52. Bölüm

Yavaş yavaş bu evdeki düzene alışmaya başlamıştım tabii buradaki düzen normal hayatımdaki düzen gibi değildi artık evliydim ve daha fazla sorumluluğum vardı bunlardan biri de çok müstakbel gıcık kocam.

Tamam her ne kadar bir tarafım onu seviyor olsa da bir tarafında ona hala kızgın ve kırgın ama onun baba olarak bütün görevlerini yerine getirdiğini ece'yi sabah okula bırakıp öğleden sonra okuldan alması onunla sürekli ilgilenmesi oyunları oynaması derslerinde yardımcı olması hoşuma gitmiyor değil.

İyi bir sevgili olamamıştı belki ama babalık konusunda gayet iyiydi bu konuda hakkını yiyemem.

Bana karşıda sürekli bir kendini affettirme çabası içinde ben bunu biliyorum buraya ne için geldiğini de gayet iyi biliyorum ama kabul etmek istemiyorum.

Her gece eve geldiğinde elinde kocaman bir buket çiçek çoğu zaman bir hediye veya güzel sözler beni yemeğe çıkarması hiçbir umrumda değil çünkü benim değer verdiğim şeyler para veya pahalı şeyler değil.

Zor gününde yanında olunması gibi bir günde kötü günde destek olunması gibi her konuda arkanda durması gibi bu tür şeylere çok değer veriyorum maalesef bu tür şeyler Batuhan da yok.

Hafta sonu olduğu için ne iş ne okul vardı o yüzden geç uyanmıştık her gece bilerek beni kendi kollarının arasına alıp sarıp sarmalaması her ne kadar sinirimi bozuyor desem de aslında hoşuma gidiyordu onunla birlikte uyudum geceler aklıma geliyor tabii bundan yıllar öncesiydi güzel zamanlardı onlar.

Ben kahvaltı hazırlarken Batuhan da Ece'nin ödevine yardım ediyordu bugünkü ödevi empatiydi bunu Batuhan nereden bilsin güzel kızım en olmayacak adama sordun yani.

Batuhan büyük bir dikkatle Ece'nin ağzından çıkan bütün sözleri dinliyordu ben bile çoğu zaman ece'yi dinlemiyorken onun bu kadar dikkatle dinlemesi gerçekten hayran kalınmayacak gibi değildi.

"Baba empati ne demek?"

Batuhan cevap vermeden ben hemen araya girdim.

"Empati Güzel kızım bir insanın yerine kendini koyabilmek onun yaşadığı acıları kendi yaşadığı acılarmış gibi hissedebilmek onun duygu ve düşüncelerini kendi duygu ve düşüncelerin gibi yaşayabilmek"

"Evet güzelim annen çok doğru söyledi empati tam olarak bu"

"Peki sen empati yapar mısın baba?"

"Hayır kızım baban empati yapmayı bilmez onun bildiği tek şey bencillik"

Batuhan gözlerini büyüterek baktı bana sanki ben yanlış bir şey söylemişim gibi.

"Hani baban 5 yıl boyunca bizimle değildi ya işte onun hastalığı bencillikti"

"Bencillik nasıl bir hastalık baba?"

Batuhan ne diyeceğini şaşırdı bir bana bakıyordu bir Ece'ye bakıyordu hadi bakalım bu sefer bu işin içinden de çık.

"Boş ver hayatım bunu öğrenmek için daha çok küçüksün zamanı gelince en güzel şekilde anlatacağım sana"

Ben hiçbir şey demeden mutfağa gittim Bir iki dakika sonra arkamdan geldi beni köşeye sıkıştırdı hesap sorar gibi.

"Canım niye yapıyorsun bunu özellikle Ece'nin yanında hatanın farkındayım tamam ben bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorum ama sen de sürekli yüzüme vurup durma"

"Babasının nasıl bir insan olduğunu"

"Bak bana istediğini söyle sana yaşattıklarım hakkında haklısın ama Ece'ye hiçbir zaman kötü bir baba olmadım sen de bunun farkındasın"

"Ben ne zaman sana baksam beni çok seven yerlere göklere sığdıramayan batuhanlı değil de beni en zor günümde terk edip gitmiş batuhan'ı görüyorum"

"Ya tamam ne istiyorsun canım onu istiyorsan söyle onu vereyim ama artık geçmişe takılıp kalma bak şu an evliyiz parmağında yüzük var benim soyadımı taşıyorsun benim karımsın benim çocuğum annesisin. Lütfen artık buna odaklan"

Bencilliğine söyleyecek tek lafım yok Batuhan sen geçmişinle yüzleşmeye hatalarında yüzleşmeye korkuyorsun bunu yapamayacak kadar beceriksizsin işte.

Kahvaltı bittikten sonra batuhan'a Ece'ye göz kulak olmasını söyledim çünkü bugün Defne ve annemle kuaför randevum vardı ne zamandır onlarla görüşmüyordum iyi oldu.

Annem saç yaptırıyordu ben ve Defne de manikür yaptırıyorduk annemin bizden biraz uzak oturması iyiydi çünkü kendi aramızda bütün olanların durum güncellemesini yapmamız gerekiyordu.

"Ee anlat batuhan'la evlendiğinizden beridir neler yaptınız"

"Neler yapacağız hayatım en fazla mutlu aile tablosu gibi görünmeye devam ediyoruz"

Biraz yaklaştı bana kimsenin duymaması için.

"Herhangi bir şey yaşandı mı?"

Gözlerimi büyüterek baktım defne'ye bu kadar ani bir tepki vereceğimi ben bile tahmin etmemiştim.

"Hayır tabii ki de ne münasebet Bir daha bana dokunmasına izin verir miyim?"

"Sakin ol canım sordum sadece ayrıca böyle diyorsun da ilerleyen zamanlarda görürüz"

"Ben o hataya bir kere düştüm Bir daha da düşmem"

"Ya saçmalama aynı odada aynı yatakta kardeş kardeş uyuyacak mısınız?"

"Defne sen hayırdır?"

"Sadece sordum hayatım yani bütün hayatın batuhan'dan nefret ederek geçmeyecek ki ona olan bakışlarından da anlıyorum nefretten çok kırgınlık ve hayal kırıklığı var sen de onu istiyorsun"

Dediği her ne kadar doğru olsa da ben kabul etmiyorum bu hataya bir kere düştüm Bir daha düşmem sadece kızım için bir birliktelik yürütüyorum.

Bugün o kadar dinlenmiş hissediyordum ki kendimi uzun zaman sonra ilk defa bir şeylerin sorumluluğunu üstlenmemiştim Ece batuhan'ın yanındayken aklım kalmıyor çünkü onun batuhan'la güvende olduğunu biliyorum.

Akşam da ece'yi Batuhan yatırdı hiçbir şeyle uğraşmadım tamam bu evlilik her ne kadar kızım için olmuş olsa da hoşuma gitmiyor değil.

Ben duştan çıktığımda Batuhan henüz gelmemişti aynanın karşısına geçip ıslak saçlarımı kurutup taramaya başladım.

Saçlarımı taramayı bitirmeye yakın Batuhan geldi yüzünden annem veremediğim bir gülümseme vardı önce biraz baktı sonra bana yaklaştı ben tabii hiç tepki vermedim gece gece onunla uğraşamam.

Eğilip saçlarımı kokladı yavaşça okşadı.

"Şampuanla hiç değiştirmemişsin ilk günkü gibi harika kokuyor saçların"

Ben cevap vermedim sadece göz ucuyla baktım elimdeki tarağı usulca aldı.

"İznin olursa ben tarayabilir miyim?"

"Taraman'a izin verirsen beni rahat bırakacak mısın?"

"Evet kesinlikle rahat bırakacağım"

"İyi o zaman al tara"

Tarağı yavaşla saçlarıma değdirerek taradım büyük bir Özen gösteriyordu sanki incecik cam tanelerini tarıyormuş gibi.

Ece'den daha çok bana bebeğiymişim gibi davranıyor. Hayat gerçekten çok tuhaf bir zamanlar birbirine deli gibi seven iki aşıkken şimdi aynı çatı altında yaşayan iki yabancıdan farkımız kalmamıştı ama onun bir adım atmasına izin versem o çoktan belki de her şeyi düzeltmek için bir şeyler yapmış olacaktı ama içimdeki öfke beni terk etmiyor ki ona karşı yumuşayayım benim suçum mu?

(Arkadaşlar özür dilerim bölüm geç geldi bazı sağlık sorunlarından dolayı bırakın bölüm yazmayı normal gündelik bir iş bile yapamıyorum dişlerimi bile fırçalayamıyorum o kadar söyleyeyim size o yüzden geç geliyor kusura bakmayın 😊😊)