24. bölüm / 112

24. Kime Bakıyorsun

Bölümler 112Şu an: 24. Kime Bakıyorsun

Bölüm 24 – Kime Bakıyorsun?
Okul koridorundaki kalabalık yavaş yavaş dağılmıştı.Aras hâlâ karşımda duruyordu.Alnıma dokunduğu eli yavaşça geri çekti.Gözlerini benden ayırmıyordu.“Benimle gel.”Ses tonu sertti.“Neden?”“Konuşacağız.”“Burada konuş.”“Hayır.”İstemesem de peşinden gittim.Okulun arka bahçesinde, kimsenin olmadığı eski bankların bulunduğu yere geldik.Rüzgâr ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyordu.Aras bana döndü.“Rüyalarında kimi gördüğünü biliyorum.”Bir an donup kaldım.“Ne?”“Her sabah uyandığında gözlerin onu arıyor.”Boğazım düğümlendi.“Nereden biliyorsun?”“Çünkü değişiyorsun.”“Sana ne?”Sözlerim beklediğimden daha sert çıkmıştı.Aras birkaç saniye sustu.Sonra cebine ellerini soktu.“Onunla bir daha görüşme.”Kalbim hızlandı.“Buna sen karar veremezsin.”“Veremem.”“Ama söyleyebilirim.”“Niye?”Aras derin bir nefes aldı.“Çünkü ona âşık olmaman gerekiyor.”Kaşlarımı çattım.“Neden?”“O sana ait değil.”“Sen nereden biliyorsun?”“Çünkü biliyorum.”“Hayır.”“Bir şey saklıyorsun.”Aras bakışlarını kaçırdı.İlk kez kendinden emin görünmüyordu.“Her şeyi anlatamam.”Yorgun bir kahkaha attım.“Siz de hep aynısınız.”“Kamela anlatamıyor.”“Rüyamdaki Aras anlatamıyor.”“Şimdi de sen.”Bir adım ona yaklaştım.“Ben artık bilmecelerden yoruldum.”Aras gözlerimin içine baktı.Bu kez sesi daha sakindi.“Eğer birine kalbini vereceksen…”Sözünü yarıda bıraktı.“Neye?”“…doğru kişiye ver.”Kalbim hızlandı.“Doğru kişi kim?”Aras hafifçe gülümsedi.“Belki…”“…o sandığın kişi değildir.”Sustu.Sonra beklemediğim bir şey söyledi.“Aşık olman gereken biri varsa…”“…onu sana ben bulurum.”Şaşkınlıkla yüzüne baktım.“Ne?”“Duydun.”Sinirlenerek başımı iki yana salladım.“Sen benim hayatıma ne zamandan beri karışıyorsun?”“Karışmıyorum.”“Sadece seni korumaya çalışıyorum.”“Kimden?”Aras cevap vermedi.Tam arkamı dönüp gidecekken bileğimden tuttu.Yavaşça…Canımı acıtmadan.“Amelya.”Elini çektim.“Bana dokunma.”Aras’ın yüzünde kısa bir hayal kırıklığı belirdi.Tam o sırada okulun penceresine istemsizce baktım.Camdaki yansımada…Kamela oradaydı.Sessizce bana bakıyordu.Ama bu kez yalnız değildi.Onun yanında…Rüyalardaki Aras da vardı.İkisi de aynı anda bana baktı.Ve ikisi de dudaklarını oynattı.Sanki aynı cümleyi söylüyorlardı.“Zaman daralıyor…”Gözlerimi kırptığım anda yansıma kayboldu.Geride yalnızca kendi yansımam kalmıştı.Ama içimde ilk kez tek bir soru vardı:Gerçekten kime güvenmeliydim?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.