51. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
48. İlk Sayfa
Bölüm 48 – İlk Sayfa
Rüyadaki şehirde geçirdiğimiz günler birbirine benzemeye başlamıştı.Artık sabahları şatonun bahçesinde uyanıyor…Gün içinde sokakları geziyor…Akşam olunca dört kişi aynı masada yemek yiyorduk.Garip olan ise…Burada zaman akıyordu.Gerçek dünyada ne kadar geçtiğini ise hiçbirimiz bilmiyorduk.O sabah erkenden uyandım.İçimde tarif edemediğim bir his vardı.Sanki biri beni çağırıyordu.Sessizce odadan çıktım.Koridorun sonunda, ay ışığının vurduğu eski kütüphaneye doğru yürüdüm.Kapı aralıktı.İçeri girdiğimde kimse yoktu.Sadece…Elimdeki kitap hafifçe titremeye başladı.“Neler oluyor?”Kitabı masanın üzerine bıraktım.Dolunay işlemeli kapağı kendi kendine parladı.Sonra…Yavaşça aralandı.Nefesimi tuttum.Bu kez gerçekten açılıyordu.Kapağın arasından ince, gümüş renkli bir ışık yükseldi.Heyecanla ilk sayfaya baktım.Sayfa bomboştu.“Boş…”diye fısıldadım.Tam o anda…Boş sayfanın ortasında altın renkli harfler belirmeye başladı.“Her seçimin bir bedeli vardır.”Yazıyı okumaya çalışırken harfler bir anda dağıldı.Mürekkep, suya düşmüş gibi yayıldı.Sonra yeniden birleşti.Bu kez başka bir cümle oluştu.“Henüz hazır değilsin.”“Hayır…”“Gitmeyin.”Elimi sayfaya uzattım.Dokunduğum anda bütün yazılar kayboldu.Sayfa yeniden bembeyaz oldu.Arkamdan bir ses geldi.“Demek başladı.”Kamela…Kapının önünde durmuş beni izliyordu.“Sen biliyordun.”“Bir gün olacağını biliyordum.”“Peki neden boştu?”Kamela yavaşça yanıma geldi.Kitabı kapatmadı.Boş sayfaya baktı.“Çünkü bu kitabı…”“…sen yazacaksın.”Şaşkınlıkla yüzüne baktım.“Ben mi?”“Geleceğini.”“Seçimlerini.”“Kaderini.”“Hiçbiri önceden yazılı değil.”“Sen yazdıkça bu kitap dolacak.”Tam o sırada rüyadaki Aras ile gerçek dünyadaki Aras da kütüphaneye girdi.“Ne oldu?”diye sordu gerçek dünyadaki Aras.Kamela cevap vermedi.Sadece kitabı onlara doğru çevirdi.İkisi de boş sayfaya baktı.Rüyadaki Aras’ın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.“Demek gerçekten…”“…ilk sayfa açıldı.”Gerçek dünyadaki Aras ise sessizce bana baktı.“Artık geri dönüş daha da zorlaşacak.”Kalbim sıkıştı.“Neden?”Çünkü…Artık elimde tuttuğum şey sadece bir kitap değildi.Kendi hayatımın…Henüz yazılmamış hikâyesiydi.
