90. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
87. Kamela‘ nın İtirafı
Bölüm 87 – Kamela’nın İtirafı
Geçit’in gözleri…Rüyadaki Aras’ın anlattıkları gece boyunca zihnimden çıkmadı.Demek bizi izleyen bir düşman yoktu.Ne gölgeler…Ne görünmeyen insanlar…Sadece Geçit…Ve onun karar vermemizi bekleyen sessiz iradesi.Ertesi gece yeniden gözlerimi kapattığımda kendimi şatonun uzun koridorlarında buldum.Bu kez ortalık sessizdi.Rüyadaki Aras görünmüyordu.Kamela da…Onu aramaya başladım.Şatonun en yüksek kulesine çıktığımda onu buldum.Pencerenin önünde durmuş gerçek dünyayı gösteren aynaya bakıyordu.Aynanın içinde…Ben vardım.Annem mutfakta sofrayı hazırlıyordu.Kerem salonda televizyon izliyordu.Babam dükkândan yeni gelmişti.Ben ise…Onların arasında gülüyordum.Kamela hiç konuşmadan onları izliyordu.Sessizce yanına yürüdüm.“Onları her gece mi izliyorsun?”Başını hafifçe salladı.“Her gece.”“Canın acımıyor mu?”İlk kez gözlerini benden kaçırdı.“Acıyor.”Uzun süre ikimiz de aynaya baktık.Sonra dayanamayıp sordum.“Kamela…”“Eğer benim yerimde olsaydın…”“…hangi dünyayı seçerdin?”Sözlerim havada asılı kaldı.Kamela cevap vermedi.Sadece aynaya bakmaya devam etti.Dakikalar sonra derin bir nefes aldı.“Biliyor musun…”“Eskiden bu soruya hiç düşünmeden cevap verirdim.”“Neydi cevabın?”“Gerçek dünya.”Gözlerimi ona çevirdim.“Ailen…”“Arkadaşların…”“Güneş…”“Yağmur…”“Bir sofrada birlikte yemek yemek…”“Bunların nasıl hissettirdiğini hep merak ettim.”Sesinde kırgınlık vardı.“Ben hiçbirine sahip olmadım.”Sonra bana döndü.“Ama artık…”“…emin değilim.”“Neden?”Çünkü seni tanıdıktan sonra şunu fark ettim.”“İnsan…”“Nerede yaşarsa yaşasın…”“…yanlış kişilerin yanında yalnız.”“Doğru kişilerin yanındaysa…”“…her yer ev.”Bu sözleri duyunca boğazım düğümlendi.“Yani…”“Şimdi seçim hakkın olsa?”Kamela gözlerini kapattı.Bir damla yaş yanağından süzüldü.“Ben seçmezdim.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Ne demek?”“Gördün mü…”“İşte bizim aramızdaki fark bu.”“Sen seçebilirsin.”“Ben ise…”“…hiç seçemedim.”O an ilk kez Kamela’nın yalnızlığını gerçekten hissettim.Yıllardır onu rakibim gibi görmüştüm.Oysa o…Sadece hiç sahip olamadığı bir hayatı uzaktan izliyordu.Yanına yaklaştım.Hiç düşünmeden ona sarıldım.İlk başta şaşırdı.Kolları havada kaldı.Sonra yavaşça bana sarıldı.İkimiz de konuşmadık.Bir süre sonra Kamela hafifçe gülümsedi.“Amelya…”“Hı?”“Bir itirafta bulunacağım.”Merakla yüzüne baktım.“Başlarda senden nefret ediyordum.”İçim burkuldu.“Çünkü…”“Senin sahip olduğun her şeye sahip olmak istiyordum.”“Ama artık…”Başını iki yana salladı.“Artık senin hayatını istemiyorum.”Şaşkınlıkla sordum.“Neden?”“Çünkü…”“…senin yerinde olsam bile ben, ben olmaktan vazgeçmiş olurdum.”O cümle içimde yankılandı.Kamela devam etti.“Ben artık senin hayatını çalmak istemiyorum.”“Sadece…”“…kendi hayatımı yaşamayı öğrenmek istiyorum.”Tam o sırada aynanın yüzeyi hafifçe dalgalandı.İçinde iki dolunay sembolü belirdi.Altında ise tek bir cümle oluştu.“İkinci anahtar, yalnızca geçmişi değil… kalpleri de sınar.”Kamela aynaya uzun süre baktı.Sonra bana dönüp hafifçe gülümsedi.“Sanırım…”“Geçit bizi düşündüğümüzden daha iyi tanıyor.”Ben de aynaya baktım.İlk kez…Kamela’ya rakibim gibi değil…Kaderimin en önemli parçası gibi bakıyordum.
