BÖLÜM 28:BENİMLE EVLENİR MİSİN?

Derin

Planladığımız gün sonunda gelmişti.

Efe sabahtan beri yerinde duramıyordu.

Şirkette sürekli telefonuna bakıyor, sonra tekrar cebine koyuyor, birkaç dakika sonra yeniden çıkarıyordu.

Emre en sonunda dayanamadı.

"Efe, telefonu delik deşik edeceksin."

"Heyecanlıyım."

"Farkındayız."

Alp koltuğa yaslanmış, Efe'yi izliyordu.

"Her şey hazır."

Efe derin bir nefes aldı.

"Ya bir şey ters giderse?"

Derin gülümsedi.

"Gitmez."

Ceyda:

"Gitse bile biz buradayız."

Emre:

"Zaten bütün planı biz yaptık."

Efe:

"Bu cümle hiç rahatlatmadı."

Hepimiz güldük.

---

ESMANIN HABERSİZ AKŞAMI

Ceyda ve ben, Esma'yı almak için evine gittik.

Esma kapıyı açtığında ikimize şüpheyle baktı.

"Hayırdır?"

Ceyda hemen:

"Hiç."

"Bu 'hiç' neden bu kadar şüpheli?"

Ben araya girdim.

"Biraz gezelim dedik."

"Şimdi mi?"

"Evet."

Esma üzerindeki kıyafetlere baktı.

"Ben böyle çıkamam."

Ceyda:

"Gayet güzel."

"Ne yapacağız?"

"Parkta oturacağız."

Esma biraz düşündü.

"Tamam."

Birbirimize bakıp gülümsedik.

Plan işe yarıyordu.

---

Parkın girişine geldiğimizde Esma etrafa baktı.

"Burada neden bu kadar ışık var?"

Ceyda hemen cevap verdi.

"Belediye süslemiştir."

Esma kaşlarını çattı.

"Gerçekten mi?"

"Tabii."

Ben gülmemek için başımı çevirdim.

Biraz daha ilerledik.

Sonra müzik sesi duyuldu.

Esma durdu.

"Bir dakika..."

Tam o sırada ışıklar tamamen yandı.

Karşıda Efe duruyordu.

Esma'nın gözleri büyüdü.

"Efe?"

Efe ona doğru yürümeye başladı.

Biz de biraz geride kaldık.

Esma şaşkınlıkla etrafa baktı.

"Ne oluyor?"

Efe onun karşısında durdu.

"Esma..."

Sesi heyecandan biraz titriyordu.

Esma'nın yüzündeki şaşkınlık yerini yavaş yavaş gülümsemeye bıraktı.

Efe cebinden küçük bir kutu çıkardı.

Esma'nın gözleri doldu.

"Efe..."

Efe dizinin üzerine çöktü.

"Hayatımda verdiğim en güzel karar seni sevmekti."

Esma'nın gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

"Ve ben hayatımın geri kalanında da yanımda seni görmek istiyorum."

Kutuyu açtı.

"Benimle evlenir misin?"

Esma birkaç saniye konuşamadı.

Sonra gülümseyerek başını salladı.

"Evet."

Efe'nin yüzü bir anda aydınlandı.

"Evet mi?"

Esma güldü.

"Evet!"

Efe ayağa kalktı.

Esma ona sarıldı.

Efe de ona sıkıca sarıldı.

Biz de alkışlamaya başladık.

Ceyda:

"Sonunda!"

Emre:

"Helal olsun Efe!"

Alp de gülümseyerek alkışlıyordu.

Ben ise gözlerimi silerek gülümsedim.

Esma bir süre sonra Efe'den ayrılıp bize döndü.

"Siz biliyordunuz!"

Ceyda kahkaha attı.

"Tabii ki!"

Esma gelip önce Ceyda'ya, sonra bana sarıldı.

"İnanamıyorum!"

Ben de ona sarıldım.

"Artık nişanlısın."

Esma gülerek:

"Ben nişanlandım!"

Efe:

"Evet."

Esma ona döndü.

"Sen gerçekten yaptın bunu."

"Yaptım."

"Çok mutluyum."

Efe onun elini tuttu.

"Ben de."

Bir süre hepimiz orada kaldık.

Fotoğraflar çektik.

Güldük.

Efe ile Esma birbirlerine bakıp duruyordu.

Bir ara Alp'in bana baktığını fark ettim.

Başımı kaldırdığımda göz göze geldik.

Alp gülümsedi.

"Mutlu oldun."

"Evet."

"Sen böyle şeyleri seviyorsun."

"Seviyorum."

Bir an sustuk.

Sonra Alp:

"Bir gün senin de..."

Cümlesini tamamlamadı.

Kaşlarımı kaldırdım.

"Benim de ne?"

"Boş ver."

"Hayır, söyle."

Alp gülümsedi.

"Zamanı gelince."

"Ne zamanı?"

"Derin."

"Evet?"

"Her şeyi hemen öğrenmek zorunda değilsin."

Gözlerimi devirdim.

"Yine gizemli konuşmaya başladın."

"Ben buyum."

"Hayır, eskiden daha suskundun."

"Sen konuşturuyorsun."

Gülümsedim.

"Belki de iyi ki."

Alp bana baktı.

"Belki."

---

BİRKAÇ GÜN SONRA

Efe ve Esma'nın evlilik kararı aileler arasında da konuşulmaya başlamıştı.

Esma'nın mutluluğu yüzünden okunuyordu.

Birkaç gün sonra hep birlikte alışverişe çıktık.

Tabaklara baktık.

Bardaklara baktık.

Çatal bıçak takımlarına baktık.

Sonra tekrar tabaklara baktık.

Esma elindeki tabağı kaldırdı.

"Bu nasıl?"

Ceyda:

"Çok güzel."

Ben:

"Evine yakışır."

Esma Efe'yi arayıp fotoğraf attı.

"Bu nasıl?"

Birkaç saniye sonra cevap geldi.

Efe:

Sen beğendiysen tamam.

Esma'nın yüzü yine kızardı.

Ceyda hemen:

"Bak yine başladı."

"Ne başladı?"

"Mutluluk."

Hepimiz güldük.

Alışveriş boyunca bir sürü şey baktık.

Akşam eve döndüğümüzde ise Ceyda bir anda ortaya bir fikir attı.

"Biz kız kıza kına yapalım."

Esma şaşırdı.

"Kına mı?"

"Evet."

Ben de hemen destekledim.

"Aramızda küçük bir kına gecesi."

Esma'nın gözleri parladı.

"Olur."

Ceyda:

"Bekârlığa veda gibi."

Esma güldü.

"Tamam!"

Ben ellerimi çırptım.

"Benim evde yapalım."

"Olur."

"Üçümüz."

"Kesinlikle."

---

KINA GECESİ

Birkaç gün sonra evde küçük bir hazırlık yaptık.

Salonun ortasını boşalttık.

Telefonu hoparlöre bağladık.

Atıştırmalıkları masaya dizdik.

Esma'nın önüne birkaç kıyafet koyduk.

"Hangisini giyeceksin?"

Esma:

"Ben karar veremiyorum."

Ceyda bir elbise kaldırdı.

"Bu."

Ben başka birini gösterdim.

"Hayır, bu daha güzel."

Sonunda Esma karar veremeyince üçümüz de kendi seçtiğimiz kıyafetleri denemeye başladık.

Ben sonunda kısa, sade bir mini elbise seçtim.

Aynada kendime baktım.

Ceyda arkamdan:

"Derin, bu olmuş."

"Gerçekten mi?"

"Evet."

Esma da:

"Çok güzel."

Gülümsedim.

"Tamam, bunu giyiyorum."

Bir süre sonra müziği açtık.

Üçümüz salonun ortasında dans etmeye başladık.

Ceyda kahkaha atıyordu.

Esma sürekli:

"Ben evleniyorum!"

diye bağırıyordu.

Ben de gülüyordum.

"Tamam, duyduk!"

"Çok mutluyum!"

"Onu da duyduk!"

Müzik değişti.

Bu kez üçümüz daha da fazla eğlenmeye başladık.

Bir ara dışarıdan yemek söylemeye karar verdik.

Ceyda:

"Ben sipariş vereyim."

"Tamam."

Bir süre sonra zil çaldı.

"Ben aşağı iniyorum."

Ayakkabılarımı giyip aşağı indim.

Apartmanın girişinde kargocu vardı.

"Derin Hanım?"

"Evet."

"Bu paket sizin."

Paketi almak için uzandığım sırada karşı taraftan bir ses geldi.

"Derin?"

Başımı çevirdim.

Alp'ti.

Elinde anahtarları vardı.

Bana şaşkınlıkla bakıyordu.

"Senin ne işin var burada?"

"Ben burada oturuyorum ya."

"Ha..."

Sonra üzerime baktı.

"Üşümedin mi?"

"Yok."

"Üstüne bir şey alsaydın."

"İyiyim."

Alp sonra kargocuya baktı.

Sonra tekrar bana.

"Bu ne?"

"Kargo."

"Anladım."

Ben de ona baktım.

"Senin burada ne işin var?"

Alp kaşlarını kaldırdı.

"Karşı dairedeyiz ya."

Bir an durdum.

"Ha... doğru."

Alp güldü.

"Unuttun mu?"

"Bir an."

"Sen de iyice dalgınlaştın."

"Yok canım."

Sonra elimdeki kutuya baktı.

"Hadi içeri geç. Ben alırım kutuyu."

"Yok, ben alırım."

"Derin."

"Alp."

"Ver."

"Hayır."

Alp gülerek başını salladı.

"Tamam."

Kutuyu kendim aldım.

Birlikte merdivenlere yöneldik.

"Ne yapıyorsunuz yukarıda?"

"Kına gecesi."

Alp bir anda durdu.

"Kına mı?"

"Evet."

"Üçünüz?"

"Evet."

"Sesiniz buraya kadar geliyor."

Gülmeye başladım.

"Çok mu ses yapıyoruz?"

"Biraz."

"Rahatsız oldunuz mu?"

"Yok."

Bir an durdu.

"Neşeli geliyordu."

Gülümsedim.

"İyi o zaman."

Yukarı çıktık.

Kapıyı açtığım anda içeriden müzik sesi yükseldi.

Ceyda:

"DERİİİN!"

Esma:

"Yemek geldi mi?"

Ben:

"Geldi!"

Alp kapının önünde kaldı.

İçeriden kahkahalar geliyordu.

Alp başını iki yana sallayıp gülümsedi.

"İyi eğlenceler."

"Sen de oğlanlara söyle, sesi biraz kısalım."

"Ben söylerim."

"Tamam."

Kapıyı kapattım.

---

KARŞI DAİRE

Alp içeri girdiğinde Emre ve Efe salondaydı.

Efe telefonda Esma'yla mesajlaşıyordu.

Emre müzik sesini duyunca:

"Yine başladılar."

Alp koltuğa oturdu.

"Sesleri bayağı geliyor."

Efe güldü.

"Esma kesin yine dans ediyordur."

Emre:

"Üçü de eğleniyor."

Alp başını salladı.

"Evet."

Bir süre sonra içeriden kahkaha sesi daha da yükseldi.

Emre:

"Bayağı eğleniyorlar."

Efe:

"Esma mutlu ya."

Alp hafifçe gülümsedi.

"Mutlu olsun."

Sonra birkaç saniye sessiz kaldı.

Karşı daireden gelen müzik hâlâ duyuluyordu.

Alp istemsizce o tarafa baktı.

Emre bunu fark etti.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Derin'e mi bakıyorsun?"

Alp ona döndü.

"Duvarın arkasında."

Emre güldü.

"Yine de bakıyorsun."

Alp başını iki yana salladı.

"Sen çok konuşuyorsun."

Emre kahkaha attı.

"Eskiden sen hiç konuşmuyordun."

Alp gülümsedi.

"İnsanlar değişiyor."

Karşı daireden bir kahkaha daha yükseldi.

Alp'in yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.

Çünkü bazı sesler...

İnsana yalnızca gürültü gibi gelmezdi.

Bazı sesler, yıllardır alıştığın bir evin hâlâ orada olduğunu hatırlatırdı.

Ve Alp için karşı daireden gelen o kahkahaların içinde...

Derin'in sesi vardı.