BÖLÜM 27: EVLİLİK TEKLİFİ

Derin

Sabah erkenden uyandım.

Bugün benim için önemli bir gündü.

Kendi hukuk büromu açmak için düşündüğüm yerlerden birkaçını gezip karar vermeye çalışacaktım.

Masamın üzerindeki dosyalara bir kez daha baktım.

Kira sözleşmeleri, adresler, notlar...

Her şey hazırdı.

Sadece doğru yeri bulmam gerekiyordu.

Telefonumu elime aldığımda Ceyda'dan mesaj geldi.

Ceyda:

Uyandın mı?

Gülümsedim.

Ben:

Uyandım.

Ceyda:

Hazırlanıyorum. Birazdan geliyorum.

Tam telefonu bırakacakken başka bir bildirim geldi.

Alp:

Hazır mısın?

İstemeden gülümsedim.

Ben:

Hazırım.

Mesaj hemen geldi.

Alp:

Çıkıyorum.

Telefonu masaya bıraktım.

Nedense Alp'in gerçekten geleceğini bilmek içimi rahatlatmıştı.

Eskiden olsa bunu kendime bile itiraf etmezdim.

Şimdi ise...

Etmekten korkmuyordum.

---

Bir süre sonra kapının zili çaldı.

Kapıyı açtığımda Alp karşımdaydı.

Üzerinde siyah bir tişört, koyu renk bir pantolon vardı.

"Selam."

"Selam."

Alp içeri baktı.

"Hazır mısın?"

"Evet."

Tam o sırada Ceyda da geldi.

"Ben de hazırım!"

Alp başını salladı.

"Tamam, o zaman çıkalım."

Ceyda ikimize bakıp sırıttı.

"İkiniz beni unutmayın da."

Derin kaşlarımı kaldırdım.

"Niye unutalım?"

"Bilmem."

Alp araya girdi.

"Sen zaten çok konuşuyorsun. Unutmamız mümkün değil."

Ceyda ağzını açtı.

"Alp!"

Alp gülerek kapıya yöneldi.

"Gel hadi."

Ceyda bana bakıp fısıldadı.

"Bu çocuk gerçekten değişmiş."

Ben de istemsizce gülümsedim.

"Ben de fark ettim."

---

İlk baktığımız yer, şehir merkezine biraz uzak ama oldukça sakin bir binadaydı.

İçeri girdiğimizde büyük camları olan geniş bir alanla karşılaştık.

Ceyda etrafa bakındı.

"Burada güzel bir ofis olur."

Ben de camın önüne geçtim.

"İçi güzel."

Alp duvarlara baktı.

"Konumu nasıl?"

"Biraz uzak."

"Adliyeye?"

"Yirmi dakika."

Alp başını salladı.

"Çok kötü değil."

Ceyda:

"Fiyatı?"

Dosyadan baktım.

"Uygun."

Alp bana döndü.

"Sen ne düşünüyorsun?"

"Kararsızım."

"Neden?"

"Biraz daha merkezi bir yer istiyorum."

Alp başını salladı.

"O zaman diğerine bakalım."

Ceyda gülerek:

"Adam bugün emlakçı oldu."

Alp ona baktı.

"Sen de avukat yardımcısı."

"Ben zaten onun arkadaşıyım."

"Ben de."

Ceyda hemen:

"Sen farklısın."

Alp kaşını kaldırdı.

"Nasıl?"

Ceyda gülümseyerek bana baktı.

"Sen çocukluğundan beri Derin'in her işine karışıyorsun."

Alp cevap vermedi.

Ben ise gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

---

İkinci yere geldiğimizde üçümüz de bir süre sessiz kaldık.

Burası daha merkeziydi.

Binanın dışı daha modern, içerisi daha aydınlıktı.

Pencereden dışarı baktığımda adliyeye giden yol görünüyordu.

Bir an içimden:

Burası olabilir.

diye geçirdim.

Alp yanıma geldi.

"Beğendin."

"Nasıl anladın?"

"Yüzünden."

Ceyda arkamızdan:

"Ben de aynı şeyi düşündüm."

İkisine döndüm.

"Gerçekten güzel."

Alp odaları tek tek gezdi.

"Şurası senin odan olur."

Başımı salladım.

"Evet."

"Şurası da bekleme alanı."

Ceyda:

"Buraya birkaç koltuk koyarsın."

Ben heyecanla etrafa bakıyordum.

Bir anda yıllardır hayalini kurduğum şey gözümün önünde gerçek gibi duruyordu.

"Ben burayı çok sevdim."

Alp bana baktı.

"O zaman burayı tut."

Şaşırdım.

"Bu kadar kolay mı?"

"Karar senin."

"Ya yanlış karar verirsem?"

Alp birkaç saniye sustu.

"Yanlış karar verirsen de düzeltirsin."

Ceyda gülümsedi.

"Doğru."

Ben tekrar odaya baktım.

Sonra başımı salladım.

"Tamam."

Alp:

"Tamam mı?"

"Evet."

"Burayı mı?"

"Evet."

Ceyda kollarını havaya kaldırdı.

"Avukat Derin'in ofisi bulundu!"

Gülmeye başladım.

"Abartma."

"Hayır, ciddi söylüyorum."

Alp de gülümsedi.

"Hayır. Güzel oldu."

Birkaç dakika daha konuştuktan sonra binadan çıktık.

Ben hâlâ heyecanlıydım.

Ceyda koluma girdi.

"Gerçekten kendi ofisin olacak."

"İnanamıyorum."

Alp arkamızdan yürüyordu.

"İnan."

Ona döndüm.

"Neden?"

"Çünkü sen bunu yapabilecek birisin."

Bir an sustum.

"Teşekkür ederim."

Alp sadece başını salladı.

"Rica ederim."

---

ŞİRKET

Öğleye doğru üçünüz birlikte şirkete geçtik.

Kapıdan girdiğimizde Emre bilgisayarın başında çalışıyordu.

Efe ise koltuğa oturmuş, telefonuyla uğraşıyordu.

Bizi görünce Emre başını kaldırdı.

"Sonunda geldiniz."

Ceyda çantasını bıraktı.

"Büroyu bulduk."

Emre hemen ayağa kalktı.

"Gerçekten mi?"

Derin başını salladı.

"Evet."

"Nasıl?"

"Güzel. Merkezi."

Efe:

"İyiymiş."

Alp:

"Derin beğendi."

Emre gülümsedi.

"O zaman tamamdır."

Ben etrafa baktım.

"Burada ne yaptınız?"

Emre:

"Çalışıyoruz."

Ceyda güldü.

"Çalışıyor musunuz gerçekten?"

"Çalışıyoruz."

Efe o sırada derin bir nefes aldı.

"Benim de size söylemem gereken bir şey var."

Hepimiz ona döndük.

Alp:

"Ne oldu?"

Efe ayağa kalktı.

Bir süre sustu.

Sonra:

"Ben Esma'ya evlenme teklifi edeceğim."

Odadaki herkes bir anda sessizleşti.

Ben şaşkınlıkla ona baktım.

"Ne?"

Efe gülümsedi.

"Esma'ya."

Ceyda'nın yüzü aydınlandı.

"Sonunda!"

Emre kahkaha attı.

"Ben bunu bekliyordum."

Efe ellerini iki yana açtı.

"Bir tek ben mi normal karşılanmasını bekliyordum?"

Ben gülerek yanına gittim.

"Çok güzel."

"Gerçekten mi?"

"Evet."

Ceyda:

"Ne zaman?"

Efe:

"İşte onu bilmiyorum."

Alp sandalyesine oturdu.

"Nasıl yapacağını da bilmiyorsun."

Efe başını salladı.

"Hiçbir fikrim yok."

Emre:

"O zaman doğru yere geldin."

Efe ona baktı.

"Senin fikirlerin yüzünden başıma ne gelecek acaba?"

"Benim fikirlerim iyidir."

Ceyda:

"Hiç güvenmiyorum."

Hepimiz güldük.

Ben Efe'nin yanına oturdum.

"Esma nasıl bir teklif ister?"

Efe düşündü.

"Çok büyük bir şey istemez."

"Kalabalık?"

"Sevmez."

"Gösterişli?"

"Hiç."

Ceyda hemen:

"O zaman sade ama anlamlı."

Başımı salladım.

"Kesinlikle."

Alp:

"İlk tanıştığınız ya da önemli bir anınızın olduğu bir yer olabilir."

Efe'nin yüzünde bir ifade değişti.

"Park."

Hepimiz ona baktık.

"Park mı?"

Efe başını salladı.

"İlk kez gerçekten konuştuğumuz yer."

Ceyda:

"Bu çok güzel."

Ben gülümsedim.

"Orada yap."

Efe:

"Nasıl?"

Emre telefonunu çıkardı.

"Önce yeri ayarlayalım."

Alp:

"Işıklandırma yapılabilir."

Ceyda:

"Esma'nın sevdiği çiçekleri biliyorum."

Ben:

"Ben de kıyafet konusunda yardım ederim."

Efe şaşkınlıkla hepimize baktı.

"Bir dakika..."

"Ne?"

"Ben evlenme teklif edeceğim."

"Ee?"

"Siz niye benden daha heyecanlısınız?"

Ceyda güldü.

"Çünkü sen beceremeyeceksin diye korkuyoruz."

Efe:

"Çok sağ olun."

Emre omzuna vurdu.

"Merak etme. Güzel olacak."

Efe biraz rahatladı.

"Tamam."

Alp:

"Esma hiçbir şey anlamamalı."

"Nasıl yapacağız?"

Ceyda:

"Onu ben oyalayabilirim."

Ben:

"Ben de teklif günü yanında olurum."

Emre:

"Ben hazırlıkları hallederim."

Alp:

"Ben de parkla ilgilenirim."

Efe hepimize baktı.

"Gerçekten yardım edeceksiniz."

Ben gülümsedim.

"Tabii."

Alp de:

"Sen bizim arkadaşımızsın."

Efe'nin yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.

"İyi ki varsınız."

---

Akşamüstüne kadar şirkette kaldık.

Teklif için herkes bir görev aldı.

Ceyda Esma'yı nasıl parka götüreceğini düşünüyordu.

Emre süslemeler için liste hazırlıyordu.

Alp parkın düzeniyle ilgilenecekti.

Ben ise Esma'nın sevdiği detayları anlatıyordum.

Efe bütün bunları izlerken hâlâ inanamıyormuş gibi gülümsüyordu.

Bir ara yanıma geldi.

"Derin."

"Efendim?"

"Teşekkür ederim."

"Ne için?"

"Her şey için."

Gülümsedim.

"Mutlu ol yeter."

Efe başını salladı.

"Olacağım."

Sonra Alp'e baktı.

"Sen de iyi yardım ediyorsun."

Alp omuz silkti.

"Elimizden geleni yapıyoruz."

Efe gülümsedi.

"Senin de bir gün başına gelecek."

Alp ona baktı.

"Ne?"

"Evlilik."

Alp'in bakışları istemsizce bana kaydı.

Ben de ona baktım.

Birkaç saniye göz göze geldik.

Sonra Alp bakışlarını kaçırdı.

Efe bunu fark etmedi.

Ama Ceyda fark etmişti.

Ceyda hafifçe gülümsedi.

Ben ise hiçbir şey söylemedim.

Çünkü bazı cevapların henüz söylenmesine gerek yoktu.

---

O gün şirketten çıkarken Alp yanıma geldi.

"Yarın büro için işlemleri halletmeye gidecek misin?"

"Evet."

"İstersen yine gelirim."

Gülümsedim.

"Senin hiç işin yok mu?"

"Var."

"Ee?"

Alp bana baktı.

"Ama senin işin de önemli."

Başımı iki yana salladım.

"Sen gerçekten değiştin."

Alp gülümsedi.

"Belki de değişmedim."

"Ne yaptın o zaman?"

"Sadece artık söylemem gereken şeyleri söylemeye başladım."

Bir an sustum.

Sonra gülümsedim.

"İyi yapıyorsun."

Alp birkaç saniye bana baktı.

"Sen de."

Ve birlikte yürümeye devam ettik.

Bu kez aramızda yıllardır duran o ağır sessizlik yoktu.

Yerine...

yeni bir şey gelmişti.

Daha sakin.

Daha gerçek.

Ve belki de ilk kez...

ikimiz de nereye gittiğimizi bilmeden aynı yöne yürüyorduk.