87. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
84. İkinci İşaret
Bölüm 84 – İkinci İşaret
Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey avucuma bakmak oldu.Rüyamda Aras’ın bana verdiği beyaz gül yoktu.Ama avucumun tam ortasında ince, ay şeklinde soluk bir iz vardı.Parmağımla dokundum.Bir anlığına ısındı.“Demek…”“Kabusu değildi.”Kendi kendime fısıldadım.Okul çıkışında Aras beni kapıda bekliyordu.Elinde yine çantası vardı.“Babanın albümlerine bakmaya hazır mısın?”“Bugün cevap bulacağız gibi hissediyorum.”Aras gülümsedi.“İçimde aynı his var.”Oyuncakçı her zamanki gibi sakindi.Babam kasayla ilgilenirken bizi görünce seslendi.“Üst katta eski kutular var.”“Anneniz sürekli at diyor ama ben kıyamıyorum.”Tam aradığımız şey buydu.Tozlu merdivenlerden yukarı çıktık.Tavan arasındaki hava ağırdı.Eski oyuncaklar…Kırık müzik kutuları…Tahta atlar…Ve onlarca karton kutu…Bir kutunun üzerinde yalnızca tek kelime yazıyordu.“Hatıralar.”Kutuyu açınca onlarca fotoğraf albümü çıktı.Saatlerce fotoğraflara baktık.Babamın çocukluğu…Oyuncakçının ilk hâli…Annemle tanıştıkları gün…Eski bayramlar…Hiçbirinde anahtara dair bir iz yoktu.Tam umudumu kaybetmeye başlamıştım ki…Aras bir fotoğrafı eline aldı.“Amelya.”“Sence bu normal mi?”Fotoğrafa yaklaştım.Babam ile annem oyuncakçının önünde gülümsüyordu.Arka planda ise küçük bir çocuk vardı.Elinde beyaz elbiseli bir oyuncak bebek tutuyordu.Oyuncağın sağ elinde…İncecik, altın renkli bir anahtar vardı.Nefesim kesildi.“İşte bu…”Tam o anda babam yukarı çıktı.“Ne buldunuz bakalım?”Fotoğrafı hemen ona uzattım.“Baba…”“Şu çocuğun eline bak.”Babam uzun uzun fotoğrafa baktı.Sonra şaşkınlıkla kaşlarını çattı.“Elinde oyuncak var.”“Evet.”“Peki anahtar?”Babam şaşkınlıkla bana baktı.“Ne anahtarı?”Fotoğrafı tekrar inceledi.“Ben anahtar göremiyorum.”Kalbim hızlandı.Aras’a döndüm.“O da göremiyor.”Aras sessizce başını salladı.“Demek sadece biz görebiliyoruz.”Tam o sırada çantamdaki kitap titremeye başladı.Kendi kendine açıldı.Sayfalar hızla çevrildi.Sonunda yeni bir cümle belirdi.“Geçmişi gören, ikinci kapıyı açar.”Kitabın alt kısmında ise ilk kez başka bir yazı oluştu.“Yalnız değilsiniz.”Odanın içi bir anda buz gibi oldu.Rüzgâr olmayan yerde eski perdeler hareket etti.Kutuların arasından siyah gölgeler geçmeye başladı.İnsan değillerdi.Yüzleri yoktu.Sadece hareket eden karanlık siluetler…İçlerinden biri tavana doğru yükselip kayboldu.Ben korkuyla Aras’ın koluna tutundum.“Onlar da neydi?”Tam o sırada odanın köşesindeki eski aynanın yüzeyi dalgalandı.Kamela aynanın içinden çıktı.Bu kez yüzü ciddi görünüyordu.“Artık sizi gördüler.”“Kim?”Kamela pencereden dışarı baktı.“İnsanlar değil.”“Bu dünyada sizi kovalayan hiçbir insan yok.”“Öyleyse kim?”Kamela derin bir nefes aldı.“Geçit.”Sessizlik oldu.Sonra devam etti.“Geçit yaşayan bir güçtür.”“Kuralları vardır.”“Dengesi vardır.”“Ve biri dengeyi değiştirmeye başladığında…”“…onu izlemeye başlar.”Ben ürpererek sordum.“Az önce gördüklerimiz?”“Gölgeler.”“Onlar Geçit’in gözleridir.”“Konuşmazlar.”“Saldırmazlar.”“Sadece izlerler.”“Ve zamanı geldiğinde…”“…Geçit’e haber verirler.”Aras aynaya doğru bir adım attı.“Yani peşimizde bir insan yok.”Kamela başını iki yana salladı.“Hayır.”“Peşinizde olan…”“…iki dünyanın kendisi.”O an hepimiz sustuk.Çünkü ilk kez anladık.Biz anahtarları aramıyorduk.Anahtarlar bulunduğu her an…Geçit de bizi buluyordu.
