32. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
32. Seçimini Yapanlar
Bölüm 32 – Seçimini Yapanlar
Oyuncakçıdan çıktığımızda hava kararmaya başlamıştı.Sokak lambalarının sarı ışıkları kaldırıma vuruyordu.Aras sessizce yürüyordu.Ben ise kafamdaki sorularla boğuşuyordum.Sonunda sessizliği ben bozdum.“Bir şey soracağım.”Aras durdu.“Sor.”Derin bir nefes aldım.“Babam…”“…benim gibi miydi?”Aras’ın bakışları değişti.“Neyi kastediyorsun?”“O da mı rüyalar görüyordu?”“O da mı geçitleri biliyordu?”“O da mı başka bir dünyayla bağlantı kuruyordu?”Aras gözlerini bir an kapattı.Sonra yavaşça başını salladı.“Bir zamanlar…”“…evet.”Kalbim sıkıştı.“Demek yalnız değilmişim.”“Hiçbir zaman yalnız değildin.”“Sonra ne oldu?”“Baban seçimini yaptı.”Bu cümle zihnime takıldı.“Seçimini mi?”“Evet.”“Nasıl bir seçim?”Aras gökyüzüne baktı.Ay, bulutların arasından kendini göstermeye başlamıştı.“Bazı insanlar iki dünyanın kapısını da görebilir.”“Ama sonsuza kadar ikisinde birden yaşayamazlar.”“Bir gün…”“…birini seçmek zorunda kalırlar.”“Peki babam hangisini seçti?”“Gerçek dünyayı.”“Neden?”Aras omuz silkti.“Bunu sadece o bilir.”“Ya ben?”“Ben de seçim yapmak zorunda kalacak mıyım?”Aras bana döndü.Bakışları ilk kez bu kadar yumuşaktı.“Evet.”Boğazım düğümlendi.“Peki doğru olanı nasıl anlayacağım?”Aras birkaç saniye sustu.Sonra yavaşça konuştu.“Sana kim ne söylerse söylesin…”“…kararını korkuyla verme.”Sözleri kulağımda yankılandı.“Ve biri sana yardım edeceğini söylerse…”“…önce neden yardım etmek istediğini düşün.”Ona dikkatlice baktım.“Sen dahil mi?”Aras hafifçe gülümsedi.“Özellikle ben dahil.”Şaşkınlıkla kaşlarımı çattım.“Neden?”“Çünkü ben de hata yapabilirim.”“Ben de her şeyi bilmiyorum.”“Ve seni korumaya çalışırken…”“…istemeden yanlış bir yol gösterebilirim.”İlk kez bana dürüst davrandığını hissettim.“Sana güvenmemi istiyor musun?”Aras başını iki yana salladı.“Hayır.”“İstediğim şey…”“…gerçeği kendin bulman.”Tam o sırada telefonu çaldı.Ekrana baktı.Yüzündeki ifade bir anda değişti.Aramayı sessize alıp cebine koydu.“Kim aradı?”“Cevap vermem gereken biri.”“Neden açmadın?”“Çünkü şu an daha önemli bir işim var.”“Ne?”Gözlerimin içine baktı.“Seni eve bırakmak.”Ne diyeceğimi bilemedim.Birlikte sessizce yürümeye devam ettik.Eve girdiğimde babam salonda oturuyordu.Elinde bir fincan çay vardı.“Baba…”Başını kaldırıp gülümsedi.“Efendim?”Yanına oturdum.“Bugün oyuncakçıda…”“…Aras’la konuştuğunuzu hatırlıyor musun?”Babam şaşkınlıkla yüzüme baktı.“Aras mı?”“Evet.”“Gelmiş miydi?”İçimde bir şey koptu.“Hiç mi hatırlamıyorsun?”Başını yavaşça salladı.“Hayır.”Tam o sırada elindeki fincan titredi.Bir damla çay halının üzerine düştü.Babam boşluğa dalıp neredeyse fısıltıyla konuştu.“Garip…”“Bugün kendimi…”“…bir şeyi unutmuş gibi hissediyorum.”Kalbim hızla çarpmaya başladı.Demek Aras doğru söylüyordu.Babam gerçekten unutuyordu.Ama içinde…Unutamadığı bir his kalıyordu.O gece yatağıma uzandığımda tek bir cümle dönüp duruyordu zihnimde.“Baban seçimini yaptı.”Peki ya ben…Ben hangi dünyayı seçecektim?
