BÖLÜM 4:BİR EVDE EKSİLEN SES

Demir'in cenazesi birkaç gün sonra kaldırıldı.

O gün gökyüzü kapalıydı.

İnsanlar sessizce bir araya gelmiş, birbirlerine bakıyor ama kimse ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Cemre ise evdeydi.

Hastaneden çıktığından beri doğru düzgün konuşmamıştı.

Doktorlar henüz toparlanması gerektiğini söylemişti. Üstelik yeni doğum yapmıştı.

Ama Cemre'nin aklı yalnızca tek bir yerdeydi.

Demir'de.

Oğlunda.

Beş yaşındaki oğlunda...

Cenaze namazına gitmeyi istemişti.

Ama ayağa kalkacak gücü bile kendinde bulamamıştı.

Hakan defalarca yanına gelmişti.

— Cemre... İstersen birlikte gidelim.

Cemre hiçbir şey söylememişti.

— Oğlumuz orada.

Cemre gözlerini kapatmıştı.

— Biliyorum.

— Son kez...

Cemre'nin dudakları titremişti.

— Gidemem.

Hakan başını eğmişti.

— Tamam.

Cemre yatağın üzerinde öylece kalmıştı.

Evin diğer odasında ise küçücük Derin'in ağlama sesi duyuluyordu.

Ama Cemre yerinden kalkmıyordu.

🖤🍯

Günler geçti.

Sonra haftalar...

Evdeki sessizlik değişmedi.

Cemre çoğu zaman yatağında yatıyordu.

Perdeler kapalıydı.

Odaya güneş girmiyordu.

Masada günlerce dokunulmamış bir bardak duruyordu.

Hakan işe gitmek zorundaydı ama aklı sürekli evde kalıyordu.

Her eve gelişinde aynı manzarayla karşılaşıyordu.

Cemre yatağında...

Derin ise beşiğinde.

Bir gün Hakan içeri girdi.

— Cemre?

Cevap yoktu.

— Cemre, geldim.

Cemre gözlerini açtı.

— Hoş geldin.

Sesi çok kısık çıkmıştı.

Hakan yatağın kenarına oturdu.

— Bugün Derin çok ağladı.

Cemre tavana baktı.

— Biliyorum.

— Biraz ilgilenebilir misin?

Cemre cevap vermedi.

Hakan bir süre bekledi.

— Cemre...

— Ben yapamıyorum.

Hakan'ın gözleri doldu.

— Neyini yapamıyorsun?

Cemre gözlerini kapattı.

— Hiçbir şeyini.

— O senin kızın.

Cemre'nin gözlerinden yaş süzüldü.

— Benim oğlum öldü, Hakan.

Hakan sustu.

— Ben daha onun ölümünü bile kabul edemiyorum.

— Biliyorum.

— Her gözümü kapattığımda onu görüyorum.

Hakan elini tuttu.

— Ama Derin'in sana ihtiyacı var.

Cemre elini yavaşça çekti.

— Benim de Demir'e ihtiyacım vardı.

Hakan'ın söyleyecek sözü kalmadı.

🖤🍯

Derin gün geçtikçe daha çok ağlıyordu.

Acıktığında...

Uykusu geldiğinde...

Kucağa ihtiyaç duyduğunda...

Ağlıyordu.

Cemre ise çoğu zaman o sesi duyduğu hâlde yerinden kalkmıyordu.

Bir gün Aylin kapıyı çaldı.

Elinde küçük bir çanta vardı.

Hakan kapıyı açtı.

— Aylin...

Aylin içeri girdi.

— Derin nasıl?

Hakan derin bir nefes aldı.

— Sürekli ağlıyor.

Aylin başını salladı.

— Ver bana.

Bebeği kucağına aldı.

Derin bir süre ağlamaya devam etti.

Aylin onu yavaşça salladı.

— Tamam güzelim... Tamam.

Hakan uzaktan onları izliyordu.

Aylin bir süre sonra Cemre'nin odasına gitti.

— Cemre?

Cemre yatağında oturuyordu.

— Aylin...

Aylin yanına oturdu.

— Bak, Derin burada.

Cemre bebeğe bakmadı.

Aylin yavaşça konuştu.

— Biraz kucağına almak ister misin?

Cemre başını iki yana salladı.

— Hayır.

Aylin'in yüzü düştü.

— Cemre...

— Yapamıyorum.

— Kimse senden hemen toparlanmanı beklemiyor.

Cemre gözlerini kapattı.

— Ben onu istemiyorum demiyorum.

Sesi titriyordu.

— Sadece ona baktığımda...

Sustu.

— Demir'in olmadığı aklıma geliyor.

Aylin'in gözleri doldu.

— Biliyorum.

— Onu hastanede kucağıma bile alamadım.

— Derin senin suçun değil.

Cemre cevap vermedi.

Aylin bebeğe baktı.

— Ama onun da bir suçu yok.

Cemre gözlerini kapattı.

Derin yine ağlamaya başladı.

Aylin bebeği biraz daha kendine çekti.

— Ben ilgilenirim.

🖤🍯

Aradan aylar geçti.

Derin büyüyordu.

Ama Cemre hâlâ aynıydı.

Evde konuşulan birkaç cümle dışında sesi duyulmuyordu.

Derin'in ihtiyaçları ise artık yalnızca bir kişinin çabasıyla karşılanamıyordu.

Hakan bir gün Aylin'le konuştu.

— Böyle devam edemeyiz.

Aylin başını eğdi.

— Biliyorum.

— Derin'in düzenli beslenmesi gerekiyor.

— Evet.

— Cemre bunu yapamıyor.

Aylin sessiz kaldı.

Sonra yavaşça konuştu.

— Bir süre Derin'e yardımcı olacak bir süt anne bulmamız gerekiyor.

Hakan başını salladı.

— Ben de bunu düşünüyordum.

— Hem Cemre'yi de zorlamamak lazım.

— Ama Derin'i de yalnız bırakamayız.

Aylin bebeğe baktı.

— Onun hiçbir şeyden haberi yok.

Hakan'ın gözleri doldu.

— O daha kardeşinin öldüğünü bile bilmiyor.

🖤🍯

Kara ailesi ellerinden geldiğince yardımcı olmaya başladı.

Aylin sık sık Yalın ailesinin evine geliyor, Derin'le ilgileniyordu.

Hakan da fırsat buldukça evde Derin'in yanında oluyor, elinden geleni yapmaya çalışıyordu.

Ama evin içinde eksik olan şey hiçbir yardımın dolduramayacağı kadar büyüktü.

Demir'in sesi yoktu.

Oyuncakları bir köşede duruyordu.

Ayakkabıları kapının yanında kalmıştı.

Alp ise bunu anlamakta zorlanıyordu.

Bir gün annesiyle birlikte Yalın ailesinin evine geldiklerinde koridorda Demir'in küçük arabasını gördü.

Alp arabayı eline aldı.

— Anne?

— Efendim?

— Demir ne zaman gelecek?

Aylin'in yüzü düştü.

— Oğlum...

— Çok oldu.

Alp arabayı elinde çeviriyordu.

— Neden gelmiyor?

Aylin dizlerinin üzerine çöktü.

— Demir artık gelmeyecek.

Alp kaşlarını çattı.

— Nereye gitti?

Aylin bir an sustu.

— Demir öldü oğlum.

Alp başını iki yana salladı.

— Hayır.

— Alp...

— Hayır, dün de öldü dediniz.

Aylin'in gözleri doldu.

— Evet.

— Ama sonra geri gelir.

Aylin onu kendine çekti.

— Gelmeyecek.

Alp ağlamaya başladı.

— Ben onunla oynayacaktım.

Aylin sıkıca sarıldı.

— Biliyorum.

— Bana söz vermişti.

— Biliyorum oğlum.

Alp'in sesi titredi.

— Kardeşini koruyacaktı.

Aylin gözlerini kapattı.

— Evet...

Alp bir süre sustu.

Sonra odadan gelen bebek ağlamasını duydu.

— O kim?

Aylin cevap vermeden önce Derin'in odasına baktı.

— Derin.

Alp'in yüzü değişti.

— Demir'in kardeşi mi?

— Evet.

Alp beşiğe yaklaştı.

Derin ağlıyordu.

Alp küçük ellerini beşiğin kenarına koydu.

— Demir nerede?

Aylin hemen arkasından geldi.

— Alp...

— Ama Derin burada.

Aylin onun omzuna dokundu.

— Demir'i artık sorma oğlum.

Alp annesine baktı.

— Neden?

Aylin'in sesi yumuşadı.

— Çünkü Cemre teyzen çok üzülüyor. Onun yanında Demir'i konuşma, olur mu?

Alp başını eğdi.

— Ama ben onu özlüyorum.

Aylin gözyaşlarını sildi.

— Ben de özlüyorum.

Alp beşiğe baktı.

Derin hâlâ ağlıyordu.

— O da ağlıyor.

— Evet.

— Annesi niye gelmiyor?

Aylin cevap veremedi.

🖤🍯

O gece Derin yine uzun süre ağladı.

Cemre yatağında gözlerini kapatmıştı.

Bebeğinin sesi odanın kapısından içeri kadar geliyordu.

Ama Cemre hareket etmiyordu.

Hakan kapının önünde durdu.

Bir süre eşine baktı.

Sonra dayanamadı.

— Cemre.

Cemre cevap vermedi.

— Cemre, kalk.

Sessizlik.

— Derin ağlıyor.

Cemre gözlerini açtı.

— Biliyorum.

— O zaman git.

Cemre tekrar gözlerini kapattı.

— Yapamıyorum.

Hakan'ın sabrı tükendi.

— Ne zamana kadar?

Cemre sustu.

— Ne zamana kadar böyle yatacaksın?

— Bilmiyorum.

Hakan'ın sesi yükseldi.

— Biz bir çocuğumuzu kaybettik!

Cemre gözlerini açtı.

Hakan'ın gözlerinden yaşlar akıyordu.

— Bir çocuğumuzu kaybettik, Cemre.

Sesi titredi.

— Diğerini de mi kaybedelim?

Cemre donup kaldı.

Hakan devam etti.

— Derin'in hiçbir suçu yok.

— Biliyorum...

— O Demir değil.

Cemre'nin gözleri doldu.

— Biliyorum.

— O senin oğlunun yerine gelmedi.

Hakan'ın sesi kırıldı.

— O sadece senin kızın.

Cemre yavaşça yatağın kenarına oturdu.

İlk kez uzun zamandır gözlerini doğrudan Hakan'ın gözlerine dikti.

— Derin...

Hakan sustu.

Cemre'nin sesi titriyordu.

— Derin nerede?

Hakan kapıya doğru baktı.

Koridorun diğer ucundan bebeğin ağlama sesi geliyordu.

Cemre yavaşça ayağa kalktı.

Aylar sonra ilk kez yatağından kendi isteğiyle kalkmıştı.

Ve ilk kez...

Kızını sormuştu.

Derin nerede?

🖤🍯