16. bölüm / 59

16. Bölüm

Bölümler 59Şu an: 16. Bölüm

Gece boyunca uyuyamadım.
Gözlerimi her kapattığımda aynı sahne…
Aynı sesler…
Aynı korku…
Babamın bağırışı kulaklarımda çınlıyordu.
Annemin ağlaması…
Benim köşeye sinmiş halim…
Yıllar geçmişti ama bazı şeyler geçmiyordu işte.
Dün gece… Yasemin anlatırken…
Sadece bir soru sormuştum.
Ama o anlatmaya başladıkça…
Ben o evin içine geri döndüm.
Sanki hiç çıkmamışım gibi.
Yutkundum.
Nefes almak zorlaştı.
Yatağımdan kalktım.
Duramadım o evde.
Sabah bile olmadan çıktım.
Telefonu da kapattım.
Kimse bana ulaşamasın diye.
Kimse sormasın diye.
Kimse… beni o halde görmesin diye.

Saatlerce yürüdüm.
Nereye gittiğimi bilmiyordum bile.
Sonra kendimi sahilde buldum.
Denizin karşısına geçtim, kumlara oturdum.
Hava soğuktu ama umurumda değildi.
İçimdeki şey daha soğuktu zaten.
Başımı ellerimin arasına aldım.
“Geçti…” dedim kendi kendime.
“Geçti artık…”
Ama geçmemişti.
Gözlerim doldu.
Sinirle güldüm.
“Ne geçmesi lan…”
Bir anda her şey üstüme çöktü.
Nefesim kesildi.
Ve…
Ağladım.
Sessizce değil.
İçim parçalanır gibi.
Yıllardır yapmadığım şeyi yaptım.
Ağladım.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum.
Gözlerim kızarmıştı.
Boş boş denize bakıyordum.
O sırada bir ses duydum.
“Batuhan nerdesin sen…”
Yasemin.
İçim bir anlığına durdu.
Buraya gelmişti.
Beni bulmuştu.
Neden?
Neden gelmişti ki?
Beni bu halde görmemeliydi.
Hemen toparlandım.
Yüzümü sertleştirdim.
Yine o maskeyi taktım.

“Senin ne işin var burda?”
Sesim soğuktu.
Bilerek öyleydi.
“Seni arıyorum telefonun da kapalı”
Git.
Lütfen git.
“Git başımdan”
Dedim ama içimden “gitme” diyordum.
“En azından anneni ara…”
Annem.
İçimde bir şey daha sıkıştı.
“Sana git başımdan dedim”
Bağırmak istemiyordum ama sesim yükseldi.
Çünkü kalırsa…
Çökerim.
“Sen deli misin merak ettim seni diyorum”
Merak mı?
Beni mi?
İnanmak istedim.
Ama korktum.
“Beni merak falan etme”
Çünkü biri merak ederse…
Bir gün gider.
Herkes gider.
“Sen git beni rahat bırak”
Yeter artık.
Daha fazla dayanamazdım.
“Senin ne işin var burda…”
“Sen beni merak edecek en son insansın”
Yalan.
Ama söylemek zorundaydım.
Çünkü gerçek çok daha tehlikeliydi.

O gittikçe…
İçim parçalanıyordu.
Ama durdurmadım.
Durduramadım.

Sonra söyledikleri…
“kibirli egoist Batuhan…”
Haklıydı.
Belki de gerçekten öyleydim.
Ya da…
Öyle olmak zorundaydım.

Gitti.
Ben yine yalnız kaldım.
Denize baktım.
Gözlerim tekrar doldu.
Ama bu sefer ağlamadım.
Sadece fısıldadım:
“Keşke…”
Yutkundum.
“Keşke sana böyle davranmasaydım…”

Ama iş işten geçmişti.
Her zamanki gibi.
Yine birini kendimden uzaklaştırmıştım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1.694okunma 46beğeni 1yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.