldi.
Bahane etti ama gözleri başka şey söylüyordu.”

Bahoz’un yüzü gerildi.
Bir süre sessiz kaldı, sonra ayağa kalktı.
— “O zaman emin olalım.
Eğer birinin Berfin’le bağı varsa, bu evin duvarlarına kadar sızmıştır.”

Avjin başını salladı.
— “Ben gözlerimle görürüm, Bahoz.
Onun niyeti yardım değil. Arıyor.
Sadece neyi aradığını bilmiyorum… henüz.”

Bahoz elini Avjin’in omzuna koydu, sesi kararlıydı:

> “O zaman biz de oynayacağız.
Bu kez Berfin’in oyununda değil, bizim sahnemizde.”

---

Gece…

Yaman, bahçedeki ambarın önünde duruyordu.
Eline gizlice sakladığı küçük bir not kâğıdı aldı.
Üzerine titrek bir el yazısıyla yazılmıştı:

> “Avjin’in defteri çalışma odasında. Üst çekmece.
Sabah al, gece getir.”

Yaman derin bir nefes aldı, etrafına bakındı.
Sonra notu gömleğinin içine sıkıştırdı.

Ama bilmediği bir şey vardı:
Avjin, onu uzaktan izliyordu.
Pencereden sarkan perde aralığından gözleri buz gibi parlıyordu.

> “Berfin,” diye fısıldadı Avjin kendi kendine,
“Bu evin duvarlarına kadar sızdın ama ben her adımını duyuyorum.”

O gece Avjin defterini çekmeceden çıkarıp başka bir yere sakladı.
Ama yerine, kendi el yazısıyla yeni bir sayfa bıraktı.
Sayfanın ortasında yalnızca bir cümle yazılıydı:

> “Gerçeği arayan, yalanın içine düşer.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

31okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Yaman’ın İhaneti

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 144