106. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
102 . Geçitin Son Sınavları 2
Bölüm 102 – Geçit’in Son Sınavları II
Gölgelerin açtığı yolu takip ettim.Her adımımda etrafımdaki dünya biraz daha değişiyordu.Şatonun taşları yavaş yavaş kayboldu.Yerlerini asfalt yollar…Araba sesleri…Tanıdık binalar aldı.Bir anda kendimi gerçek dünyada buldum.Bu benim mahallemdi.Her şey olması gerektiği gibiydi.Ama içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.Geçit…Yine bana bir şey gösterecekti.İleride iki kişi yürüyordu.Birini hemen tanıdım.Aras…Yanındaki kız ise…Kamelaydı.Hayır…Daha doğrusu Kamela gibi görünen biri.Saçları aynıydı.Yüzü aynıydı.Gülüşü aynıydı.Aras’ın koluna girmiş, birlikte kahkaha atıyordu.Kalbim sıkıştı.“Aras!”Seslendim.Dönmedi.Biraz daha yaklaştım.“Aras!”Yine duymadı.Bu kez koşmaya başladım.Tam önlerinde durdum.“Ben buradayım!”Ama…İkisi de sanki önümde kimse yokmuş gibi yürümeye devam etti.Gözlerim doldu.“Aras…”“Lütfen bana bak.”Elimi uzattım.Omzuna dokunmak istedim.Elim…İçinden geçti.Olduğum yerde donup kaldım.Nefes alamıyordum.“Bu nasıl olur?”Kamela görünümlü kız Aras’a gülümsedi.“Birlikte ne kadar mutluyuz, değil mi?”Aras da gülümsedi.“Evet.”“Seni kaybetmek istemiyorum.”Bu cümleyi duyunca dizlerimin bağı çözüldü.Yere çöktüm.“Gördün mü…”diye fısıldadım.“Ben geç kaldım.”Tam ağlamaya başlayacakken…Tanıdık bir ses duyuldu.“Amelya.”Başımı kaldırdım.Rüyadaki Aras birkaç adım önümde duruyordu.Her zamanki gibi sakindi.“Onlara bakma.”Titreyen bir sesle konuştum.“Nasıl bakmayayım?”“Aras…”“…beni unuttu.”Rüyadaki Aras başını iki yana salladı.“Hayır.”“Unutmadı.”“Bak.”“Yanındaki…”“…Kamela değil.”Şaşkınlıkla ona döndüm.“Ama…”“Ben daha önce Kamela’yı gördüm.”“Onun gözlerine baktım.”“Onun gülüşünü gördüm.”“Onun sessizliğini tanıyorum.”“Oradaki kişi…”“…o değil.”Tekrar dikkatlice baktım.İlk bakışta aynı görünüyordu.Ama şimdi fark ediyordum.Kamela’nın bakışlarında hep hafif bir hüzün olurdu.Bu kızın gözleri bomboştu.Kamela yürürken çevresindeki herkese gülümserdi.Bu kız sadece Aras’a bakıyordu.Kamela’nın gülüşü sıcacıktı.Bununki…Sanki ezberlenmişti.İçimdeki acı yavaş yavaş yerini şaşkınlığa bıraktı.“Bu…”“…bir yanılsama.”Rüyadaki Aras hafifçe gülümsedi.“Geçit sana en büyük korkunu gösterdi.”“Görmezden gelinmek.”“Yerinin doldurulması.”“Sevdiğin insanların seni unutması.”Tam o anda önümdeki görüntü çatlamaya başladı.Aras…Sahte Kamela…Sokak…Gökyüzü…Hepsi cam gibi kırıldı.Geride yalnızca karanlık kaldı.Sonra Geçit’in sesi duyuldu.“İkinci sınav tamamlandı.”“Sevgi…””…görüntüyle ölçülmez.”Rüyadaki Aras yanıma geldi.Bu kez omzuma hafifçe dokundu.“Hatırlıyor musun?”“Neyi?”“Gerçek Aras’ın seni ilk gördüğü günü.”Başımı salladım.“Evet.”“O seni…”“…hiçbir zaman görüntün için sevmedi.”“Kamela da bunu biliyor.”Derin bir nefes aldım.İçimdeki korku ilk kez biraz hafiflemişti.Çünkü artık biliyordum.Geçit beni kandırabilirdi.Ama…Kalbimin tanıdığı insanları taklit edemezdi.Uzakta yeniden iki siyah taş parladı.Ve üçüncü sınava giden yol sessizce önümde açıldı.
