19. bölüm / 112

19. Suya Düşen Yüz

Bölümler 112Şu an: 19. Suya Düşen Yüz

Bölüm 19 – Suya Düşen Yüz
Karanlık…Göz gözü görmüyordu.Duyabildiğim tek şey kendi nefesimdi.“Kamela!”Sesim boşluğun içinde yankılandı.Bir anda biri bileğimi tuttu.Refleksle geri çekildim.“Benim.”Kamela’nın sesiydi.Derin bir nefes aldım.“Ne oluyor?”“Bilmiyorum…”Hayır.Biliyor gibiydi.Sadece söylemiyordu.Tam o anda karanlığın içinden ince bir ışık süzüldü.Önümüzde küçük, yuvarlak bir masa belirdi.Masanın üzerinde yalnızca eski, gümüş işlemeli bir bardak vardı.İçindeki su tek bir damla bile kıpırdamıyordu.Kamela yavaşça yaklaştı.“Sakın…”Sözünü bitiremeden suyun yüzeyi dalgalandı.İkimiz de aynı anda bardağın içine baktık.Suyun içinde bir yüz belirdi.Aras.Ama…Bu okuldaki Aras değildi.Yüzündeki sert ifade yoktu.Siyah ceket yerine uzun, koyu renkli işlemeli bir pelerin giymişti.Saçları rüzgârda hafifçe savruluyor, gözleri her zamankinden daha sakindi.Bize bakıyordu.Sanki gerçekten suyun diğer tarafındaydı.“Amelya.”İlk kez adımı bu kadar yumuşak söylemişti.“Kamela.”Kamela şaşkınlıkla bir adım geri çekildi.“Buraya nasıl ulaştın?”Aras cevap vermedi.Sadece elini suyun yüzeyine doğru uzattı.“Vaktimiz yok.”“Ne demek istiyorsun?”Kamela’nın sesi sertleşti.“Onlar bizi buldu.”Aras başını salladı.“Biliyorum.”“O zaman neden buradasın?”“Çünkü onları burada durduramazsınız.”Ben ikisine sırayla bakıyordum.“Biriniz bana neler olduğunu açıklayabilir mi?”İkisi de sustu.Tam o anda bardağın içindeki su hızla dönmeye başladı.Bir girdap oluştu.Masanın üzerindeki bardak kendi kendine havalandı.Kamela bana doğru koştu.“Amelya, geri çekil!”Geç kalmıştı.Girdabın içinden çıkan görünmez bir güç ikimizi de içine çekti.Ayağımın altındaki zemin kayboldu.Her şey dönmeye başladı.Kulaklarım uğulduyordu.Sonra…Bir sessizlik.Yumuşak bir zemine düştüm.Gözlerimi açtığımda burnuma eski kitap kokusu geldi.Raflar…Yüzlerce…Belki de binlerce kitap…Tavana kadar uzanan ahşap raflar sonsuza kadar devam ediyormuş gibiydi.Dev pencerelerden içeri dolunay ışığı süzülüyordu.Burası devasa bir kütüphaneydi.Kamela da birkaç adım önümdeydi.O da şaşkınlıkla etrafına bakıyordu.Tam konuşacakken…Rafların arasından ayak sesleri duyuldu.Yavaş…Sakin…Kararlı…Bir siluet ortaya çıktı.Aras.Ama yine…Rüyalardaki Aras.Yüzünde o huzurlu ifade vardı.Elinde eski bir kitap taşıyordu.Bize yaklaşırken gülümsedi.“Panik yapmayın.”Sesi sakindi.“Burası güvenli.”Dayanamadım.“Sen hangisisin?”Aras birkaç saniye sustu.Sonra hafifçe gülümsedi.“Bu sorunun cevabı sandığından daha karmaşık.”Kamela ona sertçe baktı.“Bizi neden buraya getirdin?”Aras elindeki kitabı masaya bıraktı.“Çünkü konuşabileceğimiz tek yer artık burası.”“Neden?”Aras derin bir nefes aldı.Bakışları bir anlığına Amelya’nın alnındaki iki dolunay işaretine kaydı.Sonra yeniden gözlerimin içine baktı.“Çünkü…”“…gerçek dünya artık sizi duymaya başladı.”Tam o anda raflardaki bütün kitaplar aynı anda kendiliğinden açıldı.Sayfalar hızla çevrilmeye başladı.Kütüphanenin derinliklerinden çocuk sesine benzeyen ince bir fısıltı yükseldi.“Geç kalmayın…”Aras’ın yüzündeki sakin ifade ilk kez kayboldu.Fısıldadı.“Onlar bizi burada da bulmuş…”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.