BÖLÜM 29:BU SEFER BEN

Derin

Bir ay geçmişti.

Bir ay önce elimde birkaç dosyayla boş bir ofisin ortasında dururken şimdi aynı yer bambaşka görünüyordu.

Duvarlarda raflar vardı.

Masamın üzerinde dosyalar düzenliydi.

Bekleme alanında koltuklar, küçük bir sehpa ve birkaç dekorasyon vardı.

Pencerenin önüne de küçük bir çiçek koymuştum.

Artık burası gerçekten benim büromdu.

Kendi emeğimle kurduğum...

Kendi adımı taşıyan...

Kendi hayatımın ilk büyük adımı.

Kapı açıldı.

Esma elinde iki kahveyle içeri girdi.

"Avukat Hanım."

Başımı kaldırdım.

"Efendim?"

"Kahveniz."

Kahveyi aldım.

"Teşekkür ederim."

Esma karşımdaki sandalyeye oturdu.

"Bugün kaç dosya var?"

"Şimdilik üç."

"Şimdilik mi?"

"Belki daha gelir."

Esma etrafa bakıp gülümsedi.

"Ben bir ay önce buraya geldiğimde sadece boş duvarlar vardı."

"Şimdi dosyalarımız var."

"Ve benim masam."

"Onu da unutma."

Esma güldü.

"Onu nasıl unutabilirim?"

Esma bir süredir benimle birlikte büroda çalışıyordu. Dosyaları düzenliyor, gelen telefonlarla ilgileniyor, randevuları ayarlıyordu.

Ben de artık işime iyice alışmıştım.

Her şey yavaş yavaş düzene giriyordu.

Telefonum çaldı.

Ekrana baktım.

Alp.

Alp:

Bugün işin bitince müsait misin?

Cevap yazdım.

Ben:

Akşama doğru.

Mesaj hemen geldi.

Alp:

Tamam.

Esma bana baktı.

"Alp mi?"

"Ya..."

"Ne?"

"Bir şey yok."

Esma gülümseyerek başını salladı.

"Tabii."

"Gerçekten bir şey yok."

"Ben bir şey demedim ki."

"Yüzünden belli."

Esma kahvesinden bir yudum aldı.

"Ben hiçbir şey görmedim."

Gülerek başımı iki yana salladım.

---

İKİ GÜN KALA

Akşam bürodan çıktığımda Alp dışarıda beni bekliyordu.

Arabaya bindim.

"Nereye?"

"Sürpriz."

"Alp."

"Evet?"

"Nereye gidiyoruz?"

"Söylemeyeceğim."

"Ben sürpriz sevmiyorum."

"Yalan."

"Değil."

"Geçen ay Esma'nın teklifinde ağladın."

"O farklı."

"Nasıl farklı?"

"Çünkü o benim arkadaşım."

Alp gülümsedi.

"Tamam."

Bir süre sonra arabayı sahil tarafında durdurdu.

İndik.

Birlikte yürüyüp çocukluğumuzdan beri bildiğimiz sakin bir yere geldik.

Bir banka oturduk.

Ben denize baktım.

"Buraya neden geldik?"

"Konuşmak için."

"Ne hakkında?"

Alp birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra bana döndü.

"Doğum günün yaklaşıyor."

"İki gün sonra."

"Biliyorum."

"Ee?"

Alp derin bir nefes aldı.

"Geçen zamanlarda çok düşündüm."

"Ne düşündün?"

"Bizim hakkımızda."

Kalbim hızlandı.

Alp devam etti.

"Çocukluğumuzdan beri hayatımda olan birisin."

Gülümsedim.

"Sen de benim."

"Biliyorum."

Bir an sustu.

"Ve artık bazı şeyleri ertelemek istemiyorum."

"Nasıl?"

"Ben sana daha önce hislerimi söyledim."

"Evet."

"Sen de bana ne hissettiğini söyledin."

"Evet."

"Sonra ikimiz de sustuk."

Başımı eğdim.

"Biraz."

"Biraz değil."

Güldüm.

"Tamam, çok."

Alp de güldü.

Sonra gözlerini bana çevirdi.

"Bu sefer farklı olsun istiyorum."

"Nasıl?"

Alp birkaç saniye düşündü.

"Bu sefer çıkma teklifini sen değil... ben etsem olur mu?"

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Ne?"

"Ben sana çıkma teklifi etmek istiyorum."

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Alp bekledi.

Ben ise düşünmeye çalışıyordum.

"Alp..."

"Hemen cevap vermek zorunda değilsin."

"Ben gerçekten düşünmek istiyorum."

"Tamam."

Alp başını salladı.

"Düşün."

"Sen bekleyecek misin?"

"Beklerim."

Sonra gülümsedi.

"Zaten bu zamana kadar bekledim."

---

O gece eve döndüğümde uzun süre düşündüm.

Alp'le yaşadığımız her şeyi...

Çocukluğumuzu...

Kavgalarımızı...

Birbirimizden uzaklaştığımız zamanı...

Sonra yeniden birbirimizi bulmamızı...

Ve en sonunda onun bana söylediklerini.

Sabah olduğunda kararımı vermiştim.

---

DOĞUM GÜNÜ

Ertesi gün büroya gittiğimde masamın üzerinde küçük bir kutu vardı.

Esma hemen yanıma geldi.

"Ben koymadım."

"Kim koydu acaba?"

Kutuyu açtım.

İçinden küçük, zarif bir hediye çıktı.

Yanında da bir not vardı.

"İyi ki doğdun, Derin."

Notun altında isim yoktu.

Ama kimin olduğunu biliyordum.

Gülümsedim.

Esma:

"Alp?"

Başımı salladım.

"Alp."

"Çok güzelmiş."

"Evet."

Esma bana bakıp sırıttı.

"Sen de çok mutlu oldun."

"Doğum günüm."

"Tabii."

---

Akşam olduğunda büroyu kapattım.

Tam çıkarken telefonum çaldı.

Alp arıyordu.

"Alo?"

"Doğum günün kutlu olsun."

"Teşekkür ederim."

"Bugün konuşabilir miyiz?"

"Olur."

"Geçen günkü konu hakkında."

Kalbim yine hızlandı.

"Tamam."

---

Sahilde buluştuk.

Alp beni görünce gülümsedi.

"İyi ki doğdun."

"Teşekkür ederim."

Birlikte yürümeye başladık.

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Alp durdu.

"Karar verdin mi?"

Ona baktım.

"Evet."

Alp'in yüzündeki ifade değişti.

"Ve?"

Derin bir nefes aldım.

"Kabul."

Alp birkaç saniye konuşmadı.

Sanki gerçekten beklemediği bir cevap almış gibi bana baktı.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

Gülümsedim.

"Ama..."

Alp kaşını kaldırdı.

"Ama?"

"Benden çekeceğin var."

Alp kahkaha attı.

"Zaten bu zamana kadar çekmişim."

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Ne yani?"

"Evet."

"Cidden çekilmesi zor biri miyim?"

Alp başını yana eğdi.

"Biraz."

"Biraz mı?"

"Biraz fazla."

"Alp!"

Gülmeye başladı.

"Ne var?"

"İyi tamam."

Kollarımı bağladım.

"Konuşma o zaman."

Alp gülerek başını salladı.

"Tamam."

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra bana baktı.

"Demek şu an sevgilimsin."

Bir an durdum.

"Şu anlık sevgilimsin."

Alp'in gülümsemesi anında kayboldu.

"Ne demek şu anlık?"

Omuz silktim.

"Ne bileyim?"

"Derin."

"Evet?"

"Ne demek şu anlık?"

"Sonuçta kesin olan bir şey yok."

Alp'in kaşları çatıldı.

"Nasıl yani?"

"Belki başka sevgilim de olur."

Alp'in yüzü bir anda değişti.

"Ne demek başka sevgilim?"

Gülmemek için dudaklarımı ısırdım.

"Belki olur."

"Kim?"

"Ne bileyim, biri."

"Kim biri?"

"Alp, nereden bileyim?"

"Sen az önce başka sevgilim olabilir diyorsun."

"Evet."

"Sonra kim olduğunu bilmiyorsun."

"Evet."

Alp ellerini beline koydu.

"Bak şimdi sinirden başıma ağrı girecek."

Dayanamayıp gülmeye başladım.

"Ne gülüyorsun?"

"Yüzüne."

"Komik mi?"

"Biraz."

Alp bana bakıp başını iki yana salladı.

"Ben aynısını sana desem ne olur?"

Gülümsememi bıraktım.

"Ne desem?"

"Ben de 'belki başka sevgilim olur' desem?"

Bir anda yüzüm ciddileşti.

"De bakalım ne olurmuş."

Alp kollarını bağladı.

"Ne olur?"

"Önce o kızı..."

Duraksadım.

"Sonra seni..."

Alp merakla bekledi.

"Ne yaparsın?"

"İkinizi de vururum."

Bir an sessizlik oldu.

Sonra Alp büyük bir kahkaha attı.

Ben kaşlarımı çattım.

"Ne gülüyorsun?"

"Komik mi?"

"Sen söyledin."

"Sen de gerçekten yaparsın diye inanıyorum."

"Abartma."

"Yapar mısın?"

"Yok."

Alp gülerek başını salladı.

"İnanıyorum sana."

"Çok komiksin."

"Sen de hiç değişmemişsin."

"Ne alaka?"

"Çocukken de böyleydin."

"Ben ne yapmışım çocukken?"

Alp gülümseyerek:

"Kızların saçını çekerdin."

Gözlerimi büyüttüm.

"Yok öyle bir şey."

"Var var."

"Yok."

"Var."

"Alp, ben kimsenin saçını çekmedim."

"Çektin."

"Hayır."

"İstersen hatırlatayım."

"Nasıl?"

Alp bana baktı.

"Bir gün annelerimiz bizi komşuya götürmüştü."

Bir anda zihnimde eski bir görüntü belirdi.

---

YILLAR ÖNCE

Leyla ve Cemre bizi de yanlarına alıp komşuya gitmişti.

Evde birkaç çocuk daha vardı.

Ben küçüktüm.

Alp de benim yaşlarımdan biraz daha büyüktü.

Salonda çocuklar ders çalışıyordu.

Alp de masanın başında oturmuş, önündeki deftere bir şeyler yazıyordu.

Yanında sınıftan bir kız vardı.

Kız ona bir şeyler anlatıyor, Alp de onu dinliyordu.

Ben ise sıkılmıştım.

Bir süre onları izledikten sonra Alp'e seslendim.

"Alp."

Alp başını kaldırdı.

"Efendim?"

"Alp, kalk oynayalım."

Yanındaki kız başını kaldırıp bana baktı.

"Yok, ders yapıyoruz."

Ben kıza baktım.

"Sana demedim."

Kız kaşlarını çattı.

"Git ya, ne bağırıyorsun?"

Alp şaşkınlıkla bana baktı.

"Derin..."

Ben kollarımı bağladım.

"Alp kalk."

Kız hemen araya girdi.

"Sanane ya? O burada durmak istiyor."

Ben Alp'e baktım.

"Alp, kalk hadi."

Alp ne diyeceğini bilemeden ikimize bakıyordu.

Kız bu kez sinirlenerek:

"Bir susar mısın?"

Ben de kızın yanına gittim.

"Sen sus."

Kız bana dönüp bir şey söyleyecekken ben onun saçından tutup çekmiştim.

Kızın ağlama sesi salona yayıldı.

Bir anda herkes sustu.

Alp şaşkınlıkla bana baktı.

"Derin!"

Ben de bir an ne yaptığımı fark edip geri çekildim.

Kız ağlayarak annesinin yanına koştu.

Ben ise Alp'e baktım.

"Sen kalkacaktın."

Alp gözlerini kırpıştırdı.

"Sen gerçekten..."

Cümlesini tamamlayamadı.

Ben dudaklarımı büzdüm.

"Ben seninle oynayacaktım."

Alp bir süre bana baktı.

Sonra defterini kapattı.

"Tamam."

"Tamam mı?"

"Evet."

Ayağa kalktı.

"Gel."

Yüzüm hemen güldü.

Birlikte salondan çıktık.

---

ŞİMDİ

Gözlerimi kapatıp başımı iki yana salladım.

"Ben gerçekten böyle bir şey yapmış mıyım?"

Alp kahkaha attı.

"Yaptın."

"Hatırlamıyorum."

"Ben hatırlıyorum."

"Niye hatırlıyorsun?"

"Çünkü senin yüzünden o gün ders çalışamamıştım."

Gülmeye başladım.

"Ben sadece seninle oynamak istemişim."

"İşte."

"Ne işte?"

Alp bana baktı.

"Çocukken de peşimden ayrılmıyordun."

"Sen de beni bırakmıyordun."

Alp'in yüzündeki gülümseme yumuşadı.

"Hâlâ bırakmıyorum."

Bir an sessiz kaldım.

Sonra gülümsedim.

"Fark ettim."

Alp başını eğip bana baktı.

"Ve bu sefer..."

Durdu.

"Bu sefer ne?"

"Bu sefer kaçmayacağım."

İçimde sıcak bir his oluştu.

"Ben de kaçmayacağım."

Alp gülümsedi.

"Anlaştık."

"Anlaştık."

Sonra birlikte yürümeye devam ettik.

Bir süre sonra Alp tekrar konuştu.

"Bu arada."

"Ne?"

"Şu anlık sevgilinim ya..."

"Evet."

"Bu 'şu anlık' kısmını değiştireceğiz."

Gülerek ona baktım.

"Belki."

Alp gözlerini kıstı.

"Derin."

"Efendim?"

"Yine başlama."

Kahkaha attım.

"Tamam, tamam."

Alp de gülümsedi.

İkimiz de biliyorduk.

Bu ilişki daha yeni başlamıştı.

Ve önümüzde Efe ile Esma'nın nişanı, yeni hayatlar, yeni planlar ve belki de hiç beklemediğimiz başka başlangıçlar vardı.

Ama ilk defa...

Bütün bunların içinde kendimi yalnız hissetmiyordum.

Çünkü yanımda Alp vardı.

Bu kez gerçekten...

Yanımda.