82. bölüm / 112

79. Vazgeçiş

Bölümler 112Şu an: 79. Vazgeçiş

Bölüm 79 – Vazgeçiş
(Amelya’nın babasının anlatımı)İnsan bazen bir dünyadan bir anda vazgeçmez.Önce daha az özler.Sonra daha az gider.En sonunda da fark etmeden geride bırakır.Benim vazgeçişim de böyle oldu.Onunla tanıştıktan sonra günlerim değişmeye başladı.Sabahları dükkânı açmadan önce kahve içiyor…Öğle arasında uğrayıp bana yemek getiriyor…Akşam dükkânı kapatırken birlikte yürüyorduk.Birlikte sustuğumuz anlar bile güzeldi.Ben ona geçitlerden hiç bahsetmedim.O ise neden bazen dalıp gittiğimi hiç sormadı.Sanki kalbimde sakladığım sırrı biliyor ama öğrenmek istemiyordu.Geceleri hâlâ geçitlerden geçiyordum.Ama artık eskisi gibi uzun süre kalmıyordum.Şatonun bahçesine gidiyor…Beyaz güllere bakıyor…Sonra içimde garip bir özlem oluşuyordu.Fakat bu kez özlediğim yer şato değildi.Oyuncakçıydı.Ve dükkânın kapısını açıp gülümseyerek içeri giren kadındı.Bir gece beni yine kulenin en tepesine çağırdılar.İlk gün beni karşılayan genç adam sessizce gökyüzünü izliyordu.Ben yaklaşınca konuştu.“Eskisi kadar sık gelmiyorsun.”Gülümsedim.“Fark ettin demek.”“Dikkat etmemek mümkün değil.”Bir süre ikimiz de sustuk.Sonra bana döndü.“Kararın değişti.”Başımı eğdim.“Evet.”“Bu dünyayı sevmiyor musun artık?”Hemen cevap verdim.“Hayır.”“Burayı hâlâ seviyorum.”“Buradaki insanları da.”“Buradaki huzuru da.”“Öyleyse neden?”Derin bir nefes aldım.Çünkü cevabı ilk kez yüksek sesle söyleyecektim.“Çünkü artık beni bekleyen biri var.”Genç adam hafifçe gülümsedi.“Demek sonunda kalbin seni seçimine götürdü.”“Sanırım.”“Pişman olacak mısın?”Uzun süre düşündüm.Sonra başımı iki yana salladım.“Hayır.”“Çünkü ilk kez bir yere gitmek için değil…”“…bir yerde kalmak için heyecanlanıyorum.”Şatodan ayrılmadan önce son kez bahçede yürüdüm.Beyaz güllerin arasından geçtim.Göle baktım.İlk geldiğim kapının önünde durdum.Burası bana korkularımı, cesaretimi ve kendimi öğretmişti.Ama insan…Hayatının her dönemini sonsuza kadar yaşayamazdı.Bazen teşekkür edip yoluna devam etmesi gerekirdi.Tam kapıya yönelmişken genç adam arkamdan seslendi.“Unutma.”“Dünyayı değil…”“Hayatını seçiyorsun.”O cümleyi yıllarca unutmadım.Çünkü gerçekten de iki dünya arasında bir seçim yapmıyordum.Nasıl bir hayat yaşayacağımı seçiyordum.Gerçek dünyaya döndüğümde sabah olmuştu.Oyuncakçının kapısını açtım.Daha vitrindeki oyuncakları yerleştirmemiştim ki kapının zili çaldı.Başımı kaldırdım.Karşımda yine o vardı.Elinde iki bardak sıcak kahve tutuyordu.Gülümseyerek birini bana uzattı.“Günaydın.”O an içimden geçen tek cümle şuydu:“Ben seçimimi çoktan yapmışım.”Ama bunu ona söylemedim.Henüz zamanı değildi.Çünkü beni bekleyen son bir gece…Ve verilmesi gereken son bir karar daha vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.