BÖLÜM 51:BİR İSİM,BİR SIR

Cinsiyet partisinden sonra akşam olmuştu.

Herkes yavaş yavaş kendi evine dönmüş, günün yorgunluğu üzerimize çökmüştü.

Ben ve Alp de eve geldiğimizde doğrudan salona geçtik.

Ayakkabılarımı çıkarıp koltuğa oturdum.

Alp de yanıma oturdu.

Bir süre ikimiz de sessiz kaldık.

Sonra Alp bana baktı.

— İsim düşündün mü?

Kaşlarımı kaldırdım.

— Ne ismi?

— Oğlumuzun ismi.

Bir an düşündüm.

Sonra aklıma gelen ismi söyledim.

— Demir.

Alp'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

— Demir mi?

Başımı salladım.

— Evet.

Alp sessizce düşündü.

— Senin için uygun mu?

Alp bana baktı.

— Uygun. Uygun olmaz mı?

Gülümsedim.

— O zaman tamam.

Elimi karnımın üzerine koydum.

— Demir.

Alp de elini benim elimin üzerine koydu.

— Demir.

Bir süre ikimiz de gülümsedik.

Sonra aklıma başka bir şey geldi.

— Ama annemlere hemen söylemeyelim.

Alp kaşlarını kaldırdı.

— Neden?

— Çocuğumuz doğunca haber veririz. Sürpriz olur.

Alp gülümsedi.

— Olur.

— Gerçekten mi?

— Tabii.

Bir süre düşündüm.

— Annemgil üzülmez bana, kızmazlar değil mi?

Alp şaşkınlıkla bana baktı.

— Hayır. Niye kızsınlar?

— Bilmiyorum. Belki ismi neden daha önce söylemedin diye...

— Derin, niye kızsınlar?

Omuz silktim.

— Bilmiyorum.

Sonra aklıma başka bir şey geldi.

— Abim de kızmaz değil mi?

Alp hafifçe güldü.

— Olur, olur.

— Ne olur?

— Hem annenler kızmaz hem abin de kızmaz.

— Emin misin?

— Eminim.

Gülümsedim.

— O zaman doğunca söyleriz.

Alp başını salladı.

— Demir doğduğunda herkes öğrenir.

Elimi karnımın üzerinde gezdirdim.

— Daha doğmadan ismi bile belli oldu.

Alp:

— Bizim oğlan hızlı başladı.

Güldüm.

— Daha sen onu görmeden oğlan diyorsun.

— Çünkü oğlum.

— Belki çok yaramaz olacak.

— Senin oğlun.

— Senin de oğlun.

— O zaman ikimizin başına bela olacak.

Kahkaha attım.

— Aynen.

O gece uyumadan önce bir kez daha karnıma baktım.

Artık onun bir ismi vardı.

Demir.

Ve bu ismi şimdilik sadece Alp ve ben biliyorduk.

---

Sonraki haftalar hızla geçti.

İşlerimiz devam ediyordu.

Ben hukuk bürosunda çalışmaya devam ederken Esma da artık Aleyna'yı büyütmenin yanında zaman buldukça büroya uğruyordu.

Aleyna da büyüdükçe daha hareketli hâle gelmişti.

Efe ise kızının her yeni hareketini büyük bir olay hâline getiriyordu.

— Aleyna bugün ilk kez oyuncağını kendi aldı.

Esma:

— Efe, çocuk büyüyor.

— Ama benim kızım büyüyor.

— Evet.

— Çok hızlı büyüyor.

Esma gülerek:

— Daha dün doğmuş gibiydi.

Efe iç çekti.

— Ben buna hazır değilim.

Emre:

— Daha sekiz aylık çocuk.

— Olsun.

Herkes Efe'nin hâline gülüyordu.

Murat ise torun sayısını düşünmekle meşguldü.

— Şimdi Aleyna var, bir de bizim oğlan geliyor.

Alp uzaktan babasına baktı.

Murat gülümseyerek uzaklaştı.

Alp başını iki yana salladı.

Demir'in ismini kimseye söylememiştik.

Şimdilik bu bizim küçük sırrımızdı.

---

Zaman geçtikçe karnım da iyice büyümeye başlamıştı.

Artık eski kıyafetlerimin çoğu olmuyordu.

Bazen aynanın karşısında durup karnıma bakıyordum.

Alp de ne zaman beni görse aynı şeyi söylüyordu.

— Çok büyüdü.

— Karnım büyüdü.

— Evet.

— Ne bekliyordun?

— Bilmiyorum.

— Çocuk büyüyor Alp.

— Biliyorum.

— O zaman niye şaşırıyorsun?

— Her gün biraz daha farklı görünüyor.

Gülümsüyordum.

Ama hamileliğin sonlarına doğru küçük tartışmalarımız da artmıştı.

Bir akşam mutfakta su almaya çalışırken Alp hemen yanıma geldi.

— Ben getiririm.

— Kendim alabilirim.

— Biliyorum.

— O zaman bırak.

— Hayır.

— Alp!

— Derin.

— Bir bardak su alacağım sadece.

— Ben alayım.

Ona baktım.

— Sen artık beni hiçbir şey yapamaz hâle getirdin.

— Öyle değil.

— Öyle.

— Sadece yorulmanı istemiyorum.

— Beni sevmiyorsun.

Alp birkaç saniye sustu.

— Yine mi?

— Evet.

— Neden?

— Çünkü her şeye karışıyorsun.

— Karışmıyorum.

— Karışıyorsun.

— Sadece dikkat ediyorum.

— Oğlumuz doğunca da böyle yapacaksın.

— Nasıl?

— Beni unutacaksın.

Alp şaşkınlıkla bana baktı.

— Seni niye unutayım?

— Çocuğumuz gelecek. Onu seveceksin, bütün gün onunla ilgileneceksin.

— Tabii ki ilgileneceğim.

— Bak!

— Ne bak?

— Beni geçecek.

Alp gülmeye başladı.

— Demir daha doğmadan onu kıskanıyorsun.

— Kıskanırım.

— Daha ortada bir şey yok.

— Olsun.

— Seni bırakmam.

— Herkes bunu söylüyor.

— Ben herkes değilim.

Bir an sustum.

Sonra karnıma baktım.

— Hem iyice çirkinleşeceğim.

Alp'in yüzü değişti.

— Öyle konuşma.

— Gerçek.

— Değil.

— Karnım büyüdü, yüzüm değişti, sürekli yoruluyorum...

Alp yanıma gelip elimi tuttu.

— Bana göre değişen hiçbir şey yok.

— Sen öyle diyorsun.

— Çünkü öyle.

— Demir doğunca beni atarsın kenara.

— Derin.

— Ne?

— Seni seviyorum.

Bir an sustum.

Alp devam etti.

— Oğlumuz geldiğinde onu da seveceğim. Ama bu, seni daha az seveceğim anlamına gelmez.

Gözlerimi kaçırdım.

— Emin misin?

— Eminim.

— Söz mü?

— Söz.

Gülümsedim.

— Tamam.

Alp:

— Şimdi suyu ben getireyim mi?

— Getir.

— Emredersin.

Gülmeye başladım.

---

Ve sonunda o gün geldi.

Doğuma çok az kalmıştı.

O sabah Alp işe gitmişti.

Ben ise evdeydim.

Hakan ve Cemre de kendi evlerindeydi.

Ev sessizdi.

Ben salonda otururken bir anda kendimi kötü hissetmeye başladım.

Önce ne olduğunu anlayamadım.

Sonra ayağa kalkmaya çalıştığım sırada ağrı yeniden geldi.

— Ah...

Bir süre bekledim.

Kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı.

— Yok artık...

Telefonumu elime aldım.

İlk aradığım kişi Alp'ti.

Telefon çaldı.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez...

Açılmadı.

Tekrar aradım.

Yine açılmadı.

O sırada Alp şirketin toplantı odasındaydı.

Telefonu ise masasında, şarja takılıydı.

Toplantının ortasında telefonuna bakmıyordu.

Ben ise evde gittikçe daha fazla endişelenmeye başlamıştım.

Bir kez daha aradım.

Cevap yoktu.

Bu kez annemi aradım.

— Anne...

Cemre'nin sesi telefondan geldi.

— Kızım?

— Anne, galiba...

Sustum.

— Ne oldu Derin?

— Doğum başladı galiba.

Cemre'nin sesi bir anda değişti.

— Ne?

— Anne, çok korkuyorum.

— Tamam kızım. Sakın korkma. Hemen geliyoruz.

Telefon kapandı.

Ben koltuğun kenarına tutundum.

Bir süre sonra ayağa kalkmaya çalışırken dengemi kaybettim ve yere düştüm.

— Anne...

Telefon elimden birkaç santim uzağa düştü.

Uzanıp tekrar aldım.

Cemre'yi aradım.

— Anne...

— Geliyoruz kızım! Hakan'la birlikte çıkıyoruz.

Dakikalar sonra kapı açıldı.

Cemre ve Hakan içeri girdi.

Cemre hemen yanıma koştu.

— Kızım, iyi misin?

— Çok korkuyorum anne.

Hakan eğilip bana baktı.

— Derin, sakin ol. Biz buradayız.

Cemre:

— Ambulansı aradım. Geliyorlar.

Hakan:

— Alp nerede?

— Aradım... Açmadı.

Hakan telefonuna baktı.

— Toplantıdadır.

Cemre:

— Önce hastaneye gidelim. Alp'e de ulaşırız.

Ambulans kısa süre sonra geldi.

Ben hastaneye götürüldüm.

---

Alp ise toplantıdan çıktığında telefonunu eline aldı.

Ekranda onlarca cevapsız arama vardı.

Cemre.

Hakan.

Derin.

Bir anda yüzündeki ifade değişti.

Hemen Derin'i aradı.

Cevap yoktu.

Cemre'yi aradı.

— Anne?

Cemre telefonu açtı.

— Alp...

— Derin nerede?

Cemre birkaç saniye sustu.

— Hastanedeyiz.

Alp'in nefesi kesildi.

— Ne?

— Doğum başladı.

Alp hiçbir şey söylemeden telefonu kapattı.

Emre ve Efe ona baktı.

— Ne oldu?

Alp'in sesi titriyordu.

— Derin hastanede.

Ve hemen çıktı.

---

Hastaneye vardığında ailesi koridordaydı.

Alp koşarak yanlarına geldi.

— Derin nerede?

Cemre:

— İçeri aldılar.

— İyi mi?

Hakan Alp'in omzunu tuttu.

— Sakin ol oğlum.

— Baba, iyi mi?

Hakan cevap veremeden doktor yanlarına geldi.

Alp hemen doktora döndü.

— Eşim nerede?

Doktor ciddi bir ifadeyle konuştu.

— Doğum sırasında bazı komplikasyonlar gelişti. Şu anda müdahale ediyoruz.

Alp'in yüzü bembeyaz oldu.

— Ne demek müdahale ediyorsunuz?

Doktor:

— Şu an ameliyata alınması gerekiyor.

— Tehlikeli mi?

Doktor kısa bir süre sustu.

— Risk var.

Alp birkaç adım geriledi.

— Hayır...

Hakan yanına geldi.

— Alp.

Alp gözlerini kapattı.

— Benim suçum.

Cemre:

— Oğlum...

— Onu yalnız bıraktım.

Hakan:

— Sen nereden bilecektin?

— Aradı beni.

— Telefonun şarjdaydı.

— Açsaydım yanında olurdum.

Hakan Alp'in omzunu sıktı.

— Şimdi kendini suçlamanın zamanı değil.

Alp'in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

— Ben yanında olmalıydım.

Hakan birkaç saniye ona baktı.

Sonra daha yumuşak bir sesle:

— Sana kızacağım.

Alp başını kaldırdı.

Hakan devam etti.

— Hem de çok kızacağım.

Bir an sustu.

— Ama şimdi zamanı değil.

Alp ağlayarak başını eğdi.

Hakan:

— Kendine gel. Karının sana ihtiyacı var. Oğlunun da.

Alp derin bir nefes almaya çalıştı.

— Tamam.

Ama gözyaşlarını durduramıyordu.

---

Saatler geçmek bilmiyordu.

Saat akşama yaklaşmıştı.

Derin yaklaşık saat 19.53'te ameliyata alınmıştı.

Koridorda herkes sessizce bekliyordu.

Murat bir köşede oturuyor, Aylin onun yanında duruyordu.

Emre ve Efe de gelmişti.

Kimse doğru düzgün konuşmuyordu.

Alp ise ameliyathane kapısının önünden ayrılmıyordu.

Saatler geçti.

Birinci saat.

İkinci saat.

Üçüncü saat...

Dördüncü saat...

Beşinci saat...

Alp sürekli saate bakıyordu.

— Neden hâlâ çıkmadılar?

Cemre:

— Doktorlar ilgileniyor oğlum.

— Ama çok uzun sürdü.

Hakan:

— Sabret.

Alp ellerini yüzüne kapattı.

— Allah'ım...

Bir süre sonra içeriden bir bebek sesi duyuldu.

Herkes bir anda ayağa kalktı.

Alp'in gözleri büyüdü.

— Bebek...

Cemre'nin gözleri doldu.

— Oğlumuz...

Doktor kısa süre sonra dışarı çıktı.

Cemre hemen yanına koştu.

— Doktor, kızım iyi mi?

Doktor:

— Şimdilik durumu iyi. Çok yoruldu. Bir süre dinlenmesi gerekecek.

Hakan derin bir nefes aldı.

— Çok şükür.

Alp ise hâlâ ameliyathane kapısına bakıyordu.

Doktor:

— Bebeğiniz de iyi durumda.

Alp'in gözleri doldu.

Ama hâlâ Derin'i düşünüyordu.

— Onu görebilecek miyim?

— Birazdan odasına alınacak.

Kısa süre sonra hemşire bebeği getirdi.

Murat heyecanla Alp'e baktı.

— Oğlum, gel. Bak çocuğuna.

Alp yerinden kıpırdamadı.

— Baba...

— Gel.

Alp bebeğe baktı.

Sonra başını iki yana salladı.

— Ben onun yüzüne nasıl bakacağım?

Murat:

— Ne diyorsun oğlum?

— Derin içerideyken ben nasıl...

Hakan yanına geldi.

— Alp, bebeğin senin oğlun.

Alp gözlerini sildi.

— Biliyorum.

Cemre:

— Git oğlum. Kucağına al.

Alp yavaşça bebeğin yanına gitti.

Hemşire bebeği dikkatlice ona verdi.

Alp titreyen elleriyle oğlunu kucağına aldı.

Bir süre sadece baktı.

— Demir...

Sesi titriyordu.

— Sen Demir'sin.

Gözlerinden yaşlar aktı.

— Annen nerede biliyor musun?

Bebeğe bakarak fısıldadı.

— Seni görmek için saatlerce bekledi.

Tam o sırada koridorun diğer tarafından hızlı ayak sesleri geldi.

Doktorlar Derin'in odasına doğru koşuyordu.

Alp başını kaldırdı.

— Ne oluyor?

Bir doktor içeri girdi.

Alp bebeği hemen Murat'a verdi ve ardından koştu.

— Doktor!

Doktor dönüp ona baktı.

— Ne oldu?

— Eşime ne oluyor?

Doktor ciddi bir ifadeyle:

— Sanırım çok kan kaybetti.

Alp'in yüzü yeniden bembeyaz oldu.

— Ne?

— Acilen kan vermemiz gerekiyor. Yeniden ameliyata almamız lazım.

Alp hiç düşünmeden:

— Benim kan grubum uyuyor.

Doktor:

— Emin misiniz?

— Evet.

— O zaman hemen hazırlanalım.

Alp:

— Ne gerekiyorsa yapın.

---

Kan verme işlemi tamamlandığında Alp kendini oldukça yorgun hissediyordu.

Ama ayağa kalkar kalkmaz ilk baktığı yer oğlunun bulunduğu taraftı.

Murat bebeği kucağında tutuyordu.

Alp yanına gitti.

Demir'e baktı.

— Oğlum Demir...

Sesi titredi.

— Annen yanımıza gelecek, değil mi?

Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

— Gelecek.

Murat sessizce Alp'e baktı.

Alp bebeğin küçücük eline parmağını uzattı.

— Annen seni çok bekledi.

Bir süre sustu.

— Ben de seni çok bekledim.

Sonra bebeğe bakarak fısıldadı.

— Ama önce annen gelecek.

Koridorda bunu duyan herkes birbirine baktı.

Cemre'nin gözleri doldu.

— Demir mi dedi?

Hakan başını kaldırdı.

— Evet.

Cemre:

— Demek ismi...

Hakan hafifçe gülümsedi.

— Derin söylemek istemişti.

Cemre şaşkınlıkla:

— Bize söylemek istemedi mi?

Hakan:

— Sürpriz yapmak istedi. Çok düşündü. "Kızarsınız" diye korkuyordu.

Cemre'nin gözleri doldu.

— Ben kızıma kızar mıyım hiç?

Hakan başını iki yana salladı.

— Ben de kızmam.

Sonra Alp'e baktı.

— Şimdi önemli olan Derin'in iyi olması.

Saat ilerliyordu.

Alp, Demir'in yanından ayrılmıyordu.

Yaklaşık bir saat sonra doktor yeniden koridora çıktı.

Herkes ayağa kalktı.

Alp hemen doktora doğru yürüdü.

— Ne oldu?

Doktor bir süre onların yüzlerine baktı.

Alp'in kalbi yeniden hızlandı.

— Durumu nasıl?

Doktor cevap vermeden önce kısa bir nefes aldı.

Ve o an...

Koridordaki herkes sessizliğe gömüldü.