31. bölüm / 112

31. Değişken

Rüyalarda Benim Yerime GeçenYazar: Dolunayın Kızı

Bölümler 112Şu an: 31. Değişken

Bölüm 31 – Değişken
Rüyanın etkisi hâlâ üzerimdeydi.Sabah uyandığımda gördüğüm siyah pelerinli adamın sesi kulaklarımda yankılanıyordu.“Onlar seni benden koruyor…”Başımı iki yana salladım.Bunu düşünmeyi bırakmalıydım.Okul çıkışı kendimi yine babamın oyuncakçı dükkânının önünde buldum.Kapıyı açınca tanıdık zil sesi duyuldu.“Hoş geldin, kızım.”Babam her zamanki gibi gülümsüyordu.Ama dükkânda yalnız değildi.Aras…Tezgâhın önünde ayakta duruyordu.Beni görünce kısa bir an göz göze geldik.Sonra bakışlarını kaçırdı.“Senin burada ne işin var?” diye sordum.Babam araya girdi.“Aras uğradı. Bir çay içiyorduk.”Şaşkınlıkla ikisine baktım.Sanki uzun zamandır tanışıyorlarmış gibi rahat konuşuyorlardı.Tam o sırada babamın yüzündeki ifade değişti.Kaşlarını çattı.“Bir dakika…”İkimize birden baktı.“Aras…”“Sen neden buradasın?”Az önce birlikte çay içen adam gitmişti.Babamın gözlerinde şaşkınlık vardı.“Baba…”“Az önce konuşuyordunuz.”“Konuşuyor muyduk?”Başını hafifçe tuttu.“Garip…”“Hiç hatırlamıyorum.”İçime bir ürperti yayıldı.Babam mutfağa doğru yürüdü.“Ben size çay koyayım.”Arkasından bakarken Aras derin bir nefes verdi.Sanki bunu bekliyormuş gibiydi.“Bana bir şey söylemiyorsun.”dedim.Sessiz kaldı.“Babam seni tanıyor.”Sessizlik…“Sonra bir anda tanımıyormuş gibi davranıyor.”Yine sustu.Sinirlenmeye başlamıştım.“Konuşsana!”Tam o sırada babam mutfaktan seslendi.“Amelya!”“Şeker bitmiş.”“Üst kattaki dolaptan getirir misin?”“Tamam.”Merdivenleri çıkmaya başladım.Ama içimde tuhaf bir his vardı.Bir şeyler oluyordu.Üst kata çıktım.Dolabı açtım.Şeker kavanozunu elime aldım.Tam inecekken aşağıdan konuşma sesleri geldi.İstemeden durdum.“…zaman daralıyor.”Bu Aras’ın sesiydi.Babam cevap verdi.“Onun bunu öğrenmesine daha var.”Şaşkınlıkla olduğum yerde kaldım.Babam…Her şeyi biliyor gibiydi.Aras alçak sesle konuştu.“Artık saklayamayacağız.”Babam uzun süre sustu.Sonra duyabildiğim tek cümleyi söyledi.“Değişken harekete geçti.”Kalbim hızlandı.Değişken…Ne demekti bu?Merdivenlerden inerken bilerek biraz ses çıkardım.Konuşmalar aniden kesildi.Babam bana döndü.Elindeki fincanı şaşkınlıkla inceliyordu.“Ben…”“…çayı ne zaman doldurdum?”Yüzünde yine aynı boş ifade vardı.Az önce konuşan adam gitmişti.Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.Aras ceketini aldı.“Ben artık gideyim.”Kapıya yöneldi.“Dur.”Kolundan tuttum.Babam dükkânın arka tarafına geçince onu rafların arasına çektim.Gözlerinin içine baktım.“Artık bana gerçeği söyleyeceksin.”“Neyi?”“Babam.”“Sen buradayken her şeyi biliyor.”“Ben gelince hiçbir şeyi hatırlamıyor.”“Bu nasıl oluyor?”Aras gözlerini kapattı.Sanki bu soruyu bekliyordu.Sonunda yavaşça konuştu.“Baban hasta değil.”“O zaman neden unutuyor?”“Çünkü ben buradayken…”“…geçmiş uyanıyor.”“Neden?”Çevresine baktı.Kimsenin bizi duymadığından emin olunca sesi fısıltıya dönüştü.“Bu hikâyedeki değişken benim.”Kaşlarımı çattım.“Değişken ne demek?”Aras acı bir tebessüm etti.“Ben hangi odaya girersem…”“…o odanın kuralları değişir.”“Bazen insanlar hatırlar.”“Bazen unutur.”“Bazen de hiç yaşanmamış anılar geri döner.”Nefesim kesildi.“Yani…”“Babam seni görünce geçmişini mi hatırlıyor?”Aras başını yavaşça salladı.“Sadece ben yanındayken.”“Ben gittikten birkaç dakika sonra…”“…her şey yeniden siliniyor.”“Neden?”Aras gözlerimin içine baktı.İlk kez bu kadar ciddi görünüyordu.“Çünkü eğer her şeyi hatırlarsa…”“…seni de kaybeder.”Bu kez cevap veremedim.Çünkü ilk defa…Gerçekten korkmaya başlamıştım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.