80. bölüm / 112

77. Gelgitler

Rüyalarda Benim Yerime GeçenYazar: Dolunayın Kızı

Bölümler 112Şu an: 77. Gelgitler

Bölüm 77 – Gelgitler
“İnsan, ilk başta gördüğü şeylere inanmaz.”Ben de inanmadım.Sabah gözlerimi kendi yatağımda açtığımda derin bir nefes almıştım.“Hepsi rüyaymış.”Kendi kendime bunu söyleyip dükkânı açtım.Müşteriler geldi.Çocuklar oyuncak seçti.Anneler pazarlık yaptı.Her şey her zamanki gibiydi.Ama aklım…Sürekli o şatodaydı.O iki dolunaydaydı.O kapıdaydı.İkinci gece…Yine aynı yerde uyandım.Bu kez şaşırmadım.Taş yol…Beyaz güller…Şato…Hepsi yerli yerindeydi.Ve beni yine aynı adam bekliyordu.“Tekrar geldin.”“Demek bu bir rüya değil.”Adam hafifçe gülümsedi.“Hayır.”“Sen artık gelgit yaşayanlardan birisin.”Kaşlarımı çattım.“Gelgit?”“İki dünya arasında gidip gelen insanlar.”“Bazıları bunu birkaç gece yaşar.”“Bazıları yıllarca.”“Çok azı ise…”“…bir seçim yapmak zorunda kalır.”O an bu sözlerin ne anlama geldiğini anlayamamıştım.Günler haftaları kovaladı.Her sabah oyuncakçıyı açıyor…Her gece aynı kapıdan geçiyordum.Başlarda yorucuydu.Bazen müşteriyle konuşurken bile aklıma şatodaki insanlar geliyordu.Annem yüzüme uzun uzun bakardı.“İyi misin oğlum?”“Son zamanlarda çok dalgınsın.”Gülümserdim.“Yorgunum sadece.”Ona gerçeği anlatsam…Bana inanmazdı.Ben bile kendime zor inanıyordum.Zaman geçtikçe orayı tanımaya başladım.Şatonun bahçesini…Uzun koridorlarını…Sessiz gölünü…Her şey gerçek dünyadaki kadar canlıydı.Orada yaşayan insanlar da vardı.Onlar için orası bir rüya değildi.Evleriydi.Hayatlarıydı.Bir gece beni büyük bir salona götürdüler.Yuvarlak bir masanın etrafında birkaç kişi oturuyordu.İçlerinden yaşlı bir adam ayağa kalktı.Bana dikkatlice baktı.“Demek yeni gelen sensin.”Başımı salladım.“Evet.”Yaşlı adam gülümsedi.“Ben de yıllar önce senin geçtiğin kapıdan geçtim.”Şaşkınlıkla sordum.“Sonra?”“Sonra burada kalmayı seçtim.”O an ilk kez…Gerçekten seçim yapılabildiğini öğrendim.“Her gelgit yaşayan…”“…bir gün karar vermek zorundadır.”“Ya doğduğu dünyada yaşayacaktır…”“…ya da kalbinin ait olduğu dünyada.”Bu cümle günlerce zihnimden çıkmadı.Ben daha iki dünyanın da ne olduğunu bilmiyordum.Nasıl seçim yapabilirdim?Aylar geçtikçe değişmeye başladım.Artık iki dünyanın saatleri bile birbirine karışıyordu.Gerçek dünyada oyuncak satarken…Bir çiçeğin kokusu beni şatonun bahçesine götürüyordu.Şatoda yürürken…Bir çocuğun kahkahası bana oyuncakçıyı hatırlatıyordu.Sanki iki hayatı aynı anda yaşıyordum.Ve her geçen gün…Hangisinin gerçek olduğunu daha az anlayabiliyordum.Bir gece şatonun bahçesinde tek başıma otururken yanıma o ilk gün beni karşılayan genç adam geldi.Elinde küçük bir tahta kutu vardı.Kutuyu bana uzattı.“Henüz açma.”“İçinde ne var?”“Geleceğin.”Şaşkınlıkla kutuya baktım.“Açarsam ne olur?”Genç adam gökyüzündeki iki dolunaya baktı.“Henüz zamanı değil.”“Çünkü sen…”“…hâlâ gerçek dünyaya ait bir bağ kurmadın.”Sözlerini o zaman tam anlayamamıştım.Ama yıllar sonra fark edecektim.O bağ…Henüz hayatıma girmemiş olan bir kadındı.Ve onun adı…Henüz kaderime yazılmamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.