68. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
65. Yanlış Geçiş
Bölüm 65 – Yanlış Geçiş
O gece her şey normaldi.En azından ben öyle sanıyordum.Kitabımı yatağımın yanındaki komodinin üzerine bıraktım.Kapağına son kez baktım.Hâlâ kilitliydi.Hâlâ açılmıyordu.“Bir gün sen de konuşacaksın.”diye mırıldandım.Lambayı kapatıp uyudum.Rüzgâr…Fısıltılar…Sonra yine o tanıdık boşluk hissi.Gözlerimi açtığımda geçitteydim.Ama bu kez…Hiçbir şey eskisi gibi değildi.Gökyüzü griydi.Yerde ince çatlaklar vardı.Sanki bütün dünya nefesini tutmuştu.“Aras?”Sesim yankılandı.Cevap gelmedi.“Kamela?”Yine sessizlik.Tam yürümeye başlayacakken önümde duran kitap kendi kendine havalandı.Şaşkınlıkla geri çekildim.“Ne oluyor?”Kitabın kapağı ilk kez titredi.Sonra…Milim kadar aralandı.İçinden beyaz bir ışık yükseldi.“Olamaz…”Işık gözlerimi yakacak kadar güçlendi.İstemsizce gözlerimi kapattım.Aynı anda…Kamela şatonun balkonunda tek başına oturuyordu.Elindeki fincanı dudaklarına götürmek üzereydi ki…Ayaklarının altındaki taşlar parlamaya başladı.Şaşkınlıkla ayağa kalktı.“Bu da ne?”Göğsünde sıcak bir his yayıldı.Ardından her yer bembeyaz oldu.Gözlerimi yeniden açtığımda…Artık geçitte değildim.Kendi odamdaydım.Ama…Bir tuhaflık vardı.Yatağımda biri oturuyordu.Sırtı bana dönüktü.Yavaşça yaklaştım.Tam omzuna dokunacakken…Elim içinden geçti.Nefesim kesildi.“Hayır…”Korkuyla geri çekildim.“Bu nasıl…”O kişi ayağa kalktı.Aynaya doğru yürüdü.Aynada gördüğüm yüz…Benim yüzümdü.Ama ben değildim.Kamela…Benim bedenimdeydi.Aynaya dokundu.Gözlerini hayranlıkla açtı.“Demek…”“Gerçek dünya böyle hissettiriyor.”Ben bağırdım.“Kamela!”“Beni duy!”Ama sesim sanki hiç çıkmıyordu.Koştum.Kolundan tutmaya çalıştım.Yine elim içinden geçti.Beni göremiyordu.Kamela yavaşça odadan çıktı.Merdivenlerden indi.Tam o sırada annem mutfaktan seslendi.“Amelya!”“Kahvaltı hazır.”Kamela bir an durdu.Yüzünde şaşkınlık vardı.Sonra…İlk kez biri ona sevgiyle seslenmiş gibi gözleri doldu.Usulca cevap verdi.“Geliyorum…”Annem hiçbir şey fark etmedi.Kerem de etmedi.Babam da.Herkes…Onu ben sanıyordu.Ben ise birkaç adım gerilerinden yürüyordum.Onlara dokunamıyor…Konuşamıyor…Sadece izleyebiliyordum.İçimde büyüyen korkuyla fısıldadım.“Bu yanlış…”“Burada olması gereken kişi o değil…”Tam o anda komodinin üzerindeki kitap kendi kendine açılmaya çalıştı.Kapak bu kez biraz daha aralandı.İlk sayfanın üstünde, altın harflerle tek bir cümle belirdi:“Yanlış geçiş tespit edildi.”Ve yazı bir saniye sonra tekrar kayboldu.
