40. Bölüm

Babam ve Füsun vefat edeli bir hafta olmuştu ne ben ne de Batuhan olayın şokundan hala çıkamamıştık. Gelen gidenlere taziye için gelenlere annem ve Aylin teyze bakıyor.

Aylin teyze babamın ve füsunun iş yerinden ortak arkadaşı Batuhan Bir haftadır odasından çıkmıyor en son üzüntüden ve öfkeden kırdığı bardağın camlarıyla kollarına derin çizikler atmıştı hastaneye götürdük dikiş attılar hatta.

Ben de odamdan çıkmıyordum O ne halde hiç bilmiyorum böyle olacağını hiç düşünmemiştim.

Kapı hafifçe aralandı gelen annemdi bir yanım ondan nefret etse de diğer yanım onun desteğini o kadar ihtiyaç duyuyor ki bu Zor günlerde bir tek iyi gelen o sanırım.

"Anneciğim ne olursun böyle yapma"

"Anne babam öldü"

Annem ne dese de beni teselli edemeyeceğini biliyordu sadece bir ümit şansını deniyordu.
Ne kadar ısrar etse de yemeğe inmedim inemezdim batuhan'ı görmek istiyorum ağlamaktan şişmiş gözlerimi silerek onun odasına gittim yerde oturmuş sırtını da yatağına vermişti eminim Bir haftadır bir gram uyku girmemiştir gözüne.

Yanına gidip oturdum onun da gözleri benim gibi kızarmıştı burnunu hafifçe çekiyordu.

Başımı omzuna yasladım ikimizin birbirimizin desteğini o kadar çok ihtiyacı var ki bu zor zamanda birbirimizden başka kimsemiz yok hadi beni geçtim benim annem var ya Batuhan onun hiç kimsesi yok.

Biraz öyle kaldık sonra o da kolunu kaldırıp beni omzunun altına koydu gerçekten benden bir teselli bekliyordu ama kendimi teselli etmemişken ona nasıl ilaç olabilirim ki?

"Bundan sonra ne yapacağız Batuhan?"

Bilmiyorum neredesin kafasını salladı o da bilmiyor benim hiçbir şey bilmediğim gibi.

"Bir haftadır hiç konuşmuyorsun kollarındaki kesiklerde iyileşmedi bir türlü"

"Geçer"
Dedi sessizce geçecek ama ruhumuzdaki yaralar vücudumuzdaki yaralar elbet kapanacaktır kabuk tutacaktı belki izleri kalacaktı ama sonuçta iyileşecekti peki ya ruhumuzdaki yaralar onlar ne olacaktı geçecek miydi?

"Ruhumuzdaki yaralar geçecek mi?"

"Bilmiyorum"

"Sana ihtiyacım var sana herkesten çok ihtiyacım var"

"Anneme gidelim"

Olur dedim hiç karşı çıkmadan Aylin teyze ve annem ikimizin yalnız dışarı çıkmasından endişeliydi çünkü ikimizin de kafası yerinde değildi ama iyileşmek için birbirimize ve biraz da yalnız kalmaya ihtiyacımız var batuhan'ın araba sürmesi çok tehlikeliydi çünkü kafası yerinde değildi.

Ama bir şeylere tutunarak yaşamaya devam etmeliydi çünkü bu böyle ilerlemezdi ilerleyemezdi.

Bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu sırılsıklam olmuştuk. Babam ve füsun'un mezarı yan yanaydı yan yana defnedildiler yer ıslaktı her yer çamurdu buna aldırış etmeden oturduk iki mezarın başına.

"O gün o kaza olmasaydı belki de bugün biz onlardan uzakta olacaktık ya bize onaylamamış olacaklardı ya da her şeyi kabul etmiş olacaklardı"

"Keşke ölmemiş olsalardı da bizim onaylamasalarda olur"

Saçları yağmurda ıslanmış gözlerini düşünüyordu yüzündeki yorgunluk bir haftalık değil sanki bir asırlık bir yorgunluktu normalde hep güçlü gördüğüm Batuhan bu sefer benden daha güçlü görünüyordu ben bile onun yanında daha ayakta daha dimdik görünüyordum.

İşte o an anladım dışarıya ne kadar güçlü görünmeye çalışsa da içinde çok kırılgan bir çocuk olduğunu ve o çocuğun onu hiçbir zaman terk etmediğini.

"Yasemin"
Dedi kelimeler boğazına dizilmişçesine.

"Efendim"

"Bu saatten sonra birbirimizden başka kimsemiz yok annem senin yanına almak isteyecek onunla gidip beni yalnız bırakmayacaksın değil mi bunu yapmazsın bana"

"Gitmeyi düşünmüyorum çünkü senden başka bana destek olacak kimse yok"

İçi rahatladı mı bilmiyorum ama eve döndük döndüğümüzde ikimiz de baştan aşağı ıslanmıştık benim yukarı çıkacak halim yoktu annem zorla beni duşa soktu düşten sonra saçlarımı kuruturken bir yandan da bir şeyler anlatıyordu.

"Seni yanıma alacağım"

Bunu duyunca batuhan'ın sözleri geldi aklıma.

"Hayır anne ben gelmeyeceğim seninle"

"Ne demek gelmeyeceğim Yasemin bu evde üvey abinle kalmaya devam etmeyeceksin herhalde"

"Anne ikimiz arasında olan şeyi sen zaten biliyorsun ben onu bırakamam O da gitmemi istemiyor"

"Bu saçmalık"

"Saçmalık değil lütfen daha fazla bu konuyu uzatma ben biraz uyuyacağım beni yalnız bırakır mısın"

"Tamam şimdi çıkıyorum ama bu konu burada kapanmadı"

Kapanmadığını ben de biliyorum ama sadece ne kadar geciktirebilirsem o kadar iyi olduğunu düşünüyorum onunla gidemem gidersem Batuhan kahrolur bana en çok ihtiyacı olduğu zamanda benim de ona en çok ihtiyacım olduğu zamanda böyle bir şey yapamam.

Bir hafta sonra nihayet doğru düzgün birkaç saatliğine uyudum saat 3 sularıydı uyandım serseme dönmüştüm resmen aklıma gelen tek şey batuhan'ın yanına gitmekti.

Koridordan sessizce ilerlerken 3 katlı evin İlk defa bu kadar sessiz olduğu geldi aklıma ne büyük hayallerle almışlardı bu evi ama şimdi bu evde ikisinin yalnızca güzel anıları var.

Batuhan'ın odasının kapısını yavaşça açtım tahmin ettiğim gibi o da uyumamıştı gözlerini tavana dikmiş boş boş bakıyordu yanına gidip uzandım kollarını bana dolarken ilk defa onun biraz da olsun iyi olduğunu görebiliyorum.

ARKADAŞLAR İNTERNET PAKETİM BİTTİ VE BİRAZ AİLEVİ SEBEPLERDEN DOLAYI ÇOK FAZLA UYGULAMAYA GİREMİYORUM BÖLÜM FALAN DA ATAMIYORUM YORUMLARA DA GEÇ DÖNEBİLİYORUM O YÜZDEN KUSURA BAKMAYIN AFFINIZA SIĞINIYORUM İYİ OKUMALAR