72. bölüm · Rüyalarda Benim Yerime Geçen
69. Sen Amelya Değilsin
Bölüm 69 – Sen Amelya Değilsin
Kapıyı kilitledikten sonra odanın içindeki sessizlik ağırlaştı.Aras gözlerini bir an bile üzerimden ayırmıyordu.Ben ise…İlk kez gerçekten korkuyordum.“Niye öyle bakıyorsun?”diye sordum.Aras cevap vermedi.Bir adım daha yaklaştı.“Tekrar soracağım.”“Sen kimsin?”Boğazım düğümlendi.“Ben Amelya’yım.”Aras acı acı gülümsedi.“Hayır.”“Söylemeye devam edersen belki başkalarını kandırırsın.”“Ama beni kandıramazsın.”“Sen…”“…Amelya değilsin.”O cümle odanın içinde yankılandı.İlk kez biri beni görmüştü.Gerçekten görmüştü.“N-ne demek istiyorsun?”“Amelya, portakallı meyve suyunu sevmez.”“Çocukken sakladığı oyuncağın yerini ezbere bilir.”“Kerem ona sarıldığında ilk işi saçını karıştırmaktır.”“Canı sıkılınca pencerenin kenarına oturur.”“Yalan söylerken sağ elinin başparmağını avucunun içine saklar.”Derin bir nefes aldı.“Ve…”“Bana bakarken gözleri böyle bakmaz.”Gözlerim dolmaya başladı.“Ben…”Aras sözümü kesti.“Amelya’ya ne yaptın?”O an…Gerçek Amelya, birkaç adım ötemizde çaresizce bizi izliyordu.Konuşmaya çalışıyordu.Bağırıyordu.Ama hiçbirimiz onu duyamıyorduk.“Konuş!”Aras’ın sesi ilk kez bu kadar sertti.“Onu nereye gönderdin?”“İyi mi?”“Yaşıyor mu?”Dayanamadım.Başımı eğdim.“Ben…”“…ona zarar vermedim.”“Sadece…”“Bir hata oldu.”Aras’ın yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı.“Hata mı?”Başımı salladım.“İnan bana…”“Ben de nasıl olduğunu bilmiyorum.”“Bir anda gözlerimi açtığımda…”“…kendimi burada buldum.”Aras birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Sonra fısıldadı.“Kamela…”İlk kez…Adımı söyledi.Gözlerimi kaldırdım.“Beni tanıyorsun.”“Rüyalardan.”“Amelya’nın anlattıklarından.”“Ve…”“Onun gözlerinden.”Artık inkâr edemezdim.Yavaşça başımı salladım.“Evet.”“Ben Kamela’yım.”O an Aras duvara yaslandı.Sanki beklediği cevap buydu.Ama yine de duymak canını yakmıştı.“Peki Amelya nerede?”Gözlerim doldu.“Bilmiyorum.”“Yemin ederim bilmiyorum.”“Ben onu göndermedim.”“Ben sadece…”“…bir günlüğüne nasıl bir aileye sahip olmanın nasıl hissettirdiğini merak ettim.”“Bir annenin kızım demesini…”“Bir kardeşin sarılmasını…”“Bir babanın seni beklemesini…”Sesim titredi.“Birinin…”“…beni gerçekten sevmesini istedim.”Odam sessizliğe gömüldü.Aras uzun süre konuşmadı.Sonra yavaşça bana baktı.Bakışlarında öfke hâlâ vardı.Ama artık başka bir duygu daha eklenmişti.Anlayış.“Kamela…”dedi alçak bir sesle.“Yaşadıkların için üzgün olabilirim.”“Ama…”Bir adım bana yaklaştı.“Senin yalnızlığın…”“…Amelya’nın hayatını çalmana izin vermez.”Tam o anda…Komodinin üzerindeki kitap kendi kendine titremeye başladı.Kapaktan altın renkli ince bir ışık sızdı.Hepimiz istemsizce ona döndük.Ve kitabın kapağı…Bir santim daha açıldı.
