45. Bölüm

Şaşkınlıktan resmen Küçük dilimi yutacaktım bu nasıl olur O nasıl yıllar sonra tekrar döner İstanbul'a ve bu nasıl bir tesadüf Batuhan az kalsın demin eski sevgilisini ve kendi kızını ezecekti.

Ben de paniklemiştim Ece de korkmuştum O yüzden onun olduğu tarafa çok bakamadım ama gözlerindeki ifade sanki bir şeylerin pişmanlığı gibi duruyordu.

O da birkaç saniye öyleyse şaşkınlıkla baktı. Yanımıza geldi elini uzattı omzuma koymak için geri çekildim yıllar sonra gelmiş bana dokunmaya çalışıyor öyle mi?

"Ben ben çok özür dilerim yasemin siz iyi misiniz?"

Durdum birkaç saniye bütün bu yaşadıklarım gerçek mi diye bütün bunlar bir rüya veya sanrı olabilir mi?

Benden cevap alamayınca iyice endişelenmiş olacaktı ki beni hafifçe sarstı kendime geldiğimde ilk hamle olarak geri çekildim.

"İyiyiz evet"

Dedim ve direkt kreşin bahçesine girdim arkamadan seslendi ama ona olan öfkem sanki kulaklarımı kapatıyordu.

Ece yi sınıfına bıraktım biraz öğretmeni ile konuştum amacaım o gidene kadar vakit kazanmaktı. Daha fazla kreşin içinde duramazdım ders başlamıştı mecburen çıkmak zorunda kaldım.

Bahçe kapısından çıktığımda arabası az ilerideydi araba nın önüne yaslanmış kollarını bir birine bağlamıştı.

O her zamanki Batuhan dı yıllar sadece yaşını ilerletmiş tahminimce şu an 28-29 yaşında falan. Gözleri hâlâ aynı bakıyor onun dışında her şeyo değişmiş duruşu saçı herşeyi herşeyi değişmiş.

Vazgeçemediği tek şey siya gömleği olmuştu ve o bunca yıla rağmen hala mükemmeldi hâlâ yakışıklıydı hâlâ benim sevdiğim Batuhan dı.

Onu görmezden gelmeye çalışarak yoluma devam etmek istedim ama o beni görmezden gelmedi. Onu biraz tanıyorsan demin arabayla bize çarpmak üzere olduğu için korktu ve onun için burada bekledi iyi olup olmadığımızdan emin olun.

Koşarak yanıma geldi ben tabi duymadım yoluma devam ettim.

"Yasemin"

Dedi o ses sanki binlerce kez yankılandı beynimde.

"Bir dakika bekle lütfen"

"Ne vardı?"

Dedim artık yıllarca güçlü çıkan sesimle beni böyle görmeyi beklemiyordu.

"Ben az önce olan şey için gerçekten özür dilerim yani bir anlık dalgınlıkla oldu sen iyi misin?"

"Gördüğün gibi gayet iyiyim ve gitmem gerekiyor çok acelem var"

"Bak gerçekten biliyorum benim yüzümü bile görmek istemiyorsun ama iyi olduğundan emin olmak istiyorum"

"İyiyim dedim ya acelem var"

"Tamam seni rahat bırakacağım O yanındaki küçük kız kimdi o?"

Bu soruyu sorarken gözlerindeki ifade beni ne düşünmem gerektiği konusunda şaşırtmıştı gerçekten merak mı etmişti?

Ama ona söyleyemezdim O senin kızın ya da benim çocuğum diyemezdim çünkü eğer o benim çocuğum dersem başkasından olduğuna inanmaz.

Kafanı çalıştır Yasemin bir şey bulmak zorundasın en azından şu an bu saniyeyi bu durumu kurtaracak bir şey.

"Kardeşim o benim annem mithat'tan ayrıldığında hamileymiş"

Yüzü birden değişti sanki gerginlik onu rahat bırakmış gibi.

"Anladım sevindim senin adına hep bir kardeşin olmasını isterdin"

Vay be demek benimle ilgili bazı şeyleri unutmamış.

"Neyse"

Dedim geçiştirerek burada daha fazla vakit kaybedemem eğer daha fazla kalırsam kendime hakim olamayıp bütün o olanların hesabını soracağız ve kendimi küçük düşüreceğim bunu yapmamam gerek o yüzden hemen.

Eve gidene kadar kalbim deli gibi atıyordu ne yapacağımı hiç bilmiyorum resmen 5 yıl sonra İstanbul'a dönmüştü bu nasıl olur bu nasıl bir tesadüf hem de tam kızımın okuduğu kreşin önünde bizi arabasıyla çarpmak üzereyken karşılaştık bu Kader miydi?

Ben eve girdiğimde annemin defne nin ve çağatay'ın konuşma sesleri geliyordu.

Yanlarına gittiğinde yüzümün aldığı hali ben göremiyordum ama onlar fark etmiş olacaktı ki üçü de aynı anda ne oldu diye sordu.

Kalbim yerinden çıkacak gibi attığı için kanepeye oturdum üçü de yanıma geldi annem endişeli görünüyordu çünkü beni ne zaman böyle görse bir şey olacağından korkuyordu.

Çağatay; yasemin iyi misin sen?

Annem; kızım ne oldu?

Defne; ece ye mi bir şey oldu?

Siz; hayır hayır öyle bir şey yok oturun anlatıcam biraz sainleşeyim

Defne bana bir bardak su getirdi onun içince biraz sakinleştim herkes benden bir açıklama bekliyordu.

Siz;. Batuhan geri gelmiş

Annem; e ne olmuş yani gelmişse

Dedi tam da tahmin ettiğim bir tepkiyle

Siz;. Ben ece'yi kreşe götürürken az kalsın arabasıyla bize çarpıyordu

Ne Ece iyi mi diye üçü de bir ağızdan bağırdı. İyi olduğunu ne kadar söylediysem de inanmadılar en son sinirlenmeye başladığımı fark ettiklerinde susmak zorunda kaldılar.

Defne; ece hakkında ne dedi

Siz; ben kreşten çıkana kadar beklemiş iyi miyim diye

Annem; zahmet etmiş

Dedi annem oldukça öfkeli bir sesle. Annemi duymazdan gelerek konuşmaya devam ettim.

Siz; sordu tabikide o kimdi diye

Annem; söyledin mi?

Siz; nasıl söyliyeyim anne ne onun ne de benim kızım olduğunu söyleyemezdim o yüzden kardeşim dedim annemin mithattan kızı dedim.

Annem; ne sen kafayı mı yedin?

Diye bağırdı annem herkes şok içinde kalmıştı. Çağatay bu gergin ortamı dağıtmak için işi şakaya vurmuştu.

Çağatay; kızım nasıl geldi ya aklına

Siz; gülme Çağatay ne deseydim sen beni terk ettiğinde ben senin kızına hamileydim bu da senin kızın ama sana öfkeli olduğumdan söylemedim mi deseydim?

Çağatay; tamam onu deme de inandı mı?

Siz; sanırım inandı

Annem; ah be kızım sonunu düşünmeden böyle bir yalan niye söyledin ki?

Siz; bakın inanın bana onun buraya gelmesi hiç bir şeyi değiştirmeyecek onu bir daha görmeyeceğiz

Defne; ama er ya da geç bir kızı olduğunu öğrenecek

Siz; öğrenmeyecek

Öğrenmeyecek çünkü böyle bir şeyi bilmeye hakkı yok. Bu konu hakkında daha fazla konuşmak istemedim.

Her zaman yaptığım gibi olaylardan kaçarak kurtuldum. Yaptığım yanlış ama batuhan'ı bir daha görmek istemiyorum görmeyeceğim de hayatıma onsuz devam edeceğim tam düzelmişim derken tam iyileşmişim derken bir daha yeni yaralar açmasına izin veremem.

Buna izin veremem çünkü burada artık söz konusu sadece ben değilim kızım da var Batuhan kızının olduğunu öğrenirse ne olacağını düşünmek bile istemiyorum ve ben bunu ece'ye nasıl açıklarım o babası olmadığını düşünüyor Of Allah'ım ne yapacağım ben.