70. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
67. Kıskançlıklar Başlıyor
Bölüm 67 – Kıskançlık Başlıyor
İlk gün…Kamela sadece hayranlıkla etrafına bakıyordu.İkinci gün…Artık bu evin içinde yabancı gibi yürümüyordu.Sanki yıllardır burada yaşıyormuş gibi rahat davranmaya başlamıştı.Ben ise hâlâ onun birkaç adım arkasındaydım.Kimse beni göremiyor…Kimse sesimi duymuyordu.Akşam yemeğinde annem gülümseyerek sordu.“Amelya, bugün nasıldı?”Kamela cevap verdi.“Çok güzeldi.”Bu kez hiç duraksamamıştı.Annem de babam da hiçbir şey anlamadı.Sanki gerçekten bendim.İçimde tuhaf bir sızı oluştu.Benim yerimde oturuyor…Benim ailemle konuşuyor…Benim ismimle gülümsüyordu.Ertesi gün okul başladı.Koridorda yürürken herkes ona selam veriyordu.“Amelya!”“Sabahın hayırlı olsun.”“Bugün çok güzelsin.”Kamela her birine gülümsedi.İlk gün utanıyordu.Şimdi ise bundan hoşlanıyordu.İnsanların sevgisini hissettikçe…Gitmek istemiyordu.Tam o sırada…Aras koridorun diğer ucunda göründü.Beni görür görmez yaptığı gibi yine gülümsedi.Hayır…Beni değil.Kamela’yı.Yanına geldi.“Günaydın.”Kamela’nın yüzü istemsizce kızardı.İlk kez…O bakışların kendisine yöneldiğini hissediyordu.Aras elini uzattı.“Hadi.”“Derse geç kalacağız.”Kamela bir an tereddüt etti.Sonra elini onun avucuna bıraktı.Kalbim sıkıştı.Aras…Bunun ben olmadığımı bilmiyordu.Ders boyunca Kamela gizlice Aras’a baktı.Aras ise her zamanki gibi notlarını benim sırama bıraktı.Kalemimi düzeltti.Su şişemi açtı.Bütün bunları bana yaptığını sanıyordu.Kamela’nın gözlerinde farklı bir ışık oluştu.Sessizce fısıldadı.“Bir insan…”“…her gün böyle sevilebilir mi?”Öğle arasında Aras kantinden iki meyve suyu aldı.Birini Kamela’ya uzattı.“Portakallı.”“En sevdiğin.”Kamela şaşırdı.Sonra bardağı aldı.“Teşekkür ederim.”Ben ise donup kaldım.Çünkü…Ben portakallı sevmezdim.Çilekli severdim.Kamela portakallıyı seviyordu.O bunu bilmeden içmişti.Aras ise bunu benim heyecandan karıştırdığıma yordu.Henüz…Şüphelenmemişti.Okul çıkışında birlikte yürüdüler.Kamela sessizdi.Sonra yavaşça Aras’ın koluna girdi.Ben bunu hiç yapmazdım.Aras şaşırdı.“Bugün çok sakinsin.”Kamela sadece gülümsedi.“Belki…”“…yanında huzurlu hissediyorumdur.”Aras’ın kulakları kızardı.O an…İçimde kıskançlık değil…Suçluluk hissettim.Çünkü o, bana ait olan sevgiyi yaşamıyordu.Bir yalana inanıyordu.Akşam olduğunda Kamela odamın aynasının karşısına geçti.Uzun uzun kendine baktı.Daha doğrusu…Benim yüzüme.Parmak uçlarıyla yanağına dokundu.“Ne kadar kolaymış…”diye fısıldadı.“İnsanlar seni seviyor.”“Bir ailen var.”“Bir kardeşin var.”“Bir baban var.”Gözlerini kapattı.Ve ilk kez, içinden geçen düşünceyi yüksek sesle söyledi.“Belki…”“…gerçek Amelya olmak o kadar da kötü değildir.”O cümleyi duyduğum anda içime korku çöktü.Çünkü artık Kamela sadece benim yerime geçmiyordu.Benim hayatımı istemeye başlamıştı.
