12. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
12. Yansımaların Ardında
Bölüm 12 – Yansımaların Ardında
Koridor bomboştu.Az önce camdaki yansımada gördüğüm kız…Yok olmuştu.Nefes nefeseydim.Camın önüne yaklaşıp tekrar baktım.Bu kez yalnızca kendi yansımam vardı.Alnımdaki iki dolunay işareti hâlâ oradaydı.Ama onun yüzü…Sanki hiç görünmemişti.“Yine mi…”Fısıltım koridorda kayboldu.Deliriyor olabilir miydim?Tam arkamı dönecekken koridorun sonunda onu gördüm.Okuldaki çocuk.Çantasını omzuna atmış, hiçbir şey olmamış gibi yürüyordu.Hayır.Bu kez kaçmasına izin vermeyecektim.“Hey!”Seslenmeme rağmen dönmedi.Koşmaya başladım.O da okulun müzik sınıfına girdi.Ben de peşinden içeri daldım.Kapıyı hızla kapatıp kilitledim.Çocuk derin bir nefes verdi.“Ne yapıyorsun sen?”“Artık kaçamazsın.”Sesi her zamanki gibi sakindi.“Kapıyı aç.”“Hayır.”Bana birkaç saniye baktı.“Soracağını sor.”Kalbim hızla atıyordu.“Sen benim adımı biliyorsun.”Sessiz kaldı.“Rüyalarımı biliyorsun.”Yine sustu.“Alnımdaki işareti görebiliyorsun.”Bir adım yaklaştım.“Ama ben senin adını bile bilmiyorum.”Uzun süre gözlerimin içine baktı.Sanki bu anın geleceğini biliyordu.Sonunda başını eğdi.“Aras.”Şaşkınlıkla tekrarladım.“Aras…”İlk kez bir ismi vardı.İlk kez bana yabancı biri gibi gelmedi.“Şimdi sıra sende.”Kaşlarını çattı.“Neyi bilmek istiyorsun?”“Her şeyi.”“Bu mümkün değil.”“Neden?”Çünkü…Gözlerini kapattı.“Ne kadar çok bilirsen…”“…o kadar çok tehlikeye girersin.”Öfkeyle başımı salladım.“Ben zaten tehlikedeyim!”“Rüyalar görüyorum.”“Gerçek olmayan şeyler elimde beliriyor.”“Kimsenin görmediği bir kız beni izliyor.”“Ve sen…”Bir an durdum.“…sen beni benden daha iyi tanıyorsun.”Aras’ın yüzündeki ifade değişti.İlk kez gözlerinde acı gördüm.Sessizce konuştu.“Eskiden öyleydi.”Kalbim sıkıştı.“Eskiden mi?”“Ne demek istiyorsun?”Tam cevap verecekti ki…Sınıfın penceresinden içeri vuran güneş ışığı camı parlatınca gözüm yansımaya takıldı.Oradaydı.Yine…Bana benzeyen kız.Camın içinde duruyordu.Bu kez çok daha yakındı.Elini yavaşça cama koydu.Gözlerini benden ayırmadan başını yavaşça iki yana salladı.Sanki…‘Ona güvenme.’ der gibiydi.Nefesim kesildi.“Arkamda biri var…”Aras hızla arkasını döndü.Kimse yoktu.Tekrar bana baktı.“Neye bakıyorsun?”Parmağımla camı gösterdim.“Orada.”Aras cama yaklaştı.Uzun uzun baktı.Sonra bana döndü.“Hiç kimse yok.”Tekrar yansımaya baktım.Kız hâlâ oradaydı.Bu kez elindeki eski defteri kaldırdı.Sayfalar kendi kendine açıldı.Bir sayfada yalnızca tek bir cümle yazıyordu.“Ona gerçeği söyleme.”Kalbim deli gibi atmaya başladı.“Aras…”Sesim titriyordu.“Gerçekten onu göremiyor musun?”Aras’ın yüzü bembeyaz kesildi.“Amelya…”İlk kez sesimdeki korkuyu hissetmiş gibiydi.“Camda kimi görüyorsun?”Cevap veremedim.Çünkü camdaki kız yavaşça gülümsedi.Sonra dudaklarını oynattı.Hiç ses çıkmıyordu.Ama ne söylediğini çok net anlayabiliyordum.“Artık seni yalnız bırakamam.”Gözlerimi bir anlığına kırptım.Yansıma kaybolmuştu.Camda yalnızca ben vardım.Ve alnımdaki iki dolunay işareti…Her zamankinden daha koyu görünüyordu.
