13. bölüm / 112

13. Kime Güveneceğim

Rüyalarda Benim Yerime GeçenYazar: Dolunayın Kızı

Bölümler 112Şu an: 13. Kime Güveneceğim

Bölüm 13 – Kime Güveneceğim?
Kapıyı açacak gücü kendimde bulamadım.Sınıfın içindeki sessizlik boğazıma düğümlenmişti.Bir yanda Aras…Diğer yanda yalnızca benim görebildiğim yansıma.Hangisi doğruyu söylüyordu?Hangisi bana yalan söylüyordu?Yoksa…İkisi de mi?Camdaki yansıma çoktan kaybolmuştu.Aras hâlâ bana bakıyordu.Yüzünde ilk kez öfke değil, endişe vardı.“Amelya.”Sesini yumuşatmıştı.“İyi misin?”Cevap vermedim.Gözlerimi ondan ayırmadan yavaşça konuştum.“Bir şey soracağım.”“Her soruna cevap veremem.”“Bunu ben seçeyim.”Aras derin bir nefes aldı.Başını hafifçe salladı.“Sor.”Boğazım düğümlendi.“Rüyalarımdaki çocuk…”Sözler ağzımdan dökülürken kalbim hızlanıyordu.“…sen misin?”Aras’ın yüzündeki bütün ifade dondu.Birkaç saniye boyunca hiç kıpırdamadı.Sonra bakışlarını kaçırdı.“Bilmiyorum.”“Yalan söylüyorsun.”“Bilmiyorum.”“Orada bambaşkasın.”“Buradaysa…”Gözlerim dolmaya başlamıştı.“…buradaysa benden nefret ediyormuş gibi davranıyorsun.”Aras acıyla gülümsedi.“Nefret etmiyorum.”“O zaman neden herkese benimle dalga geçme izni veriyorsun?”“Neden hiçbir şey söylemiyorsun?”“Neden sürekli kaçıyorsun?”Sessizlik…Dakikalar kadar uzun sürdü.Sonunda Aras fısıldadı.“Çünkü mecburum.”“Neye mecbursun?”Cevap vermedi.Bir adım daha yaklaştım.“Sen de mi benim gibisin?”Bu kez gözlerini gözlerime çevirdi.İlk defa gerçekten korkmuş görünüyordu.“Ben…”Sustu.Sanki söyleyeceği her kelime büyük bir felakete dönüşecekti.“Ben artık senin gibi değilim.”“Artık mı?”Başını eğdi.“Bir zamanlar…”Sözünü yarıda kesti.“Boş ver.”Kolunu tuttum.“Hayır!”“Her defasında yarım cümle kuruyorsun.”“Beni tanıyorsun.”“Rüyalarımı biliyorsun.”“İşareti biliyorsun.”“Ben neden hiçbir şey bilmiyorum?”Aras gözlerini kapattı.Yüzünde derin bir yorgunluk vardı.“Çünkü bilmen gereken zamanı bekliyorum.”“Ya o zaman hiç gelmezse?”Bu kez cevap vermedi.Tam o sırada sınıfın kapısı sertçe çalındı.İkimiz de irkilerek kapıya baktık.“İçeride biri var mı?”Öğretmenin sesiydi.Aras hızla bana döndü.“Bu konuşma burada bitti.”“Hayır, bitmedi!”Kapıyı açmaya yöneldi.Ben yeniden kolunu tuttum.“Son bir şey…”Durdu.“Neye güveneceğim?”“…Sana mı?”“…Yoksa o kıza mı?”Aras’ın yüzü bir anda bembeyaz oldu.Elimi kolundan yavaşça indirdi.“O…”İlk kez sesi titredi.“…onu gördün mü?”“Demek sen de biliyorsun.”Aras gözlerini kapattı.Derin bir nefes aldı.“Amelya.”“Bundan sonra…”“Yansımalara mümkün olduğunca bakma.”“Neden?”Çünkü…Gözlerimin içine baktı.Ve hayatımda duyduğum en ürkütücü cümleyi söyledi.“Bir süre sonra…”“…yalnızca onlar seni görmeye başlamaz.”“Sen de onların dünyasını görmeye başlarsın.”Kapının kolu aşağı indi.Öğretmen kapıyı açtı.Arkamı dönüp sadece bir saniyeliğine pencereye baktım.Camdaki yansımamın arkasında…Bana benzeyen kız yine oradaydı.Bu kez yalnız değildi.Arkasında, yüzleri görünmeyen onlarca siyah siluet sessizce ayakta duruyordu.Hepsi aynı anda bana baktı.Ve cam, hiçbir sebep yokken ince bir çatlak sesiyle ortasından ikiye ayrıldı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.