14. Bölüm

Cumartesi.
Normalde salon kapalı olur ama ben yine de dışarıdaydım. Evde durmak bana göre değil. Bir süre arkadaşlarla takıldım, biraz dolaştım… ama nedense hiçbir şey sarmadı.
Kafam başka yerdeydi.
En sonunda eve dönmeye karar verdim.
Kapıyı açtığımda ev sessizdi. Annemle Kemal yoktu zaten. Ama onun evde olduğunu biliyordum.
Yasemin.
Salona geçtiğimde onu gördüm. Koltukta oturmuş, elinde kitap, kendi dünyasında kaybolmuş gibiydi.
Bir an durdum.
Onu izledim.
Fark etmedi.
Normalde direkt bir laf atardım ama… yapmadım. Sessizce yukarı çıktım.
Ama odada duramadım.
Yarım saat geçti geçmedi, tekrar aşağı indim.
Bu sefer yanına gidip oturdum.
Gerildi.
Belli ediyordu.
Daha bir şey demeden konuştum.
“Bir şey yapmayacağım ya, oku sen kitabını…”
İnanmadı. Zaten beklemiyordum da.
Kitaba baktım.
“Aslında merak ettim.”
Ama gerçek şu ki kitabı değil, onunla kavga etmeden yan yana durmayı merak ediyordum.
Birlikte okumayı teklif ettim.
Zor ikna oldu.
Ama oldu.
Yanına yaklaştım. Kolumu omzuna attım, kitabı tuttum.
İtiraz etmedi.
Bu… garipti.
Sessizce okumaya başladık.
Ama ben satırları değil, onun varlığını hissediyordum.
Saçının kokusu geliyordu. Sıcaktı. Yakındı.
Ve ilk defa… rahatsız edici değildi.
Zaman geçti.
Nasıl geçti anlamadım.
Gözlerim ağırlaşmaya başladı.
Yorgundum.
Ama asıl mesele bu değildi.
Onun omzuna yaslandığımı fark ettiğim an geri çekilmem gerekiyordu.
Çekilmedim.
Biraz daha kaldım.
Sonra…
Hiç fark etmeden uyuyakaldım.
…
Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey… boşluktu.
Bir ağırlık eksilmişti.
Başımı kaldırdım.
Yasemin yoktu.
Bir an etrafa baktım.
Sonra üzerimdeki pikeyi fark ettim.
Duraksadım.
Ben… bunu yapmadım.
Demek ki o…
İçimde garip bir his oluştu.
Alışık olmadığım bir şey.
Biri benimle uğraşmadan, laf sokmadan… sadece üstümü örtmüş.
Sessizce.
Kafamı geriye yasladım.
İstemeden hafifçe gülümsedim.
Garip.
Gerçekten garip.
Ama kötü değildi.
Bir süre öyle oturdum. Sonra mutfaktan gelen hafif sesleri fark ettim.
Kalktım, mutfağa geçtim.
Yasemin oradaydı.
Tezgahın başında.
Sanki biraz önce hiçbir şey olmamış gibi.
“Neden uyandırmadın ya… kitabın en güzel yerinde uyuyakalmışım.”
Gerçekten merak ediyordum.
Çünkü o… uyandırırdı.
“Yorgunsundur diye düşündüm.”
Kısa.
Ama düz değildi.
İçinde bir şey vardı.
Masaya baktım.
Pizza.
İstemeden yüzümde bir ifade oluştu.
“Pizza siparişi vermişsin, bayılırım.”
Düşünmüş.
Bunu beklemiyordum.
Oturduk.
Karşılıklı.
Kola uzattı bana.
Göz göze geldik.
Teşekkür etmedim.
Ama baktım.
Anladı.
Yemek yerken ara ara ona baktım.
Fark etti.
Ama bir şey demedi.
Bu sessizlik…
Garipti.
Ama rahatsız etmiyordu.
Sonra aklıma takılan şeyi sordum.
“Annenle baban…”
Normalde umurumda değilmiş gibi davranırım.
Ama şu an… merak ettim.
Anlattı.
İhaneti.
Babasını.
Sesindeki kırılmayı duydum.
Ama güçlü duruyordu.
Güçlü olmaya çalışıyordu.
Sonra bana sordu.
“Peki senin annenle baban?”
…
Bir an durdum.
Bakışlarım değişti.
Bu konu…
Açmak istemediğim bir konuydu.
Ama kaçmadım.
Kaçmadım çünkü… ilk defa biri gerçekten bilmek istiyormuş gibi sordu.
“Anlaşamıyorlardı…”
Devamını getirdim.
O adamdan bahsettim.
Sarhoşluğundan.
Anneme yaptıklarından.
Kısa kestim.
Çünkü uzatırsam… kontrol gider.
Onun beni o halde görmesini istemedim.
“Bu konuyu bir daha açmazsan sevinirim.”
Net.
Kapattım.
Kalktım.
Ama mutfaktan çıkarken aklımda tek bir şey vardı:
Yasemin artık sadece tartıştığım, sinir olduğum biri değildi.
Ve bu…
Hiç iyi bir şey değildi.
Çünkü onun bana üstümü örtecek kadar yaklaşması…
Benim de ona sandığımdan daha fazla yaklaşmama neden oluyordu.