19. Bölüm

Ben bir ümit belki efe ile aramızda bir yakınlaşma olur dedim ama işe yaramadı sadece dans performansından sonra gelip tebrik etti hepsi bu.

Of of tam bir şeyler yoluna girdi diyorum yine işler sarpa Sarıyor. Bu gün cumartesi yapıcak hiç bir şey yok Batuhan la o günden sonra hiç konuşmadık mecbur kaldığımız zamanlarda konuşmak yerine gözlerimizle anlaştık.

Odamda boş boş otururken Füsun un sesini duydum aşağıya çağırıyordu beni.

Yatağımdan kalkıp aşağıya indim babam la Batuhan da ordaydı.

"Efendim Füsun abla"

"Hazır hepimiz evdeyken bir temizlik işi yapalım dedim ben ve kemal bodrumu düzenlicez sen ve Batuhan da bahçeyi halledermisiniz"

Gözlerim istemsizce Batuhan a kaydı o da bana bakıyordu bakışlarımı Füsun a çevirdim tekrardan.

"Ne iş vardı ki bahçede "

"İşte dökülen yapraklar toplanıcak önceden ekilmiş ve kurumuş bitkiler sökülücek fıskiyeler toplanıcak hortumlar katlanıcak"

Hiç yapmak istemiyorum ama ne babamı ne de Füsun u kıramam o yüzden olur dedim. Hayret Batuhan da itiraz etmedi o domuz çok tembel ayağa zor kalkar.

Bir şey demeden üst kata gittim tulumumu ve çizmelerimi giyip bahçeye gittim. Batuhan çoktan gelmiş işe koyulmuştu bile.

Ben kurumuş bitkileri sökerken her an bakışlarının üzerimde olduğunu hissediyordum. Ya da sadece bana öyle geliyordu belki de sadece işine odaklanmıştı.

Ben tabii hiç konuşmadım o da konuşmadı ara ara göz göze geliyorduk ama hiç konuşmuyorduk.
Biraz böyle geçti zaman. Ben artık iyice yorulmuştum ama neredeyse de bitirmiştim ağacın yanındaki kurumuş otu çekmeye çalışırken yere kapaklandım bundan daha utanç verici bir şey varsa da o da batuhan'ın gülmesi di öfkeyle baktım suratına ama hiçbir şey demedim.

Ama bakışlarım yetti sanıyorum biraz güldükten sonra sustu ve yanıma geldi elini uzattı beni ayağa kaldırmak için ama ondan yardım beklemediğim için kendim ayağa kalktım.

"Dikkat et bak bir yerini sakatlayacaksın"

"Bir şey olmaz bana iyiyim ben"

Diyerek geçiştirdim onu. Tekrar işime koyulmaya başladım ama bu sefer yanıma geldi.

"Hala küs müyüz?"

Diye sordu bakışları bu sefer mahcup bir ifadeyle doluydu.

Başımı çevirerek konuştum.

"Yok ne alaka hem sen kimsin de ben seninle küs olayım ki takmıyorum bile seni"

Tabii ki de farkımı ortaya koymam gerekiyordu.

"Bu cevabından da anlıyorum ki hala bana kızgınsın"

"Kızgın falan değilim ne yapacaksın umrumda değil sadece"

Dedim kararlı bir sesle bir an önce başımdan gitse de üstüme devam et sen ama bir yanımda yanımda kalmasını istiyor.

"Bak ben gerçekten özür dilerim bunu en içten samimiyetimle söylüyorum yani O gece sen tamamen benim iyiliğim için oraya geldin ve ben sana öyle davrandım bunu hak etmedin üzgünüm"

Söylediklerinde samimi mi diye yüzüne baktım gerçekten de öyle görünüyordu ama onun egoist halleri gözümün önüne gelince tabii her şey yine sinirime vuruyordu.

Bir şey demedim suskunluğumu bir cevap olarak almasını bekledim ama susmadı.

"Böyle susma lütfen bir şey söyle farkındayım kalbini kırdım yani normalde olsa umurumda olmaz ama"

Dedi yutkunarak konuşması ilgimi çektiği için elimdeki işi bıraktım.

"Ama ne?"

"Ama bak belki bana inanmazsın ama gerçekten benim için değerlisin"

Bu ne demek oluyordu şimdi bunu hangi amaçla söylemişti ya da neyi ima ederek söylemişti.

"Sorun değil herkesin zor zamanları olur "

Diyebildim ancak. Yanıma geldi.

"Gerçekten ne yaşadığımı bilsen "

Sustu devamını getirmedi. Bakışları tuhaftı ilk defa onu bu halde görüyorum. Bu Batuhan sinir olduğum egoist Batuhan değil bu bu...bu gerçekten çok acı çekmiş Batuhan.

"Belki"

Dedim nerden gekdiğini bilmediğim o cesaretle.

"Belki bir gün bana anlatırsın"

Hafif bir tebessüm yayıldı yüzüne.

"Kim bilir belki de..."

Dedi sessizce bir şey demedim ama onun pişman olduğunundan emindim.

"Bu kadar gevezelik yeter bir an önce bitirelim şu işleri"

Diyerek ayağa kalkıyordum ki yerin ıslak ve çamur olduğunu unutmuştum ayağım kaydı tam yere düşüyorum ki izin vermedi bir elini belime attı diğer eliylede kolumu tuttu. O anda gözlerimiz bir noktada birleşti çok tuhaf bir andı. Gözlerinin içi gülüyordu sanki bir kaç saniye sonra beni çekip doğrulttu.

"Dikkat et bak bir yerine bir şey olucak"

"Ederim sağol"

Gülümsedi ben de gülümsedim ve işimize yoğunlaştık.

Bitmedi bir türlü bu işler çok yoruldum. Babamların işi daha uzun sürer bodrum katır çok dağınıktı.

2 saatin sonunda nihayet bizim işler bitti ikinizde çok yorulmuştuk salona geçtik ikimizde aynı kanepeye oturduk Bir ben ittiriyorum bir o ittiriyor inadına diğer kanepeye de geçmedim.

İkimizde yayaıldık kanepeye gözlerim yavaştan kapanırken Batuhan ın çoktan uykuya daldığını gördüm.

"Çocuklar hadi uyanın artık"

Duyduğum sesle gözlerimi zar zor araladım ne olduğunu anlamaya çalışırken üzerimdeki ağırlığı ve ensemdeki nefes alış veriş seslerini hissettim.

Gözlerimi tam açıp ne olduğunu anlamaya çalıştım. Batuhan ın kolu üzerimde oha nasıl bir pozisyon bu biri görse yanlış anlar.

Ben telaşla kalktım ve Batuhan ı ittridim tam o anda kanepeden düştüm.

"Ahhhhğğ"

"Ne oluyor ya "

Diyerek gözlerini ovuşturdu Batuhan yere düştüğümü görünce gülmeye başladı.

"Diğer kanepeye geçseydin böyle olmazdı"

"Ya gülme komik mi"

Füsun da ikimize gülüyordu.

"Abi kardeş nihayet iyi anlaşmaya başladınız"

Abi kardeş mi? Batuhan ı abim olarak hiç görmedim peki o beni kardeşi olarak gördü mü?

Babamda geldi.

"Ha uyanmışsınız elinize sağlık bahçe ter temiz olmuş "

Hemen ayağa kalkıp üst kata koştum banyo yu Batuhan a kaptırmamak için tabii o da anladı koştu ama yetişemedi.

Banyoda ki işimiz bittikten sonra yemeğe indik bu evde ilk defa bu kadar sakin bir akşam yemeği geçirmişimdir herhalde.