88. bölüm / 112

85. Gizli Oda

Rüyalarda Benim Yerime GeçenYazar: Dolunayın Kızı

Bölümler 112Şu an: 85. Gizli Oda

Bölüm 85 – Gizli Oda
Ertesi gün okula giderken aklım hâlâ rüyadaydı.Aras’ın bana uzattığı beyaz gül…Uyandığımda elimde değildi.Ama onu gerçekten tutmuş gibi hissediyordum.Koridorda yürürken dalıp gitmiş olmalıyım ki biri omzuma hafifçe dokundu.Gerçek Aras…Gülümseyerek bana baktı.“Hayırdır?”“Neyi düşünüyorsun bu kadar?”İstemeden gülümsedim.“Bir çiçeği.”Kaşlarını kaldırdı.“Demek sonunda biri benden önce çiçek aldı.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Ne?”“Rüyandaki çocuk sana gül verdi ya.”Bir an donup kaldım.“Sen…”“Nereden biliyorsun?”Omuz silkti.“Yüzüne bakınca anlamak zor değil.”“Gül elinde yok ama…”“…yüzünde hâlâ var.”İkimiz de istemeden güldük.Ders bitince birlikte oyuncakçıya gittik.Yolda uzun süre sessiz yürüdük.Sessizliği bu kez ben bozdum.“Aras…”“Hı?”“Bir şey söyleyeceğim.”Bana döndü.Dinlemeye hazırdı.Derin bir nefes aldım.“Ben…”“…senden hoşlanıyorum.”Söz ağzımdan çıkınca kalbim deli gibi atmaya başladı.Ama hemen devam ettim.“Fakat…”“Kafam çok karışık.”“Çünkü…”“Rüyadaki Aras’tan da etkileniyorum.”Başımı önüme eğdim.“Kendime bile kızıyorum.”Aras birkaç saniye sustu.Sonra beklemediğim kadar sakin bir sesle konuştu.“Amelya…”“Ben seni acele ettirmeyeceğim.”Başımı kaldırdım.“Gerçekten mi?”“Evet.”“Çünkü…”“Kalpten verilen kararlar aceleyle verilmez.”İçimdeki yük biraz hafiflemişti.İlk kez biri beni anlamaya çalışıyordu.Oyuncakçıya vardığımızda babam dükkânın önündeydi.“Bütün gün sizi bekledim.”“Eski odanın anahtarını buldum.”Aras’la aynı anda birbirimize baktık.“Üst kat mı?”Babam başını salladı.“Evet.”“Ben hiç açmadım.”“Nedense hep çekinmişim.”Eski tahta merdivenlerden yukarı çıktık.Koridorun sonunda küçük, paslı bir kapı vardı.Babam anahtarı çevirdi.Kapı ağır ağır açıldı.İçeriden yıllardır hapsedilmiş toz dışarı yayıldı.Babam burnunu tuttu.“Ben aşağıdayım.”“Siz bakın.”Kapıyı bize bırakıp indi.Oda küçüktü.Duvarlarda eski oyuncak çizimleri vardı.Bir köşede kırık bir sallanan at…Diğer tarafta üzeri örtülü raflar…En dikkat çekici şey ise duvardaki iki dolunay sembolüydü.Tam ortasında da yuvarlak bir oyuk vardı.Aras fısıldadı.“Bir anahtar yuvası.”Ben kitabımı çıkardım.Kitap kendi kendine açıldı.Bu kez sayfada tek satır yazıyordu.“Doğru yere geldiniz.”Tam devamını okuyacaktım ki yeni kelimeler belirdi.”…ama doğru zamana değil.”O anda odanın içindeki hava değişti.Pencereler kapalıydı.Ama perde kendi kendine hareket etti.Duvardaki gölgeler uzamaya başladı.Bir değil…İki değil…Onlarca siyah siluet…Sessizce bizi izliyordu.Arkasından tanıdık bir ses duyuldu.“Onlara bakmayın.”Kamela…Aynanın içinden çıkmıştı.Yüzü her zamankinden daha ciddiydi.“Geçit sizi fark etti.”“O gölgeler…”“…artık sadece izlemiyor.”“Bekliyorlar.”“Ne için?”Kamela’nın bakışları kitabın üzerine düştü.“Çünkü ikinci anahtar…”“…size sandığınızdan çok daha yakın.”O anda duvardaki iki dolunay sembolü soluk bir ışıkla parlamaya başladı.Ve odanın derinliklerinden…Sanki taşların arkasında gizlenmiş bir mekanizma yavaşça harekete geçti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.