42. Bölüm

Ben sabah uyandığımda Batuhan yine yoktu Yeter artık herkesin de bir sabrı var ben sana her türlü destek oluyorum ama sen benim yanımda değilsin bile.

Bu sabah her zamanki gibi annem geldi biri yanım ondan nefret etse de bir yanım ona o kadar minnetler ki bu Zor günlerde beni hiç yalnız bırakmadı.

"Dünkünden de haber batardesin hadi itiraz istemiyorum bir kahvaltıya gidelim dışarıda güzel bir kahvaltı yapalım"

Bu sefer itiraz etmedim gözleri etrafa bakındı sanırım batuhan'ı aradı. Olmadığını görünce tepkisi diğer günlere göre farklı değildi tabii.

Kahvaltı masasına oturmuş siparişlerimizin gelmesini beklerken annem masanın üzerinden elini uzattı elimi tuttu sıcacıktı.

"Dün söylediklerimi biraz düşündün mü?"

"Düşünecek bir şey yok anne"

"Yasemin lütfen bak 18 yaşını geçmiş bir genç kızsın seni elbette ki zorla götüremem ama benimle gelmeni çok istiyorum ve yüzünden de anlıyorum ki batuhan'la artık doğru düzgün bir iletişiminiz bile yok"

"Evet yok dün akşam bile doğru düzgün konuşamadık bu sabah yine yoktu"

"Bak işte sen onu çok önemsiyorsun ama o seni düşünmüyor bile"

"Annesinin ölümünden sonra çok sarsıldı"

"Bu bir bahane değil kızım lütfen iyi düşün geleceğin için"

İçimden haklısın anne demek geliyor ama bir türlü söyleyemiyorum bir yanım hala batuhan'ın yanında olmak istiyor Bir yanımda çek git buralardan diyor.

Kahvaltıdan sonra annem beni dışarıda biraz daha oyalamak istedim kafam dağılmış oldu batuhan'ı aradım yine açmadı tabii ki de artık kendine gelmelisin bu kadarı fazla.

Annem beni alışverişe götürdü kredi kartını tahminimce patlatmıştır eskiden beni mutlu eden bu tür şeyler artık hiçbir şekilde biz zevk vermiyor.

Hava karardığında dönmüştük eve ilk işim gidip batuhan'ın odasına baktım ama yoktu ve odada falan bir şey daha vardı bazı eşyalar gitmiş gardıroptaki askılıklar tamamen boştu ne olduğunu anlamamıştım bile.

Aşağı indim annem yine o surat ifadesi ile bana bakıyordu.

"Yine yok değil mi demiştim sana"

"Anne evet Batuhan yok ama bir tuhaflık var"

"Ne oldu?"

"Kıyafetleri ile birkaç eşyası yok"

"Nasıl ya bir yere falan mı gitti acaba?"

"Anne bir yere gidecek olsa neden odasını boşaltsın ki?"

"Bilmiyorum"

Hemen telefonumu elime alıp aramaya başladım bir türlü arama düşmüyordu mesaj attım mesajlar sadece gitti olarak kaydediliyordu. Hayır bu olamaz bu gerçekten anlamaz beni neden engellesin.

"Anne telefonunu ver çabuk"

"Kızım ne oluyor?"

"Anne lütfen telefonunu ver"

Annem sorgulamadan telefonunu verdi batuhan'ın numarasını çevirdim fakat ulaşılamıyor diyordu telefonu kapalı olmalı ne yapıyor bu çocuk.

Allah'ım kafayı yiyeceğim korktuğum şey olmasın lütfen.

"Yasemin ne oluyor?"

"Anne Batuhan numaramı neden engelledi?"

"Numaranı mı engelledi iyi ama neden?"

"Bilmiyorum bilsem sana sormam herhalde"

Ben kafayı yemek üzereydim resmen kendimi parçalayacaktım annem tutmasa kesin yüzümü tırnaklarımla çizmiştim bile.

Ben salonun ortasına bir ileri bir geri giderken kapı çalındı karşımda kerem'i görünce çok şaşırdım.

"Batuhan nerede?"

"Benim sana bir şey vermem gerekiyor"

"Batuhan nerede dedim?"

"Batuhan gitti Yasemin"

"Nereye gitti?"

"Bu mektubu okuyunca anlayacaksın ben gitsem iyi olacak"

"Bir dakika bana bir açıklama yap lütfen"

"Oku anlarsın"

Son sözlerini de söyleyip çekip gittin neler oluyor bana oyun mu oynuyorsun Batuhan.

"Kimdi o?"

"Kerem batuhan'ın arkadaşı"

"Neredeymiş Batuhan?"

"Bilmiyorum bunu verdi sadece"

"Peki o ne"

"Sanırım mektup"

"Durma o zaman oku mektubu"

Kalbim deli gibi atıyordu göğsümü parçalayıp çıkacak zannettim bir ara annemin yanına oturdum ellerim titriyordu mektup zarfını açamıyordum bile.

Annemin yardımıyla zarfı açtım yutkuna yutkuna okumaya başladım.

"Biricik sevgilim bu mektubu okuduğunda ben çoktan buradalardan gitmiş olucam. Biliyorum benden nefret edeceksin ama gitmek zorundaydım sana bunu yaptığım için beni affet daha fazla yanında kalıp seni üzemezdim toparlanmak için herkesten uzağa gitmem gerekiyor beni arama lütfen nerede olduğumu da sorma sadece bunu bil ben iyiyim ama seni öyle görmek istemiyorum senin adına gerçekten çok üzülüyorum yanında olup da sana destek olamadım her gün kendimden nefret ettim intihar etmeyi bile düşündüm annemin yokluğu beni çok sarsıyor biliyorum bugüne kadar beni çok mutlu ettin her şey için sana minnettarım ben korkak bir insanım berbat bir insanım karaktersiz şerefsizin önünde gideniyim sen daha mükemmellerini hak ediyorsun çok güçlü bir kızsın ben sana hiçbir şekilde destek olamadım bunun için senden özür diliyorum ama özrümün boş olduğunu da biliyorum. Yasemin şunu bilmeni istiyorum ki ben bu hayatta daha önce hiçbir kızı bu kadar çok sevmemiştim şu an bunu okuyorsan benden nefret ediyor olmalısın ben bunu hak ettim kendine iyi bak Yasemin yollarımız bir daha kesişir mi sanmıyorum. Beni affetmeni umuyorum gerçekten çok özür dilerim."

-Batuhan...

Ağlayarak mektubu yırtıp önümde duran her şeyi kırıp Dökmen bir oldu kafayı yemek üzereydim ne demek ben gidiyorum ne demek.

"Anne ne diyor bu?"

Çaresizce anneme sığınmıştım bir teselli arıyordum annem haklıydı Allah kahretsin seni Batuhan.

"Madem beni bırakıp gidecektin neden bu kadar kendine bağladın"

Çığlıklarım haykırışlarım ağlamalarım bütün evde yankılanıyordu annem beni sakinleştirmeye çalışıyordu normalde olsa bak beni dinlemedin ben haklıydım gibisinden şeyler söylerdi ama o kadar kötü durumda olduğumu gördüğü için bu sefer hiçbir şey söylemedi.

Salondaki her şeyi ama her şeyi kırıp dökmüştüm her yeri dağıtmıştım sinirden saçlarımı yolmuştum ağlamaktan gözlerim şişmişti bunu bana nasıl yapar.

Annem son çareyi Defne ve çağatay'ı aramakta buldu onlar da beni sakinleştiremedi en son ambulansa haber vermek zorunda kaldılar ben farkında olmadan hemşire bana sakinleştirici iğne vurmuştu.

İğnenin etkisiyle bayılmışım gözlerimi hastane odasında açtığımda sarhoş gibiydim başucumda annem biraz aşağısında Defne ve Çağatay vardı hepsi de benim adıma çok üzgün görünüyorlardı ben sarhoş gibiydim vücudumun yarısını hissetmiyordum bile.

Bu sefer gözyaşlarım biraz sakinleşmişti sessizce yanaklarımdan süzülüyorlardı.

"Bunu bana niye yaptı anne sen bunu mu hakkettim"

"Bebeğim lütfen ağlama onun için ağlamaya değmez bile o bencil biri"

"Annen haklı Yasemin o bırakıp gittiyse onun kendi karaktersizliği"

"Bana söz vermişti seni asla bırakmam demişti"

Üçü de ne yaptıysa beni sakinleştiremedi artık elden bir şey gelmiyordu ama ben bunu kabullenemiyorum günler geçmiş olmasına rağmen deli gibi batuhan'a ulaşmaya çalışıyorum nereden aradıysam olmadı.

Kaç gün geçti bilmiyorum ben resmen bir bitki gibi yaşıyordum toparlanmak çok zor olacaktı benim için.

Sabah saat 10 gibiydi ben yine camın önüne oturmuş boş sokağı seyrediyordum sanki oradan birinin geleceğini düşünerek.

Annem kahvaltı hazırlıyordu son günlerde yanımdan Bir saniye olsun ayrılmadı varlığına o kadar minnettarım ki tabii ki de Defne de beni hiç yalnız bırakmadı diğer arkadaşlarım da.

Defne bu sabah erkenden gelmişti yanıma o da annemle birlikte kahvaltı hazırlıyordu ikisinin gözü hep benim üzerimde biliyorum.

"Hadi kızım kahvaltı hazır"

"Ben yemeyeceğim afiyet olsun"

"Yasemin böyle yapma ölenle ölünmez gidenle kalınmaz o seni düşünmüyordur bile hayatına devam ediyor aklına bile gelmiyorsun ama sen onun için kendini burda harap ediyorsu"

Bu sözleri duymak iyice yakıyordu canımı zaten ağlamaya yer arıyorum.

"Bak canım arkadaşım biz bunları sen üzül diye söylemiyoruz ama olan oldu hayatına bakmak zorundası"

"Biliyorum"

Dedim sessizce ve yine son günlerde olduğu gibi midem ağizma geldi koşarak banyo ya gittim kaç gündür kusmaktan bir hal oldum.

Defne ve annem de arkamda durmuşlardı Defne saçlarımı tuttu yüzümü yıkamam için.

"Hay Allah miden falan mı bozuldu acaba ya da üzüntüden mi?"

Annem tuhaf bakıyordu yüzüme neden böyle baktığını anlamadım.

"Defne"

"Efendim sevim teyze"

"Eczaneye gidip gebelik testi al"

"Ne"

Dedik ikimizde aynı anda.

"Dediğimi duydun git gebelik testi al çabuk"

"Sevim teyze öyle bir şey yoktur ya"

"Nasıl yoktur çocukla yatmış daha ne olsun "

"Anne "

"Sus yasemin defne hadi eczaneye"

Defne bir şey demeden kalktı. Annem beni banyodan çıkartıp salona götürdü kanepeye uzanmamı söyledi ben uzanmışken annme de ıhlamur getirdi.

Defne yarım saat içinde döndü annme testi bana uzattı.

"Hadi git dene "

"Anne "

"Yasemin hadi dedim"

Elimdeki testi alıp banyo gittim.

Allahım bu olamaz souç pozitif napıcam ben Allah kahretsin bu nasıl olur.

"Yasemin hadi çık banyodan"

Banyodan çıktım ikiside merakla bana bakıyorlardı testi anneme verip oturdum annme sonucu görünce derin bir sabır çekti

Defne beni teselli etmeye çalışıyordu.

"Ağlamayı bırak artık"

Dedi annem kararlı bir sesle.

"Olan oldu bundan sonra sana düşüncez"

"Ne yani aldırmayacak mıyız?"

Dedim çaresiz bir şekilde bunu yapmayı ben isteyemezdim çünkü karnımdakinin hiçbir suçu yoktu suç tamamen benim ve batuhanındı.

"Tabii ki de aldırmayacağız sen delirdin mi karnındakinin ne suçu var O daha masum bir bebek her ne kadar batuhan'ın çocuğu olsa da benim de torunum"

"Peki ne yapacağız Sevim teyze"

"Yapacak bir şey yok Yasemin bebeği doğuracak tabii ki de biz de elimizden geldiğince destek olacağız ve yanında olacağız hiç merak etme kızım ne sen ne de bebeğin mağdur olmayacaksın"

"Batuhan'a haber vermemiz gerekiyor"

Dedi Defne hemen elindeki telefonu alıp yere attım.

"Sakın öyle bir şey yapma çekip giden korkak şerefsiz bir herifle işim olmaz madem beni bırakıp gitmeyi göze aldı bir çocuğu olduğunu da bilmeye hakkı yok"

"Yasemin bilmesi lazım bu haltı o yedi"

"Bilmeyecek dedim bu sır üçümüz arasında tamam mı? Kimseye söylemeyeceksiniz ben bebeğimi doğuracağım ve ona en iyi şekilde bakacağım"

Annem de defne'nin batuhan'ı aramasından yanaydı ama izin vermedim o çekip gitmeyi göze alıyorsa çocuğunun varlığından haberi olmaya hakkı yok.