BÖLÜM 30:BİR GÜN BİZ DE

Efe ve Esma'nın nişanına daha birkaç saat vardı.

Herkes hazırlıklarla uğraşıyordu. Bir yanda masalar düzenleniyor, diğer yanda süslemeler tamamlanıyordu. Evlerin önündeki hareketlilikten herkesin heyecanlı olduğu belli oluyordu.

Esma, Ceyda ve Derin'le birlikte hazırlanırken Efe de Emre ve Alp'le dışarıda son kontrolleri yapıyordu.

— Oğlum, yüzükler sende mi? diye sordu Emre.

Efe cebini kontrol etti.

— Bende.

Alp gülerek başını salladı.

— Üç kere baktın.

— Kaybolur diye korkuyorum.

— Yüzük cebinde.

— Biliyorum.

Murat uzaktan seslendi.

— Efe! Oğlum, sen böyle heyecan yaparsan kızın karşısında konuşamazsın!

Herkes güldü.

Efe:

— Sağ olun Murat amca, çok yardımcı oldunuz.

— Ben buradayım oğlum. Tecrübeli adamım.

Hakan hemen araya girdi.

— Senin tecrübeni kimse istemedi Murat.

Murat kahkaha attı.

— Kıskanıyorsun.

— Neyi kıskanacağım?

— Benden öğreniyorlar işte.

Alp ve Emre birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.

Bir süre sonra hazırlıkların çoğu tamamlandı.

Derin dışarı çıktığında Alp onu gördü.

— Hazır mısın?

— Neye?

— Bugüne.

Derin gülümsedi.

— Hazırım.

— Güzel.

Derin etrafına baktı.

— Herkes nerede?

— Bir kısmı içeride. Bir kısmı da nişan alanına geçti.

— Sen gitmiyor musun?

Alp başını iki yana salladı.

— Birazdan.

Derin de yanında kaldı.

Kalabalığın biraz uzağında yürümeye başladılar.

Bir süre konuşmadan yan yana yürüdüler.

Derin sonunda Alp'e baktı.

— Mutlu musun?

— Evet.

— Gerçekten mi?

— Evet.

— Neden?

Alp ona baktı.

— Çünkü sen yanımdasın.

Derin'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

— Yine başladın.

— Ne yaptım?

— Böyle konuşmaya.

— Doğruyu söylüyorum.

Derin başını eğdi.

Bir süre daha yürüdüler.

Sonra Derin bir anda durdu.

Alp de durdu.

Derin ona baktı.

— Bugün çok güzel olacak.

— Olacak.

Derin hiç düşünmeden Alp'e sarıldı.

Alp de kollarını onun etrafına sardı.

İkisi birkaç saniye öylece kaldı.

Tam o sırada—

— ALP!

İkisi de bir anda ayrıldı.

Derin'in gözleri büyüdü.

Alp yavaşça arkasını döndü.

Hakan.

Kollarını bağlamış, ikisine bakıyordu.

— Baba…

Hakan'ın yüzü hiç iyi görünmüyordu.

— Siz ne yapıyorsunuz?

Derin hemen başını eğdi.

— Şey…

Hakan elini kaldırdı.

— Yok. Açıklama istemiyorum.

Cemre hemen yanına geldi.

— Hakan, sakin ol.

— Ben sakinim.

— Değilsin.

— Gayet sakinim.

— Hakan, yüzünden belli.

Hakan tekrar Alp'e baktı.

— Ben sana izin verdik dedim…

Tam o sırada Murat da yanlarına geldi.

— Ne oluyor burada?

Hakan Alp'i gösterdi.

— Oğluna sor.

Murat Alp'e baktı.

Sonra Derin'e.

Sonra tekrar Alp'e.

Bir anda kahkahayı bastı.

— Oğluma bak be!

Alp gözlerini devirdi.

— Baba…

Murat onun omzuna vurdu.

— Aslan oğlum! Nasıl da halletmiş işini!

Hakan hemen döndü.

— Murat!

— Ne var?

— Sana izin verdik dedik de sokağın ortasında kızımıza sarıl demedik!

Murat'ın yüzündeki ifade değişti.

— Bir dakika…

Hakan'a yaklaştı.

— Ne izin mi verdin?

Hakan sustu.

Murat gözlerini büyüttü.

— Sen bunlara izin mi verdin?

— Murat, şimdi sırası değil.

— Nasıl sırası değil? Ben niye bilmiyorum?

Derin'in yanakları kıpkırmızı olmuştu.

Cemre ona baktı.

— Derin, hadi kızım. Gel.

Derin annesinin yanına geçti.

Murat hâlâ Hakan'ı sıkıştırıyordu.

— Oğlanı kabul ettin yani?

— Ben öyle demedim.

— Ama izin vermişsin.

— Sadece birbirlerini sevdiklerini biliyorum.

Murat kahkaha attı.

— Eee? Daha ne istiyorsun?

Hakan başını iki yana salladı.

— Murat, sus.

— Oğluma bak be. Güzelim kızı da kaptı.

Alp:

— Baba, yeter.

Murat:

— Değerini bil oğlum.

Derin daha fazla dayanamadı.

— Anne, ben gidiyorum.

Cemre gülümseyerek koluna girdi.

— Hadi gel.

Derin giderken Alp'e baktı.

Alp de ona gülümsedi.

Murat bunu fark etti.

— Hah! Bakışlara bak.

Hakan derin bir nefes aldı.

— Murat…

— Tamam tamam.

Cemre, Derin'i içeri götürdükten sonra üç erkek geride kaldı.

Murat hemen Alp'in yanına geçti.

— Eee, anlat bakalım.

— Ne anlatayım?

— Nasıl oldu?

Alp güldü.

— Baba, neyi soruyorsun?

— Oğlum, yıllardır yan yana büyüdünüz. Şimdi sevgili oldunuz. Nasıl oldu?

Hakan araya girdi.

— Siz benim yanımda bunları konuşmayın. Elim ayağım titriyor.

Murat kahkaha attı.

— Yaşlılıktandır o sen.

— Sus da.

— Ne zaman düğün yapıp dede olacağız?

Hakan gözlerini kapattı.

— Daha sevgililer!

— Olsun. Zaman çabuk geçer.

— Murat!

— Ne var?

Murat Alp'e döndü.

— Aslan oğlum, sen işini biliyorsun.

Hakan hemen Alp'e baktı.

— Alp, şu babanı sustur yoksa bu iş başlamadan biter.

Alp babasına baktı.

— Baba…

Hakan da ona baktı.

— Bak oğlum, sırf senin için ha.

Murat kahkahayı bastı.

— Hahaha! Hakan da sonunda teslim oldu.

Alp gülmeye başladı.

Hakan istemsizce gülümsedi.

— Hadi gidin de nişana geç kalmayın.

---

Bir süre sonra herkes nişan alanında toplandı.

Salon ışıl ışıldı.

Masalar hazırlanmış, çiçekler yerleştirilmiş, müzik açılmıştı.

Esma içeri girdiğinde herkes alkışlamaya başladı.

Efe'nin gözleri yalnızca Esma'daydı.

Ceyda Derin'in elini tuttu.

— Çok güzel olmuş.

— Evet.

Derin gülümseyerek Esma'ya baktı.

Efe, Esma'nın yanına geldi.

— Hazır mısın?

Esma gülerek:

— Sen?

— Ben zaten hazırdım.

Nişan töreni başladı.

Yüzükler takıldı.

Kurdele kesildi.

Herkes alkışladı.

Murat yine yüksek sesle:

— Hayırlı olsun gençler!

Efe ve Esma birbirlerine sarıldılar.

Ardından müzik başladı.

Herkes piste çıktı.

Önce Efe ve Esma oynadı.

Sonra Ceyda, Emre ve diğerleri katıldı.

Derin de piste çıktı.

Bir süre oynadıktan sonra Alp yanına geldi.

— Yine mi sen?

Derin güldü.

— Ne yapayım? Dans etmeyi seviyorum.

— Ben de seni izlemeyi seviyorum.

— Çok konuşuyorsun.

— Senin yüzünden.

Derin elini uzattı.

— Gel.

Alp elini tuttu.

Karşılıklı oynamaya başladılar.

Derin gülerken Alp de ona bakıp gülümsüyordu.

Sonra müzik yavaşladı.

Alp Derin'e baktı.

— Dans?

Derin şaşırdı.

— Yine mi?

— Bu sefer gerçekten.

Derin gülerek başını salladı.

Alp onu pistin ortasına çekti.

İlk dansa kalktılar.

Alp bir elini Derin'in eline aldı, diğerini de beline koydu.

Derin hafifçe utandı.

— Herkes bakıyor.

— Baksın.

— Sen hiç utanmıyor musun?

— Hayır.

Derin güldü.

Bir süre öylece dans ettiler.

Sonra Alp, Derin'in belini biraz daha sıkı tutup ona doğru eğildi.

— Bir gün bu pistin ortasında biz de olacağız.

Derin ona baktı.

— Şimdi de gelebiliriz.

Alp bir an durdu.

Sonra gülmeye başladı.

— Ben o anlamda demedim.

Derin de kahkaha attı.

— Nereden bileyim?

— Sen hemen yanlış anlıyorsun.

— Çünkü sen düzgün konuşmuyorsun.

İkisi de gülmeye başladı.

Tam o sırada Hakan'ın bakışları yine onlara takıldı.

Hakan olduğu yerde kaldı.

— Cemre…

Cemre ona baktı.

— Ne oldu?

Hakan eliyle onları gösterdi.

— Yine.

Cemre gülümseyerek:

— Dans ediyorlar.

— Belinden tutmuş.

— Hakan…

— Ben bunu kaldıramıyorum.

Murat yanlarına gelip piste baktı.

Alp ile Derin'i görünce yine gülmeye başladı.

— Oğluma bak be!

Hakan:

— Murat, gülme!

— Niye gülmeyeyim?

— Ben burada fenalaşıyorum.

Murat kahkaha attı.

— Sen alış buna.

Hakan başını iki yana salladı.

Pistte ise Derin ve Alp hâlâ dans ediyordu.

Derin başını kaldırıp Alp'e baktı.

— Ne düşünüyorsun?

Alp gülümsedi.

— Bir gün gerçekten burada biz olacağız.

Derin bu kez sadece gülümsedi.

— Belki.

Alp kaşını kaldırdı.

— Belki mi?

— Şımarma.

Alp güldü.

— Tamam.

Müzik devam ederken etraflarındaki herkes eğleniyordu.

Efe ve Esma'nın nişanı, herkes için güzel bir başlangıç olmuştu.

Ama o gece Derin'in aklında başka bir cümle kalmıştı.

“Bir gün bu pistin ortasında biz de olacağız.”

Belki Alp bunu şimdilik sadece bir hayal olarak söylemişti.

Ama Derin, onun bazı hayallerinin bir gün gerçeğe dönüşebileceğini ilk kez düşünmüştü.