39. Bölüm

Batuhan'ın attığı konuma giderken kalbim deli gibi atıyordu.

Bir aydır görmüyordum onu.

Tam bir ay.

Çok özlemiştim.

Ama içimde garip bir huzursuzluk vardı.

Acaba o da beni özlemiş miydi?

Hâlâ bana kırgın mıydı?

Ya aradan geçen bu bir ay içinde her şey değiştiyse?

Taksiden indiğimde derin bir nefes aldım ve lobiye girdim.

Resepsiyondaki kadına oda numarasını söyledim.

"234 numaralı oda."

Teşekkür edip asansöre yöneldim.

Kapının önüne geldiğimde birkaç saniye öylece durdum.

Sonra kapıyı çaldım.

Kapıyı Batuhan açtı.

Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

"Aşkımmmm!"

Dedi ve daha ne olduğunu anlamadan bana sarıldı.

Kollarının arasına girdiğim anda bütün korkularım bir anda yok oldu.

Sanırım o da en az benim kadar özlemişti beni.

Kapıyı kapatıp içeri girdim.

Odanın her yerinde gül yaprakları vardı.

Yatağın üzerinde de birkaç tane vardı.

Mumlar yanıyordu ve odanın içi güzel bir kokuyla doluydu.

"Sen mi yaptın bunları?"

"Beğendin mi?"

"Çok güzel olmuş."

Arkamdan belime sarıldı.

Başımı omzuna yasladım.

"O gün aradığında gerçekten müsait değildim. O yüzden telefonu kapatmak zorunda kaldım."

"Sorun değil."

"İyi misin? Bana ihtiyacım var demiştin. Ne oldu?"

Bir an sustum.

O olayı Batuhan'a anlatırsam ne yapacağını çok iyi biliyordum.

"Boş ver."

"Yasemin."

"Bilmiyorum. Hatırlamak bile istemiyorum."

Bana döndü.

"Tamam."

Bir süre yüzüme baktı.

"Ben sadece senin iyi olmanı istiyorum."

"Ben de seni çok özledim."

Sonra ekledim:

"Bir de sana kırgınım."

"Biliyorum."

"Nedenini biliyor musun?"

"Bana git dediğin için."

"Evet ama bizim için—"

Cümlemi tamamlamama izin vermeden bana sarıldı.

Başımı göğsüne yasladım.

Bir aydır özlediğim o kokuyu yeniden içime çektim.

O an tek düşündüğüm şey onun gerçekten yanımda olduğuydu.

---

Saatler boyunca birbirimizden ayrılmadık.

Birbirimize sarıldık, konuştuk, geçen bir ayda neler yaptığımızı anlattık.

Özlemimiz sonunda yerini huzura bırakmıştı.

Batuhan arada yüzüme bakıp gülümsüyordu.

"Bir daha senden bu kadar uzun süre ayrı kalmak istemiyorum."

"Ben de."

"Çok özledim seni."

"Ben de seni."

O geceyi birbirimize sarılarak geçirdik.

Bir ay boyunca içimde biriken bütün özlem sanki birkaç saat içinde eriyip gitmişti.

Uyandığımda güneş batmaya yaklaşıyordu.

Batuhan hâlâ yanımdaydı.

Saçlarını yavaşça okşadım.

Gözlerini açtı ve bana bakıp gülümsedi.

"Uyandırdım mı?"

"Hayır."

"Artık gitsek iyi olacak."

"Evet."

Bir an sustu.

"Ne de olsa döndüm artık."

"Ne demek o?"

"Geceleri sana huzur yok."

Güldüm.

"Olmasın zaten. Her an üzerimde ol."

"Sen nasıl istersen."

Birbirimize sarıldık.

Sonra hazırlanıp otelden ayrıldık.

Ben eve döndüğümde o kadar yorgundum ki yatağa girer girmez uyuyakaldım.

---

## 6 AY SONRA...

Üniversite sınav sonuçları bugün açıklanmıştı.

Sonuç ekranını açarken ellerim titriyordu.

Bir süre ekrana bakakaldım.

Sonra çığlık attım.

Tam istediğim bölüm gelmişti!

Hemen Batuhan'ı aradım.

"Oldu!"

"Ne oldu?"

"İstediğim bölüm geldi!"

Telefondaki sessizliğin ardından onun da sevindiğini duydum.

"Ben sana demiştim."

"Çok mutluyum!"

"Artık planımızı gerçekleştirebiliriz."

İkimiz de biliyorduk neyi kastettiğini.

Bu gece babama ve Füsun'a her şeyi söyleyecektik.

Bizi kabul ederlerse...

Belki bir şansımız olurdu.

Ama kabul etmezlerse de gitmeye kararlıydık.

Çünkü artık birbirimizden vazgeçmek gibi bir seçeneğimiz yoktu.

Her geçen gün birbirimize daha fazla bağlanıyorduk.

Bu gece ya her şey değişecekti...

Ya da hayatımızı tamamen değiştirecek bir karar verecektik.

Akşam babamla Füsun'un iş yemeğine gitmesini bekledik.

Evde yalnız kaldığımızda Batuhan yanıma geldi.

"Bu geceden sonra ne olursa olsun benimle olacaksın."

"Bizi onaylamayacaklar."

"İşte bu yüzden hazırlıklı olacağız."

"Kaçarsak ne olacak?"

"Sen okuluna devam edeceksin."

"Sen?"

"Ben çalışacağım."

Bir süre düşündüm.

"Evlenmeyecek miyiz?"

Yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

"Eğer istiyorsan neden olmasın?"

"Harika."

Boynuna sarıldım.

"Bir an önce karın olmak istiyorum."

"Olacaksın bebeğim."

"Gerçekten mi?"

"Hiç merak etme."

O gece birbirimize sarılarak geleceğimizi konuştuk.

Belki her şey çok zor olacaktı.

Ama en azından aynı taraftaydık.

---

Saatler geçti.

Ama babamla Füsun hâlâ gelmemişti.

Artık huzursuz olmaya başlamıştım.

"Nerede kaldılar? Çoktan gelmiş olmaları gerekiyordu."

"Evet."

Belki işleri uzamıştı.

Bir süre daha bekledik.

"Arasak mı?"

"Biraz daha bekleyelim. Gelmezlerse ararız."

Yarım saat daha geçti.

Tam telefonu elime alıp arayacaktım ki Batuhan'ın telefonu çaldı.

İkimiz de aynı anda telefona baktık.

"Annen mi?"

"Hayır. Bilmediğim bir numara."

"Aç hadi."

Telefonu açtı.

"Evet, benim."

Bir anda yüzündeki ifade değişti.

"Evet, annem oluyor kendisi."

Ben merakla yüzüne bakıyordum.

Ama birkaç saniye içinde yüzündeki bütün renk çekildi.

"Ne?"

Ayağa kalktı.

"Ne bu, nasıl olur?"

Kalbim sıkışmaya başladı.

"Ne oldu?"

Cevap vermedi.

Telefonu kapattı.

Boş gözlerle bana baktı.

"Ne oldu?"

Sesim titremeye başlamıştı.

"Ya ne oldu? Kimdi arayan?"

Bana doğru geldi.

"Yasemin, sakin ol."

"Korkuyorum."

Bir an gözlerini kapattı.

Sonra tekrar bana baktı.

Sesi neredeyse fısıltı gibiydi.

"Annemlerin yemeğe gittiği araç..."

Durdu.

"Ne olmuş?"

"Bir kaza olmuş."

"Ne?"

"Yasemin..."

Gözlerindeki o ifadeyi görünce içimde korkunç bir şey koptu.

"Ne oldu Batuhan?"

"Annemlerin bulunduğu araç kaza yapmış."

Başımı salladım.

"Tamam ama... hastanedeler mi?"

Cevap vermedi.

"Batuhan?"

Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

"Ne olur söyle."

Sesi titredi.

"Kurtulan olmamış."

Dünya bir anda başıma yıkılmış gibi hissettim.

"Ne?"

Sadece tek kelime söyleyebildim.

"Hayır..."

Başımı iki yana salladım.

"Hayır, hayır... Bu mümkün değil."

Batuhan olduğu yerde donup kalmıştı.

Az önce birlikte gelecek hayalleri kurduğumuz adam şimdi karşımda hiçbir şey söylemeden duruyordu.

Bir saat önce evlenmekten bahsediyorduk.

Birlikte kaçmayı planlıyorduk.

Şimdi ise...

Hayatımızın geri kalanını değiştirecek kararları vermemize bile gerek kalmamıştı.

Çünkü hayat bizim yerimize çok daha acımasız bir karar vermişti.