91. bölüm / 112

88. İkinci Anahtar

Bölümler 112Şu an: 88. İkinci Anahtar

Bölüm 88 – İkinci Anahtar
Oyuncakçının üst katındaki gizli odadan ayrıldıktan sonra hepimiz sessizdik.Kitabın son cümlesi hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.“İkinci anahtar, yalnızca geçmişi değil… kalpleri de sınar.”Ne demek istemişti?Ertesi akşam babam dükkânı erken kapattı.Annem de yanımıza gelmişti.Uzun zamandır ilk kez dördümüz birlikte oyuncakçıdaydık.Eski fotoğraf albümleri masanın üzerindeydi.Annem gülümseyerek bir fotoğrafı eline aldı.“Bu günü hatırlıyor musun?”Babam uzun süre fotoğrafa baktı.Sonra hafifçe gülümsedi.“Çok silik…”“Ama evet.”Ben şaşkınlıkla sordum.“Bu hangi gün?”Annem fotoğrafı bana uzattı.“Tekrar aile olduğumuz gün.”Şaşkınlıkla ikisine baktım.“Tekrar mı?”Annem başını salladı.“Sen küçüktün.”“Bir süre ayrı yaşadık.”Babam başını öne eğdi.“Hayat bazen insanı yanlış yollara götürüyor.”Annem gülümseyerek onun elini tuttu.“Ama bazen de geri getiriyor.”Babam elini sıkıca tuttu.“Neyin eksik olduğunu yıllarca anlayamadım.”“Dükkânım vardı.”“Param vardı.”“Her şeyim vardı.”“Ama içimde açıklayamadığım bir boşluk vardı.”Derin bir nefes aldı.“Sonra bir gün…”“Sanki biri bana eve dönmem gerektiğini fısıldadı.”İçim ürperdi.Ben ve Aras aynı anda birbirimize baktık.Bunun Geçit’le ilgili olduğunu ikimiz de anlamıştık.O gece dükkân kapandıktan sonra ben ve Aras tekrar gizli odaya çıktık.Bu kez elimizde eski fotoğraf vardı.Anahtarın göründüğü fotoğraf…Fotoğrafı duvardaki iki dolunay sembolüne yaklaştırdığım anda…Fotoğraftaki altın anahtar parlamaya başladı.Duvar da aynı ışıkla cevap verdi.İnce bir tık sesi duyuldu.Taş duvarın küçük bir bölümü yana kaydı.Arkasında…Beyaz taştan yapılmış dar bir oyuk vardı.Oyuğun içinde hiçbir şey görünmüyordu.“Boş…”diye fısıldadım.Tam geri çekilecekken…Kitabım yeniden açıldı.Sayfalar kendi kendine çevrildi.Sonra yazılar belirdi.“Onu görmek isteyen göremez.”Aras kaşlarını çattı.“Ne demek istiyor?”İçgüdüsel olarak elimi oyuğun içine uzattım.Parmaklarım önce soğuk taşa değdi.Sonra…Sanki görünmeyen ince bir metale dokundum.Şaşkınlıkla kavradım.Yavaşça dışarı çektim.Hiçbir şey yok gibiydi.Ama elim tamamen dışarı çıktığında…Altın renginde eski bir anahtar yavaş yavaş görünmeye başladı.İç içe geçmiş iki dolunay sembolü üzerinde parlıyordu.Nefesim kesildi.“İkinci anahtar…”Aras gülümseyerek bana baktı.“Kamela haklıymış.”“Bu anahtar hiçbir zaman kaybolmamış.”“Sadece…”“…kendini göstermeyi beklemiş.”Anahtarı avucuma aldığım anda bütün oyuncakçı hafifçe sarsıldı.Uzaklardan gelen derin bir uğultu duyuldu.Sanki görünmeyen bir kapı daha açılmıştı.Ve kitabın son sayfasında yeni bir cümle belirdi:“İki anahtar tamamlandı.”“Artık Geçit seni beklemiyor…”“Seni çağırıyor.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.