103. bölüm / 112

99. Son Uyarı

Bölümler 112Şu an: 99. Son Uyarı

Bölüm 99 – Son Uyarı
Üçüncü anahtar artık çok yakındı.Bunu sadece hissedemiyordum…Artık görebiliyordum.Şatonun taş duvarları her geçen gece biraz daha değişiyor, gökyüzündeki iki dolunay birbirine biraz daha yaklaşıyordu.Geçit hazırlanıyordu.Ve ben de…Hazırlanmak zorundaydım.O gece rüyadaki Aras beni şatonun en yüksek kulesine çağırdı.Rüzgâr her zamankinden daha sert esiyordu.Ayağındaki pranga ise eskisinden farklı görünüyordu.Sanki üzerindeki çatlaklar çoğalmıştı.Yanına yürüdüm.“Prangan…”“Ağrıyor mu?”Ayağına baktı.“Bazen.”“En çok ne zaman?”“Seçim yaklaştığında.”Tam o sırada aşağıdaki kasabadan insanların sesleri gelmeye başladı.Balkondan aşağı baktım.Meydanda onlarca kişi vardı.Ama garip olan bir şey dikkatimi çekti.Hepsi Aras’la konuşuyor…Hepsi ona gülümsüyordu…Ama hiçbiri ayağındaki prangaya bakmıyordu.Şaşkınlıkla tekrar aşağı eğildim.“Aras…”“Hı?”“Onlar…”“…pranganı görmüyor.”Başını hafifçe salladı.“Görmezler.”“Neden?”“Çünkü bu zincir…”“…bedenime değil, kaderime bağlı.”“Yani sadece ben mi görüyorum?”“Ve Geçit’in seçtikleri.”“Babam da görebilir miydi?”“Eğer hatırlasaydı…”“…evet.”Bir an durdu.“Gerçek dünyadaki Aras da görebilir.”“Çünkü Geçit ona da kapısını açtı.”Bu söz beni şaşırtmadı.Ama içimde derin bir sessizlik bıraktı.“Demek ki…”“…dışarıdaki insanlar hiçbir şey bilmiyor.”Aras gülümsedi.“İnsanların çoğu yalnızca gözleriyle görür.”“Sen ise…”“…kalbinle görmeye başladın.”Tam o sırada rüzgâr kuvvetlendi.Gökyüzündeki iki dolunayın arasından ince siyah bir ışık süzüldü.Işık, kuledeki eski taş masanın üzerine düştü.Aras ağır adımlarla masaya yaklaştı.Cebinden küçük, kadife bir kese çıkardı.Keseyi yavaşça açtı.İçinden…İki taş çıktı.Biri gece kadar siyah…Diğeri ay ışığı kadar beyazdı.Nefesimi tuttum.“Bu…”Aras avucundaki taşlara baktı.“Henüz değil.”“Ellerine vermeyeceğim.”“Neden?”“Çünkü onları eline aldığın gün…”“…geri dönüş olmayacak.”Taşları yeniden keseye koydu.“Bir gün…”“…bunlardan birini seçeceksin.”“Hangisini?”Gözlerimin içine baktı.“Onu ben söyleyemem.”“Çünkü bu seçim…”“…yalnızca sana ait.”Tam o sırada kitabım kendi kendine açıldı.Sayfalar sert bir rüzgârla çevrildi.Son sayfada yalnızca tek cümle yazıyordu.“Son uyarı.”Altında ikinci satır belirdi.“Artık geri dönüş yok.”Gökyüzü bir anlığına karardı.İki dolunayın ışığı taşların üzerine vurdu.Ve ilk kez…Siyah taşın içinden kalp atışına benzeyen derin bir ses yükseldi.Ben o sesi dinlerken içimde tek bir düşünce vardı.Artık gerçekten sona yaklaşıyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.