108. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
103. Geçitin Son Sınavları 3
Bölüm 103 – Geçit’in Son Sınavları III
Geçit’in üçüncü yolu…İlk ikisinden daha sessizdi.Ne gölgeler vardı…Ne de fısıltılar.Sadece kalbimin giderek hızlanan atışları.Her adımımda içimde tarif edemediğim bir korku büyüyordu.Sanki bu kez Geçit…En derin yarama dokunacaktı.Bir anda önümde eski evimiz belirdi.Kapısı aralıktı.İçeriden bir çocuğun ağlama sesi geliyordu.Kalbim sıkıştı.“Kerem…”Koşarak içeri girdim.Salonun ortasında küçük kardeşim duruyordu.Gözleri korkuyla dolmuştu.Karşısında ise…Ben vardım.Ama ben değildim.Yüzüm aynıydı.Sesim aynıydı.Fakat bakışlarım buz gibiydi.Sahte Amelya öfkeyle Kerem’e bağırıyor, onu korkutuyordu.“Hayır…”diye fısıldadım.“Bu ben değilim.”Koşup aralarına girmeye çalıştım.Ama elim yine içlerinden geçti.Kimse beni duymuyordu.“Kerem!”diye bağırdım.“Ben buradayım!”Tam o anda kardeşim başını yavaşça bana çevirdi.Göz göze geldik.Beni görüyordu.Dudakları titredi.“Abla…”Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.“Neden beni yalnız bıraktın?”Bu söz yüreğime saplandı.“Hayır…”“Seni bırakmadım.”“Ben hiçbir yere gitmedim.”Çaresizce ona uzandım.Ama aramızda görünmeyen bir duvar vardı.Tam o sırada arkamdan tanıdık bir ses geldi.“Amelya…”Yavaşça döndüm.Rüyadaki Aras birkaç adım arkamda duruyordu.Her zamanki gibi sakindi.Ama gözlerinde bana duyduğu güven vardı.“Bu…”“…gerçek değil.”Gözyaşlarımı tutamıyordum.“Ama Kerem beni görüyor.”“Evet.”“Çünkü Geçit senin en büyük korkunu kullanıyor.”“Neyi?”“Kardeşini kaybetme korkunu.”“Onun gözünde kötü biri olma korkunu.”Başımı iki yana salladım.“Ya bana inanmazsa?”Rüyadaki Aras yavaşça yanıma geldi.Omzuma hafifçe dokundu.“Amelya.”“Bana bak.”Gözlerinin içine baktım.“Kamela’yı ilk gördüğünde ne demiştin?”Şaşkınlıkla düşündüm.“Onun gözleri yalan söylemiyor.”“Doğru.”“Peki Kerem seni tanır mı?”“Tanır.”“O hâlde…”“…gerçek seni de tanır.”Derin bir nefes aldım.Sahte Amelya’ya döndüm.Artık dikkatlice bakıyordum.Yüzüm aynıydı.Ama gözlerinde sevgi yoktu.Ben kardeşime hiçbir zaman böyle bakmazdım.Bir adım öne çıktım.“Sen…”“…ben değilsin.”Sahte Amelya gülümsedi.“Soğuk bir kahkaha attı.“Ya öyle olursan?”Başımı dimdik kaldırdım.“Olmam.”“Nereden biliyorsun?”“Çünkü ben…”“…kardeşimi her şeyden çok severim.”“…ve onu korkutacak son kişi ben olurum.”Sözlerim biter bitmez sahte Amelya’nın yüzü çatlamaya başladı.Önce gözleri…Sonra sesi…Sonra bütün bedeni.Cam parçaları gibi dağılıp karanlığa karıştı.Kerem bana son kez baktı.Bu kez korkmuyordu.Gülümsedi.“Ben seni biliyorum, abla.”“Sen beni bırakmazsın.”O da yavaşça ışığa dönüştü.Ev kayboldu.Duvarlar silindi.Tekrar Geçit’in taş yolundaydım.Rüyadaki Aras hâlâ yanımdaydı.Bu kez ilk defa hafifçe gülümsedi.“Üç sınav…”“…üç korku.”“Peki dördüncü?”Aras gökyüzüne baktı.İki dolunay neredeyse birleşmişti.“Son sınav…”“…korkuyla ilgili değil.”“Neyle ilgili?”Bana uzun süre baktı.Sonunda sessizce konuştu.“Kalbin.”Tam o anda taş duvarın üzerine yeni sözler işlendi.“Üçüncü sınav tamamlandı.”Altında ikinci cümle belirdi.“Kendini tanıyan kişi, korkularını yönetebilir.”Ve Geçit’in en büyük kapısı…İlk kez yavaşça aralanmaya başladı.
