BÖLÜM 21:BİR TELEFON KADAR YAKIN

Derin

İstanbul'a dönerken yol hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu.

Camdan dışarı bakıyordum. Şehirler geride kalıyor, yollar uzuyor, gökyüzünün rengi yavaş yavaş değişiyordu.

Ama benim aklım hâlâ İzmir'deydi.

Daha doğrusu bir kişinin yanında.

Alp.

Sabah evden çıkarken söylediği son cümle sürekli aklımda dönüp duruyordu.

“Bu sefer telefonu aç. Özletme kendini.”

Ne kadar basit bir cümleydi.

Ama neden bu kadar içime işlemişti?

Telefonumu elime aldım.

Ekrana baktım.

Hiçbir bildirim yoktu.

Telefonu tekrar kapattım.

Atlas yan koltukta sessizce oturuyordu. Birkaç dakika boyunca bana baktıktan sonra dayanamadı.

— Sen iyi misin?

Gözlerimi camdan ayırmadan cevap verdim.

— İyiyim.

— Emin misin?

— Evet.

Atlas kaşını kaldırdı.

— Beş dakikada bir telefonuna bakıyorsun.

— Bakamaz mıyım?

— Bakabilirsin.

Bir saniye durdu.

— Ama mesaj bekleyen biri gibi bakıyorsun.

Başımı ona çevirdim.

— Ne alaka?

Atlas güldü.

— Hiç.

— Atlas.

— Tamam, tamam.

Telefonumu tekrar elime aldım.

Bu kez ekranı açmadım bile.

Atlas gülümseyerek başını koltuğa yasladı.

— Bir şey söyleyeceğim.

— Söyle.

— Ceyda seni merak ediyor.

Yüzüm biraz aydınlandı.

— Ona söyle birazdan arayacağım.

— Bana değil, kendisine söyle.

— Sen söyle.

— Ben niye söyleyeyim?

— Çünkü sen onun sevgilisisin.

Atlas hemen bana baktı.

— Daha değilim.

Gülmeye başladım.

— Ne demek daha değilim?

— Yani…

Omuzlarını silkti.

— Ceyda'nın ne düşündüğünü anlamaya çalışıyorum.

— Senin işin zor.

— Biliyorum.

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Atlas telefonunu çıkarıp bir mesaja baktı.

— Bak.

— Ne?

Telefonu bana uzattı.

Ceyda'dan mesaj gelmişti.

“Neredesiniz?”

Altında Atlas'ın cevabı vardı:

“Geliyoruz.”

Ceyda tekrar yazmıştı.

“Derin iyi mi?”

Atlas bana baktı.

— Bak, seni benden daha çok merak ediyor.

Gülümsedim.

— Çünkü arkadaşım.

— Ben de arkadaşınım.

— Sen farklısın.

— Neyim?

— Bilmiyorum.

Atlas güldü.

— Neyse. İstanbul'a varalım da.

Başımı tekrar cama yasladım.

Gözlerimi kapattım.

Ve yine aynı cümle aklıma geldi.

Özletme kendini.

İlk defa birinin benden gitmememi istemesinden değil…

Benim bir yerde kalmak istememden korkuyordum.

---

İstanbul

Akşamüstü şehre girdiğimizde hava kararmaya başlamıştı.

Atlas arabayı park ederken ben çantamı aldım.

Daha kapıyı açmadan Ceyda'nın uzaktan el salladığını gördüm.

— DERİİİN!

Gülümsedim.

Arabadan iner inmez Ceyda bana sarıldı.

— Sonunda geldin!

— Özledin mi?

— Hem de çok.

Sonra beni baştan aşağı süzdü.

— Ama sen bir garipsin.

— Ne var?

— Bilmiyorum. Yüzünde bir şey var.

Atlas araya girdi.

— İzmir'de kaldı.

Ceyda ona baktı.

— Ne kaldı?

Atlas sırıttı.

— Hiç.

Ceyda gözlerini kıstı.

— Siz kesin bir şey konuşuyorsunuz.

— Hayır.

— Derin?

Ben çantamı düzelttim.

— Ben bir şey konuşmadım.

Ceyda'nın bakışları daha da şüpheli hâle geldi.

— Tamam. Sonra anlatırsın.

— Anlatacak bir şey yok.

— Tabii.

Üçümüz birlikte yürümeye başladık.

Ceyda bir yandan Atlas'la uğraşıyor, Atlas da ona cevap veriyordu.

Ben ise birkaç adım geriden onları izliyordum.

İçimde garip bir boşluk vardı.

İzmir'den ayrılmıştım.

Ama sanki bir parçam orada kalmıştı.

---

O gece ders çalışmak için masama oturdum.

Kitaplarımı açtım.

Kalemimi elime aldım.

Bir soru okudum.

Sonra tekrar okudum.

Hiçbir şey anlamıyordum.

Telefonum masanın üzerindeydi.

Ekran kapalıydı.

Ama gözüm sürekli oraya gidiyordu.

Sonunda telefonu elime aldım.

Mesajlar kısmını açtım.

Alp'in konuşmasına girdim.

En son yazdığı mesaj hâlâ duruyordu.

“Özletme kendini.”

Mesajın üzerine uzun süre baktım.

Sonra yazmaya başladım.

“Sen de.”

Bir süre ekrana baktım.

Göndermedim.

Sildim.

Tekrar yazdım.

“İzmir nasıl?”

Onu da sildim.

Sonunda telefonu yatağın üzerine fırlattım.

— Ben ne yapıyorum ya?

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekranda bir isim vardı.

Alp.

Kalbim bir anlığına hızlandı.

Telefonu birkaç saniye sadece izledim.

Sonra aklıma sabah söylediği cümle geldi.

“Bu sefer telefonu aç.”

Aramayı açtım.

— Alo?

Karşıdan birkaç saniye ses gelmedi.

Sonra Alp'in sesi duyuldu.

— Vardınız mı?

İstemeden gülümsedim.

— Vardık.

— İyi.

Bir sessizlik oldu.

Kaşlarımı çattım.

— Sadece iyi mi?

Alp hafifçe güldü.

— Ne dememi bekliyorsun?

— Bilmiyorum.

— O zaman ne diyeyim?

— Mesela…

Duraksadım.

— Özledim diyebilirsin.

Karşı taraf sustu.

Ne söylediğime ben de şaşırmıştım.

— Şaka yaptım.

Alp'in sesi geldi.

— Ben şaka yapmadım.

Kalbim hızlandı.

— Ne?

— Özledim.

Bir süre konuşamadım.

Alp devam etti.

— Daha bugün gittin.

— Biliyorum.

— Ama ev sessiz geldi.

Gözlerimi kapattım.

— Evde herkes var ama.

— Biliyorum.

— O zaman?

— Sen yoksun.

Bu kez hiçbir şey söyleyemedim.

Alp de sustu.

Aramızdaki sessizlik uzun sürdü.

Ama bu sessizlik rahatsız edici değildi.

Sanki ikimiz de söylemek istediğimiz şeyleri söylemeden birbirimizi anlıyorduk.

— Ders çalışıyordum, dedim sonunda.

— Çalışıyor muydun gerçekten?

— Evet.

— Kaç soru çözdün?

— Daha başlamadım.

Alp güldü.

— Derin…

— Ne?

— Sen hiç değişmemişsin.

— Sen de.

— Ben değiştim.

— Hayır.

— Nereden biliyorsun?

— Çünkü sesinden belli.

Alp birkaç saniye sustu.

— Çocukken de böyle konuşurdun.

Gülümsedim.

— Çocukken ben çok konuşurdum.

— Hâlâ çok konuşuyorsun.

— Sen de çok susuyorsun.

— Birimizin susması lazım.

— Neden?

— Yoksa ikimiz de aynı anda konuşuruz.

Kahkaha attım.

— Haklısın.

Sonra yine sessizlik oldu.

Bu kez ben sordum.

— Bugün ne yaptın?

— Şirketteydim.

— Çok mu çalıştınız?

— Biraz.

— Emre?

— O da oradaydı.

— Efe?

— O zaten her yerde.

Gülmeye başladım.

— Doğru.

— Esma da uğradı.

— Esma bana mesaj attı zaten.

— Ne yazdı?

— “İstanbul'a gidince bizi unutma.”

Alp'in sesi yumuşadı.

— Unutmazsın.

— Bilmiyorum.

— Sen unutmazsın.

Bu cümle içimde bir yere dokundu.

Çünkü Alp beni benden daha iyi tanıyor gibiydi.

— Alp…

— Efendim?

— Sence ben çok değiştim mi?

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

— Değiştin.

İçim biraz burkuldu.

Ama Alp devam etti.

— Ama bazı şeylerin hiç değişmediğini de gördüm.

— Mesela?

— Beni hâlâ kızdırıyorsun.

Güldüm.

— Sen de hâlâ beni kızdırıyorsun.

— Demek ki sorun yok.

— Belki.

— Belki mi?

— Belki.

Alp güldü.

Sonra sesi biraz daha ciddi hâle geldi.

— Derin…

— Efendim?

— Bu sefer gerçekten konuşalım.

Ne diyeceğimi bilemedim.

— Ne hakkında?

— Her şey hakkında.

— Geçmiş hakkında mı?

— Geçmiş hakkında da.

— Korkuyorum.

— Neden?

— Çünkü bazı şeyleri konuşunca eskisi gibi olmayabilir.

Alp'in sesi yavaşladı.

— Zaten eskisi gibi değiliz.

Bu cümle içimde yankılandı.

Haklıydı.

Artık çocuk değildik.

Artık aynı bahçede oyun oynayan iki çocuk değildik.

Ama belki de aramızdaki şeyin değişmiş olması, tamamen kaybolduğu anlamına gelmiyordu.

— Uyumam lazım, dedim.

— Ders çalışacaktın.

— Yarın çalışırım.

— Derin.

— Ne?

— Sınavların var.

— Biliyorum.

— O zaman çalış.

— Sen de git uyu.

— Tamam.

Bir an ikimiz de kapatmadık.

Sonunda Alp:

— İyi geceler.

— İyi geceler.

Telefon kapandı.

Ekrana birkaç saniye baktım.

Sonra telefonu göğsümün üzerine koyup tavana baktım.

İlk defa uzun zamandır…

İçimdeki sessizlik bu kadar ağır gelmiyordu.

---

Birkaç Gün Sonra

Günler hızla geçmeye başladı.

Dersler, sınavlar, ödevler…

İstanbul'un koşuşturması yeniden hayatıma girmişti.

Ama her akşam telefonum çaldığında artık kimin aradığını tahmin edebiliyordum.

Alp.

Bazen sadece beş dakika konuşuyorduk.

Bazen yarım saat.

Bazen de aramızda birkaç cümleden fazlası geçmiyordu.

Ama yine de arıyordu.

Ben de açıyordum.

Bir akşam Ceyda yanımda otururken telefonum çaldı.

Ekrana baktım.

Alp.

Ceyda hemen sırıttı.

— Açsana.

— Sus.

— Niye?

— Dalga geçeceksin.

— Geçmeyeceğim.

— Geçeceksin.

— Aç.

Aramayı açtım.

— Alo?

Alp:

— Müsait misin?

— Evet.

Ceyda hemen kulağıma eğilip fısıldadı:

— Çok tatlı konuşuyor.

Dirseğimle onu ittim.

— Ceyda!

Alp karşıdan:

— Ceyda mı?

— Evet.

— Selam söyle.

Ceyda yüksek sesle:

— ALEYKÜM SELAM!

Alp güldü.

— Hâlâ aynı.

Ceyda:

— Sen de hâlâ arıyorsun.

Bir sessizlik oldu.

Ceyda bana baktı.

Ben ona.

Sonra Ceyda gülümseyip ayağa kalktı.

— Ben sizi yalnız bırakayım.

— Ceyda!

— Ne var?

Gülerek odadan çıktı.

Telefonu kulağımda tutmaya devam ettim.

— Kusura bakma.

— Sorun değil.

— Ne diyecektin?

Alp'in sesi biraz değişti.

— Yarın İstanbul'a geliyoruz.

Şaşırdım.

— Ne?

— Bir iş için.

— Kim?

— Ben, Emre ve Efe.

Bir an hiçbir şey söylemedim.

— Ne zaman?

— Sabah.

Kalbim hızlandı.

— Sabah mı?

— Evet.

— Ne kadar kalacaksınız?

— Bilmiyorum.

Sonra kısa bir sessizlik oldu.

— Ama istersen seni görmeye gelirim.

Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme oluştu.

— İsterim.

Alp'in sesi yumuşadı.

— Tamam.

O gece telefonu kapattığımda uzun süre uyuyamadım.

Ertesi sabah Atlas'la birlikte dışarı çıkacaktık.

Ama artık aklımda başka bir şey vardı.

Alp İzmir'den İstanbul'a değil…

Benim olduğum yere geliyordu.

Belki de aramızdaki mesafe düşündüğüm kadar büyük değildi.

Çünkü bazen insanın birine ulaşması için kilometreler değil…

Sadece bir telefon yeterdi.