53. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
50. Elli
Bölüm 50 – Elli
Şatonun üzerindeki gökyüzü her zamankinden daha sakindi.Ne geçit açılıyordu…Ne de yeni bir işaret ortaya çıkıyordu.Sanki bütün dünya, benim kitabımın açılmasını bekliyordu.Elimdeki kilitli kitaba baktım.“Şimdi ne olacak?”diye sordum.Kamela cevap vermedi.Rüyadaki Aras da sustu.Gerçek dünyadaki Aras ise gözlerini kitaptan ayırmadan konuştu.“Bekleyeceğiz.”İç çekerek güldüm.“Siz beklemeyi gerçekten çok seviyorsunuz.”Bu kez dördümüz de istemsizce gülümsedik.Belki de uzun zamandır ilk kez…Hepimiz aynı anda gülüyorduk.O gün şehrin sokaklarını yeniden dolaştık.Bir meydanda müzisyenler çalıyordu.Çocuklar koşuşturuyor, yaşlılar banklarda sohbet ediyordu.Hayat burada da devam ediyordu.Ben ise ilk kez bu dünyanın bir misafiri gibi değil…Bir parçası gibi hissediyordum.Bunu fark eden Kamela yanıma yaklaştı.“Alışıyorsun.”“Evet.”“Bu kötü mü?”Kamela uzun süre düşündü.“Hayır.”“Tehlikeli.”“Neden?”“Çünkü insan…”“…kendini ait hissettiği yeri terk etmekte zorlanır.”Sözleri içime oturdu.Gerçekten…Buradan ayrılabilir miydim?Akşam olduğunda dört kişi şatonun bahçesine döndük.Dolunay, eski ağacın dallarının arasından görünüyordu.Bir süre sessizce oturduk.Sonra rüyadaki Aras ayağa kalktı.“Bugün ellinci gün gibi geliyor.”“Ellinci gün mü?”diye sordum.Gülümsedi.“Hayır.”“Ellinci adım.”“Neye?”“Bilmiyorum.”“Ama sonuna yaklaşıyoruz.”Gerçek dünyadaki Aras hafifçe başını salladı.“Ben de aynı hissi taşıyorum.”Tam o sırada…Elimde tuttuğum kitap yeniden parladı.Hepimiz ayağa kalktık.Bu kez kitap açılmadı.Ama kapağındaki anahtar deliğinden ince bir ışık yükseldi.Işık gökyüzüne doğru uzandı.Dolunayın tam ortasına ulaştı.Sonra…Bir anda söndü.Hiçbir şey olmamış gibi.Şaşkınlık içinde kitaba baktım.“Bu neydi?”Kimse cevap veremedi.İlk kez…Kamela bile.Gece ilerledi.Şatonun balkonuna tek başıma çıktım.Aşağıdaki şehre baktım.İki dünya arasında sıkışıp kalmıştım.Birinde ailem vardı.Diğerinde ise cevaplar.Hangisini daha çok istiyordum?Bilmiyordum.Tam geri dönecekken arkamdan tanıdık bir ses geldi.“Artık geri sayım başladı.”Arkamı döndüm.Kapının önünde yaşlı bir adam duruyordu.Onu daha önce hiç bu dünyada görmemiştim.Ama yüzünü tanıyordum.Mahallede herkesin “sokağın delisi” dediği adam…Şimdi karşımdaydı.Ve ilk kez…Hiç deli gibi görünmüyordu.
