18. Bölüm

Batuhan
Gece geç saatte eve geldiğimde ev sessizdi.
Kapıyı kapatırken çıkan ses bile rahatsız etti beni. Sanki o sessizliği bozmayı hak etmiyormuşum gibi.
Yukarı çıktım.
Adımlarım istemsizce onun odasına doğru yöneldi.
Kapısının önünde durdum.
Bir süre öylece bekledim.
Elimi kaldırdım… kapıyı çalmak için.
Ama vuramadım.
Boğazım düğümlendi.
Ne diyecektim?
“O gün için özür dilerim” mi?
Basit.
Fazla basit.
Ama mesele o değildi. Mesele… bunu gerçekten söyleyip söyleyemeyeceğimdi.
Yapamadım.
Elim havada kaldı, sonra yavaşça indirdim.
Bir adım geri attım.
Sonra bir tane daha.
Ve geri döndüm.
Kendi odama girerken içimden geçen tek şey şuydu:
Bunu bile beceremedin.

O gece uyuyamadım.
Gözlerimi her kapattığımda onun yüzü geldi aklıma.
Ama evdeki hali değil…
Sahnedeki hali.
Daha önce izlemiştim onu evet.
Ama bu sefer…
Bu sefer başka bir şey vardı.
Anlam veremediğim bir şey.

Sabah olduğunda hâlâ yorgundum.
Ama asıl yorgunluk uykusuzluktan değildi.
Kapıya yöneldim.
Kapıyı açtığım anda o da tam karşımdaydı.
Yasemin.
Göz göze geldik.
Bir anlığına.
Sonra…
Hiçbir şey olmamış gibi bakışlarını çekti.
Yüzü ifadesizdi.
Soğuk.
Yabancı.
Yanımdan geçip gitti.
Hiçbir şey demedi.
Ben de diyemedim.
Ama içimde bir şey sertçe oturdu yerine.

Gün boyunca her şey normaldi.
Antrenman, dersler, salon…
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Ama kafam değildi.
Sürekli aynı an dönüp duruyordu.
Onun bana bakmayışı.
Yokmuşum gibi davranması.
Saçma bir şekilde… zoruma gidiyordu.

Akşam eve geldiğimde onu salonda gördüm.
Kısa bir an duraksadım.
Sonra sanki umurumda değilmiş gibi konuştum:
“Ben dışarı çıkıyorum, geç gelirim. Annem gelince söylersin.”
Bunu neden söylediğimi biliyordum.
Tepkisini görmek istiyordum.
Belki bir şey der diye.
Belki… umursar diye.
Ama umursamadı.
Sözleri keskin ve netti.
“Söylemek zorunda değilim.”
O an anladım.
Gerçekten umursamıyordu.
Ya da… bana öyle hissettirmek istiyordu.
Hiçbir şey demedim.
Çıktım.

Gece geç saatte eve döndüğümde annemle Kemal gelmişti.
Merdivenlerden çıkarken konuşmalarını duydum.
“…yarın akşam barda sahneye çıkacağız dedi…”
Adımlarım durdu.
Yasemin.
Barda sahneye çıkacakmış.
Daha önce izlemiştim.
Ama…
Bir anda tekrar görmek istedim.
Nedenini bilmiyordum.
Ya da biliyordum da kabul etmiyordum.

Ertesi akşam…
Kendimi o barda buldum.
Kimseye söylemeden.
En arka masaya oturdum.
Kimsenin beni görmesini istemiyordum.
Özellikle de onun.
Gözlerim sahneye kilitlendi.
Ve o çıktığında…
Nefesim yavaşladı.
Yasemin.
Işıklar altında… yine bambaşkaydı.
Ama bu sefer sadece hayranlık değildi hissettiğim.
Daha fazlasıydı.
Daha ağır.

Dans etmeye başladığında gözlerimi ondan alamadım.
Her hareketi…
Her bakışı…
Sanki beni daha da içine çekiyordu.
Ve o an…
O gün ona bağıran adamla, şu an onu izleyen adam aynı kişi değilmiş gibi hissettim.
Göğsüm sıkıştı.
O gün kalbini kırdığım kız… bu kadar mıydı gerçekten?

Sonra…
Gözüm sahnenin ön tarafına kaydı.
Onu gördüm.
Efe.
Sahilde görmüştüm onu.
Yasemin’le birlikte çöp toplarken.
O zaman da dikkatimi çekmişti.
Ama şimdi…
Şimdi başka bir şey vardı.
Yasemin’in bakışları.
Dans ederken bile… arada ona kayıyordu.
Ve o çocuk…
Onu izliyordu.
Açık açık.
Hiç saklamadan.

Çenem gerildi.
Elim yumruk oldu.
Saçma.
Gerçekten saçma.
Ama içimde yükselen şeyi bastıramadım.
Bu…
Kıskançlıktı.
Net.
Açık.
Rahatsız edici.

“Ne alaka…” diye mırıldandım kendi kendime.
Ama cevabını biliyordum.
Çünkü mesele o çocuk değildi.
Mesele…
Yasemin’in ona bakışıydı.
Bana bakmadığı gibi bakıyordu.

Gözlerimi tekrar sahneye çevirdim.
Bu sefer sadece izlemiyordum.
Sanki bir şey kaybediyormuşum gibi hissediyordum.
Adını koyamadığım bir şey.
Ama gerçekti.

Dans bittiğinde herkes alkışladı.
Ben etmedim.
Sadece oturdum.
Sessizce.
Gözlerim hâlâ ondadı.
Ve içimde tek bir düşünce vardı:
Ben onu kırdım.
Ve şimdi…
Başka biri onu böyle izliyordu.