35. bölüm / 112

35. Cevapsız Kalan Kalpler

Rüyalarda Benim Yerime GeçenYazar: Dolunayın Kızı

Bölümler 112Şu an: 35. Cevapsız Kalan Kalpler

Bölüm 35 – Cevapsız Kalan Kalpler
Gözlerimi açtığımda…Toprağın kokusunu aldım.Sabah çiyi, rengârenk çiçeklerin üzerine ince bir örtü gibi serilmişti.Rüzgâr, lavantaların arasından usulca geçiyor, yapraklar birbirine fısıldıyordu.Şatonun bahçesindeydim.Ama bu kez her şey sessizdi.Kamela’nın sesi yoktu.Ne aynalar vardı…Ne de o eski büyük salon.Biraz ileride eğilmiş, çiçeklerle ilgilenen birini gördüm.Aras…Üzerinde her zamanki siyah kıyafetleri yerine açık renk gömlek vardı.Elleri toprak içindeydi.Bir çiçeğin solmuş yapraklarını dikkatlice temizliyordu.Beni fark edince başını kaldırdı.Gülümsedi.Ama…O gülümsemenin içinde bir hüzün vardı.“Gelmişsin.”“Sanırım.”dedim etrafıma bakarak.“Burası yine değişmiş.”“Burası hep değişir.”Yanına yürüdüm.“Ne yapıyorsun?”“Solan çiçekleri kurtarmaya çalışıyorum.”“Eğer zamanında ilgilenmezsen…”“…en güzel çiçek bile kaybolur.”Sanki çiçeklerden değil de…Başka bir şeyden bahsediyordu.Yanına çömeldim.Toprağa dokundum.Burası gerçek gibiydi.“Kamela nerede?”diye sordum.Aras omuz silkti.“Ben de görmedim.”“Günlerdir mi?”“Evet.”“Ben de…”“…onu hiç görmedim.”Aras kısa bir süre sustu.“Seçim yaklaştıkça…”“…sanırım o da gergin.”“Ne demek istiyorsun?”“Hiç.”“Yine mi?”Başımı iki yana salladım.“Artık sizden ‘hiç’ kelimesini duymaktan yoruldum.”Aras hafifçe güldü.Sonra yüzü yeniden ciddileşti.“Amelya…”“Evet?”Söylemek istiyor…Ama vazgeçiyor gibiydi.“Bana bir şey sorabilir miyim?”“Sor.”Derin bir nefes aldı.“G… Gerçek dünyadaki Aras’a…”“…âşık mısın?”Kalbim bir an duracak gibi oldu.Böyle bir soru beklemiyordum.Cevap vermeye çalıştım.Ama kelimeler boğazımda düğümlendi.“Ben…”Gerçek dünyadaki Aras…Beni öpmüştü.Ama karşımda duran da Aras’tı.Hangisine ne hissettiğimi ben bile bilmiyordum.Sessiz kaldığımı görünce başını eğdi.“Görüyor musun…”“Bazen cevap vermemek de bir cevaptır.”“Hayır.”“Haklı değilsin.”“Sadece…”“…ben de ne hissettiğimi bilmiyorum.”Aras hafifçe gülümsedi.“O zaman sana bir şey söyleyeceğim.”Ayağa kalktı.Çiçeklerin arasından bana doğru yürüdü.“Bencilce gelebilir.”“Ama inan…”“…ben senin bu dünyada kalmanı istiyorum.”Şaşkınlıkla yüzüne baktım.“Neden?”“Çünkü burada güvendesin.”“Yoksa…”“…beni bırakmak istemediğin için mi?”Bu sorumdan sonra gözlerini kaçırdı.İlk kez…Cevap vermedi.Rüzgâr yeniden esmeye başladı.Çiçekler aynı anda sallandı.Sessizlik ikimizin de üzerine çöktü.Sonunda ben konuştum.“Kamela ne istiyor?”“Bilmiyorum.”“Gerçekten bilmiyor musun?”Aras başını yavaşça salladı.“Bilmiyorum.”“Ben sadece şunu biliyorum.”“Karar…”“…ona ait değil.”“Ya sana?”“Bana da değil.”“Geçit mi karar veriyor?”“Hayır.”“O zaman kim?”Aras gözlerimin içine baktı.Bu kez sesi son derece sakindi.“Sen.”“İster burada kal.”“İster gerçek dünyaya dön.”“İster ikisini de reddet.”“Hiç kimse…”“…senin yerine seçim yapamaz.”Rüzgâr yeniden esti.Gökyüzündeki bulutlar yavaşça dolunayın önünden çekildi.Ay ışığı üzerimize düştü.İçimde garip bir his oluştu.Sanki…Seçim gerçekten bana yaklaşıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.