BÖLÜM 45:EVE DÖNÜŞ

Antalya'nın ışıkları arkamızda kalırken Derin başını cama yaslamış, sessizce dışarıyı izliyordu.

Bir haftadır sadece ikimiz vardık.

Ne iş vardı ne şirket, ne büro, ne de ailelerin bitmek bilmeyen soruları...

Sadece biz.

Ama şimdi İzmir'e dönüyorduk.

Derin bir süre sonra iç çekti.

“Bitti.”

Gözlerimi yoldan ayırmadan sordum.

“Ne bitti?”

“Balayımız.”

Gülümsedim.

“Bir hafta yetmedi mi?”

“Hayır.”

“Ne yetmedi?”

Bu kez bana döndü.

“Her şey.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra elini uzatıp elimi tuttu.

“Özleyeceğim.”

“Ben de.”

“Daha eve varmadık.”

“Biliyorum.”

“E o zaman niye özledin?”

“Çünkü sen yanımdayken bile özleyebiliyorum.”

Derin gözlerini devirdi.

“Sen evlendikten sonra fazla romantik oldun.”

“Sen de fazla konuşuyorsun.”

“Ben hep böyleydim.”

“Biliyorum.”

Gülerek başını tekrar cama yasladı.

---

Eve vardığımızda ilk iş valizleri içeri taşımak oldu.

Derin kapının önünde durup derin bir nefes aldı.

“Ben hiçbir şey yapmak istemiyorum.”

“Valizleri ben açarım.”

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Çamaşırları da sen atarsın.”

“Abartma.”

“Evlilikte görev paylaşımı.”

“Daha eve girer girmez başladın.”

Derin gülerek içeri girdi.

“Ben çok iyi bir eşim.”

“Onu göreceğiz.”

“Alp!”

“Ne?”

“Balayında böyle konuşmuyordun.”

“Balayında sen de valizleri bana taşıtıyordun.”

“Çünkü kocam taşıyacak.”

Bir an durdum.

Kocam.

Bu kelimeyi hâlâ duyduğumda garip bir şekilde içim ısınıyordu.

Derin de bunu fark etmiş olacak ki gülümsedi.

“Ne oldu?”

“Hiç.”

“Yüzün değişti.”

“Bir şey olmadı.”

“Kesin ‘kocam’ dememe sevindin.”

“Belki.”

“Biliyordum.”

---

Daha valizleri tamamen yerleştiremeden kapı çaldı.

Derin bana baktı.

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

Kapıyı açtığımda karşımda Hakan, Cemre, Murat ve Aylin'i gördüm.

Murat daha içeri girerken konuşmaya başladı.

“Hoş geldiniz yeni evliler!”

Derin kahkaha attı.

“Baba siz ne zaman geldiniz?”

Hakan hemen araya girdi.

“Ben geldim de annenizle Murat peşimden geldi.”

Murat kaşlarını kaldırdı.

“Bak yine suçu bana attı.”

Cemre gülerek içeri girdi.

“Antalya nasıl geçti?”

Derin koltuğa oturup rahatça gerindi.

“Çok güzeldi.”

Murat hemen Alp'e döndü.

“İyi baktın mı oğlum kızıma?”

Alp hiç düşünmeden cevap verdi.

“Baktım.”

Hakan kaşlarını çattı.

“Ne demek baktım?”

Murat kahkahayı bastı.

“Ya Hakan, ne diyecek çocuk? Baktım diyecek tabii.”

“Sen sus Murat.”

Derin annesine bakıp gülmeye başladı.

“Baba yine başladın.”

Hakan kızına döndü.

“İyi baktı mı sana?”

“Baktı.”

Murat hemen Alp'in omzuna vurdu.

“Aslan oğlum.”

Hakan söylenerek koltuğa oturdu.

“Ben hâlâ bu çocuğun bu kadar rahat olmasına alışamadım.”

Alp gülerek karşısına oturdu.

“Alış artık.”

Murat kahkahayı bastı.

“Bak bak, evlenince dili de açıldı.”

“Senin oğlun değil mi?” dedi Hakan.

“Benim oğlum ama senden korkmuyor artık.”

“Ben korkutmuyorum.”

Derin araya girdi.

“Baba, sen korkutuyorsun.”

Hakan kızına baktı.

“Sen de artık onun tarafını tutuyorsun.”

“Çünkü haklı.”

Murat ellerini birbirine vurdu.

“İşte damat-kız ittifakı. Ben demiştim.”

---

Ertesi sabah hayat yeniden normale döndü.

Derin büroya, Alp ise şirkete gitti.

Bir haftalık tatilin ardından herkesin işi birikmişti.

Derin masasına oturup dosyalara bakarken Esma içeri girdi.

“Sonunda döndünüz.”

Derin gülümsedi.

“Döndük.”

Esma sandalyesine oturdu.

“Nasıl geçti?”

“Çok güzeldi.”

“Alp nasıl?”

Derin kaşlarını kaldırdı.

“Alp nasıl ne?”

“Eş olarak.”

Derin güldü.

“Esma, daha bir hafta oldu.”

“Ben de onu soruyorum zaten.”

“Gayet iyi.”

Esma hafifçe gülümsedi.

“Mutlu görünüyorsun.”

Derin birkaç saniye sustu.

“Mutluyum.”

Esma'nın yüzündeki gülümseme büyüdü.

“Bunu duymak güzel.”

Tam o sırada kapı açıldı ve yeni bir danışan içeri girdi.

Genç bir adamdı.

Derin ayağa kalkıp onu karşıladı.

“Buyurun, nasıl yardımcı olabilirim?”

Adam dosyayı uzatırken gereğinden fazla samimi bir şekilde gülümsedi.

Derin bunu önemsemedi.

Dosyayı alıp masasına geçti.

Esma ise karşı taraftan her şeyi fark etmişti.

---

Aynı saatlerde şirkette...

Efe bilgisayarın başında çalışırken Alp'in telefonuna baktı.

“Derin ne yapıyor?”

Alp başını kaldırdı.

“Büroda.”

“Bir haftadır ayrı kalmadınız mı zaten?”

Alp ona ters ters baktı.

“Ne alaka?”

Efe güldü.

“Yüzünden belli.”

Emre de dönüp baktı.

“Ne oldu?”

“Alp'in aklı Derin'de.”

Alp sandalyesine yaslandı.

“İşinize bakın.”

Efe kahkaha attı.

“Evlilik sana yaramış.”

“Sen de evlisin.”

“Ben alıştım.”

Alp telefonunu cebine koydu.

“Ben de alışırım.”

Ama birkaç saat sonra Derin'i almaya gittiğinde büroya girdiğinde gördüğü manzara hiç hoşuna gitmedi.

Genç adam hâlâ oradaydı.

Derin dosyayı anlatıyor, adam da arada gülümsüyordu.

Alp kapının yanında birkaç saniye bekledi.

Derin onu görünce yüzü aydınlandı.

“Alp!”

“Hazır mısın?”

“Evet.”

Genç adam ayağa kalktı.

“Teşekkür ederim avukat hanım.”

“Rica ederim.”

Adam çıktı.

Alp hiçbir şey söylemeden Derin'in yanına geldi.

Derin çantasını alırken ona baktı.

“Ne oldu?”

“Bir şey olmadı.”

“Oldu.”

“Olmadı.”

Derin gözlerini kıstı.

“Yine kıskandın.”

“Hayır.”

“Alp.”

“Ne?”

“Yüzünden belli.”

Alp kapıya doğru yürüdü.

“Antalya'da da böyle demiştin.”

Derin peşinden gitti.

“Çünkü orada da kıskanmıştın.”

“Ben kıskanmıyorum.”

“Tabii.”

Arabaya bindiklerinde Derin hâlâ gülüyordu.

Alp sonunda dayanamadı.

“Tamam.”

“Ne tamam?”

“Kıskandım.”

Derin'in yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

“Biliyordum.”

“Mutlu olma.”

“Olacağım.”

“Niye?”

“Çünkü sen kıskanınca çok tatlı oluyorsun.”

Alp ona baktı.

“Sen de fazla konuşuyorsun.”

“Beni böyle seviyorsun.”

“Evet.”

Derin bir an sustu.

Sonra gülümseyerek elini onun elinin üzerine koydu.

“Ben de seni böyle seviyorum.”

---

Akşam eve geldiğimizde ikimiz de yorgunduk.

Derin telefonu televizyona bağlayıp Antalya'daki fotoğraflara bakmaya başladı.

Bir fotoğrafta denizin kenarında yan yana duruyorduk.

Bir diğerinde Derin gülüyordu.

Bir diğerinde ise ikimiz de suya girmeye çalışırken çekilmiş komik bir fotoğraf vardı.

Derin kahkaha attı.

“Buna bak!”

“Onu sil.”

“Hayır.”

“Çok kötü çıkmışım.”

“Ben çok güzel çıkmışım.”

“Sen her fotoğrafta kendini beğeniyorsun.”

“Çünkü güzelim.”

“Evet.”

Derin bir anda sustu.

“Ne?”

“Güzelsin dedim.”

“Bir daha söyle.”

“Güzelsin.”

“Bir daha.”

“Şımarma.”

Gülerek telefonu elime aldım.

Fotoğraflardan birini seçtim.

“Bunu çerçeveletelim.”

Derin yanıma geldi.

“Neden?”

“Güzel.”

“Zaten evdeyim.”

Ona baktım.

“Fotoğrafta da ol.”

Derin başını omzuma yasladı.

“Olur.”

Bir süre sessizce fotoğrafa baktık.

Sonra Derin usulca sordu.

“Bir hafta yetmedi mi?”

“Hayır.”

“Ne yetmedi?”

Ona döndüm.

“Sen.”

Derin'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Alp…”

“Ne?”

“İyi ki evlenmişiz.”

Elini tuttum.

“İyi ki.”

Ve o gece, Antalya'nın ardından ilk kez kendi evimizde uyurken anladım.

Tatil bitmişti.

Ama bizim asıl hayatımız şimdi başlıyordu.