Sessizlikteki Dualar

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Avjinin Doğduğu Gece 2 Sessiz Yas 3 Annesiz Büyüyen Kız 4 Zelalin Kopyası 5 Ağanın Sessiz Cehennemi 6 Kaderin Kurduğu Sofra 7 Kuma İsteme Gecesi 8 Töreye Meydan Okuyan Baba 9 Söz Gecesi 10 Şahmaran Konağında Fırtına 11 Gelin Gidiş 12 Konağa İlk Adım 13 İmam Nikahı 14 Avjinin Gözünden Düğün 15 İlk Gece 16 Konağa Alışma 17 Bahoz Ağanın İlgisi 18 Göz Göze Bir Sabah 19 Sessiz Kabul 20 Konağın Sessiz Telaşı 21 Misafir 22 Bir Hanımın Doğuşu 23 Gündüzün Sessiz Fırtınası 24 Ateşin Bedeli 25 Yanığın Sessizliği 26 Küller Arasında 27 Bir Kadının Kalbine Dokunan Sessizlik 28 Gece Baskını 29 Yeni Düzenin İlanı 30 Küller Ve Yeni Günler 31 Gölgeden Gelen Rüzgar 32 Konağa Dönmeyen Sessizlik 33 Gülün Mesajı 34 Gece Misafiri 35 Berfinin İzleri 36 Yaman’ın İhaneti 37 Tuzak 38 Sessiz Fırtına 39 Nar Ağacının Gölgesinde 40 Zelal’in Gölgesi 41 Kalbinde Sakla 42 Sözün Küllerinden 43 Sessizlikteki Dualar 44 Paylaşılan Hatıralar 45 Yeniden Bir Olmak 46 Seninle Yeni Başlangıç 47 Güne Dokunan Eller 48 Yola Düşen Kalpler 49 Nehir Kıyısında 50 Gün Batımının Sözü 51 Sana Doğru 52 Kalbe Dönüş 53 Aynı Nefesin İçinde 54 Yıldızların Altında 55 Sabahın Kalbinde 56 Sessizliğin İçinde Kalanlar 57 Soğuk Gülümseme 58 Eski Dostun Gölgesi 59 Yarım Kalan Söz 60 Külün Altındaki Gerçek 61 Gerçeğin Bedeli 62 Sessiz Fırtına 63 Adı Konmayan Mesafe 64 Zelalden Kalanlar 65 İçten İçe Yanmak 66 Saklı Geçmiş 67 Geceden Sonra 68 Biz Olma Vakti 69 Kaderin İlk Adımı 70 Resmi Nikah 71 Geceyi Susturan Kalp 72 Hanım Ağa 73 Güzel Günler 74 Yeni Hayatın Haberi 75 Gelecek İçin 76 Küçük Mucizeyi Paylaşmak 77 Yeni Soy Yeni Umut 78 Küllerden Doğan Okyanus Final

Heja odasına çekildiğinde, kapı ardında sessizce kapandı.
Oda karanlıktı, yalnızca pencerenin kenarından süzülen gün ışığı eski mobilyaların üzerine düşüyordu.
Tozlu raflarda Zelal’in bazı eşyaları duruyordu: küçük bir kolye kutusu, birkaç eski mektup, ve fotoğraflar. Heja onları birer birer aldı ellerine, her biri geçmişin yankısıydı.

Bir süre sessizce durdu, gözleri fotoğrafların üzerindeydi.
Sonra yavaşça dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini avuçlarının içine aldı; sanki tüm geçmişin yükünü ve geleceğin sorumluluğunu taşıyordu.

— “Zelal…” diye fısıldadı, sesi titrek ama kararlı.
“Bunca yıl sana sahip çıkamadım. Sana verdiğim sözü tutamadım. Ama artık… bundan sonra tutacağım. Sana söz veriyorum: Avjin’i koruyacak, sana emaneti yerine getireceğim. O benimle, ben onunla… ve senin mirasını yaşatacağız.”

Heja derin bir nefes aldı, gözlerini kapattı.
Avuçlarının içinde tuttuğu eski kolye kutusunu açtı, Zelal’in adını fısıldadı:
— “Allah’ım… bana güç ver. Bu yolda yanımda ol. Avjin’i, Bahoz’u, soyumuzu korumam için bana ışık ver. Onu sadece büyütmekle kalmayacağım, ona senin mirasını taşıyacağım.”

Oda sessizliğe gömüldü. Heja, bir süre gözlerini kapalı tuttu, eski mektuplara ve fotoğraflara baktı, dualarını sürdürdü.
Her nefeste, geçmişin acısı ve geleceğin sorumluluğu iç içe geçiyordu.

— “Kül olmuş oğlumu, Avjin’in ışığıyla yeniden hayata döndüreceğim,” diye mırıldandı.
“Senin emanetin, senin sözün… ben onu yerine getireceğim. Artık korkmayacaksın, Avjin senin ışığını taşıyacak.”

Heja, başını hafifçe eğip kolyeyi göğsüne bastı.
O anda odada yalnızlık değil, bir tür kutsal sessizlik vardı; geçmiş ve gelecek arasında bir köprü kurulmuş, Heja’nın dualarıyla güçlenmişti.
Ve Heja biliyordu: Avjin, sadece Zelal’in değil, onun da ışığını taşıyacak; görevini, mirasını ve sevgisini hayatla buluşturacaktı.